Tibetan
ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། འཆི་ལྟས་དང་མིག་སེར་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་དོན་གཅིག་པོ་ལྔར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཕྱིས་དོན་གཅིག་པོ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མྱོང་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལའང་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་བློ་འདིའི་རང་བཞིན་འདོད་མི་འདོད་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དོན་ནི་འདོད་མི་འདོད་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་དབྱེ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པོ་ཡུལ་གཞན་འགྱུར་བ་སྤང་། །དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། འཛིན་པའི་བདག་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གཞན་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་འདིར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཡིན་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་འབྲས་བུར་འཇོག་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གྱིས་གཉིས་ཀ་འཇོག་ནུས། འཛིན་རྣམ་གྱིས་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་རིག་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པར་འདོད་ཀྱི། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཤེས་པ་ལ་གཙང་མི་གཙང་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུར་དོན་འདི་ནི་གཙང་མི་གཙང་སོགས་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་རིག་པ་དེ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་རིག་བཏགས་པ་བ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་བློ་ལ
Chinese
而且，有法，一个事物显现为多个事物并非不可能，因为就像由于死亡预兆和黄疸等的影响，一个事物被看成五个事物一样，在没有连接的情况下，后来一个事物被看成其他形态。第三，因为存在事物，却没有如实体验，所以事物显现的量，有法，在外境作为所量成立的宗义中，也理应是唯有自己体验的果，因为如何显现此心的自性为欲不欲等，事物也如此确定为欲不欲等，是安立，因为没有实际体验事物。第二有四：区分二种相为量与非量，确立所取相是量的论证，遮止量与果二者转变为他境，遮止与说境识为果相违。第一，如果外境是所量，自识是果，那么执取相就变成量了吗？如果外境作为所量成立之时，有法，显现为事物的所取相本身是量，而执取相不是量，因为是安立外境为所量之时。周遍，即使存在执取的主体，即相，也不必依赖于外境作为所量，因为其他事物不是外境事物的对境。事物在此虽然名言上是境识，但如果分析，则二者自识都必须安立为果，那时所取相能安立二者。执取相即使在名言上也无法安立境识，因为是仅仅朝向内的识之故，这是意义。第二，事物显现的识，有法，显现于自己的相本身，在名言上被认为是境识，但并非如此事物之自性实际显现，因为如何事物之相的自性在识上存在着清净不清净等，如此事物就是清净不清净等如此存在而确定，是安立之故。周遍，因为相是识，所以是自性识。因此，境识假立者的论证是心识上。
English
Moreover, the subject, it is not impossible for one thing to appear as multiple things, because just as one thing is seen as five things due to the influence of death omens and jaundice, later one thing is seen as other forms without connection. Third, because there is a thing, but it is not experienced as it is, therefore the measure of the appearance of things, the subject, in the tenet where the external object is established as the object to be measured, it should also be the fruit of only one's own experience, because how the nature of this mind appears as desire, non-desire, etc., the thing is also determined as desire, non-desire, etc., it is established, because there is no actual experience of the thing. Second, there are four: distinguishing the two aspects as valid and invalid, establishing the proof that the apprehended aspect is valid, preventing the transformation of both the measure and the result into other objects, and preventing the contradiction with the statement that the object-consciousness is the result. First, if the external object is the object to be measured and self-consciousness is the result, then does the grasping aspect become a valid measure? When the external object is established as the object to be measured, the subject, the apprehended aspect itself that appears as the object is valid, but the grasping aspect is not valid, because it is the time of establishing the external object as the object to be measured. Pervasive, even if the subject of grasping, i.e., the aspect, exists, it does not have to depend on the external object being made the object to be measured, because other things are not the objects of external objects. Although the object is nominally the object-consciousness here, if analyzed, both self-consciousnesses must be established as the result, at that time the apprehended aspect can establish both. The grasping aspect cannot establish the object-consciousness even nominally, because it is the consciousness that is only directed inward, this is the meaning. Second, the consciousness of the appearance of things, the subject, the aspect that appears to itself is nominally considered to be the object-consciousness, but it is not the actual appearance of the nature of things, because how the nature of the aspect of things exists in the consciousness as purity, impurity, etc., so this thing is determined to exist as purity, impurity, etc., it is the reason for the establishment. Pervasive, because the aspect is consciousness, so it is self-nature consciousness. Therefore, the proof of the object-consciousness imputator is on the mind.
Tibetan
་ནི་གནས་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་དེ་ཡིན་ལ། དོན་འདྲ་བ་དེ་ཡི་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པ་དང་དཔྱད་ན་རང་རིག་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ནི་བློ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་རིག་པའི་རང་རིག་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཐལ། ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་ཡིན་པས་དོན་ལ་འཇུག འབྲས་བུ་རང་རིག་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མིན་ཏེ་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་འཇོག་ཅིང་དཔྱད་ན་ཁྱོད་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་པ་ལ་འདི་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཇོག་ན་སྔར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་གནས་ཚུལ་དཔྱོད་པ་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། སྔར་དོན་རིག་དུ་བཤད་པ་དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་སྟེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་ཡོད་ཀྱང་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ཕྱི་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་བའམ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་གཞན་བག་ཆགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་བའམ་རུང་། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡི་རྒྱུ་ནི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་འདྲ་ཞེས་པའི་དོན་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག མི་འདྲ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཡི་གེའི་དོན་མ་ཡིན་ཞིང་། འདྲ་བ་རྣམ་ཤར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཕྱིའམ་གཞན་ལས་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞན་དང་དོན་གཅིག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་ཚུལ་འདིའང་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པར་སྣང་ངོ་། །དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་དངོས་པོ་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་པར་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་རྟ་གླང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་
Chinese
与存在的意义相似，意义相似的那个行为，在名言中是义理，如果分析则是自证。因为，事物的相状如何存在于心中，即显现的相状，如此相状在意识的自证中极为明显地显现。第三，如果将外境作为所量，则量和果二者在境上成为异体。量是与境相同，所以入于境；果是自证，所以入于自己的体性。如果这样认为，量和果二者，不是境上的异体，因为即使分析是自证，但在名言中认为是义理。因为，显现于你们二者的相状，在名言中安立为境，如果分析，你们就是它的自性。第四，如果将所取相作为量，那么如果将此安立为自证果，则与之前所说的义理果相违。义显现的意识，在分析自己的体性即状态时，说是自证果。之前说是义理，也是因为自己的自性是意识。第三，为什么将外境安立为所量，成为不合理？因为虽然有境，却没有如实地体验。如果像经部宗一样，意识与外境相同，即凭借它的力量而生起相状；或者像唯识宗一样，与其他的习气相同，即凭借它的力量而生起相状也可以。义显现的意识，外境被认为是所量，因为如此显现境的相状之因也是外境，所以，像前者一样，是相状创造之因，所以是本体之因；像后者一样，是显现的所缘缘，所以在名言中是因。其他“相似”的意义，有些印度人解释为“不相似”，这不是文字的意义。相似是相状显现的意义，所以要知道这与“从外或从他”的语境中的“他”意义相同。这种连接方式似乎也没有被其他人理解。义显现的意识，如何执持境，成为不执持？因为境的实物没有真实显现，而是具有相状的显现。例如，梦中所显现的马牛等的相状
English
It is similar to the meaning of existence, and that action of similar meaning, in name is the meaning-consciousness, but if analyzed, it is self-awareness. Because, how the appearance of things exists in the mind, that is, the appearance that appears, so that appearance appears extremely clearly in the self-awareness of consciousness. Third, if the external object is taken as the object to be measured, then the two, the measure and the result, become different entities in terms of object. The measure is the same as the object, so it enters the object; the result is self-awareness, so it enters its own nature. If it is thought this way, the two, the measure and the result, are not different entities in terms of object, because even if analyzed, it is self-awareness, but in name it is considered meaning-consciousness. Because, the appearance that appears to you two, in name is established as the object, and if analyzed, you are its nature. Fourth, if the apprehended aspect is taken as the measure, then if this is established as the self-awareness result, it contradicts the previously stated meaning-consciousness result. The consciousness of meaning appearance, when analyzing its own nature, that is, the state, is said to be the self-awareness result. The previous saying that it is meaning-consciousness is also because its own nature is consciousness. Third, why is the external object established as the object to be measured, becoming unreasonable? Because although there is an object, there is no experience as it is. If, like the Sutra School, consciousness is the same as the external object, that is, the appearance arises by its power; or like the Mind-Only School, it is the same as other habitual tendencies, that is, the appearance arises by its power, that is also acceptable. The consciousness of meaning appearance, the external object is considered the object to be measured, because the cause of the appearance of the object in this way is also the external object, so, like the former, it is the cause of creating the appearance, so it is the substantial cause; like the latter, it is the objective condition of appearance, so in name it is the cause. The meaning of "similar" in other cases, some Indians interpret as "not similar," which is not the meaning of the word. Similarity is the meaning of the appearance of aspects, so it should be known that this has the same meaning as "from the outside or from others" in the context of "others." This way of connecting also seems not to be understood by others. The consciousness of meaning appearance, how does it grasp the object, becoming not grasping? Because the real thing of the object does not really appear, but it is the appearance of having aspects. For example, the appearance of horses, cattle, etc. appearing in a dream.