Tibetan
ན་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དྲན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཞལ་བྱ། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ལྷས་འབྲས་རྟོག་དང་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་དངོས། གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ། འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡི་ཡུལ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ལྟར་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷས་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འབྲས་རྟོག་གཉིས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དགོངས་སོ། །དོན་འདི་མ་རྟོགས་པར་འདི་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་བྱས་ནས་ཚིགས་བཅད་འོག་མ་གཉིས་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་ནི་སྒྲོས་ངན་གྱི་ཕྲེང་བས་མགྲིན་པ་བརྒྱན་པ་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འཇོག་པ་ནི་གོང་འོག་གཉིས་ཀ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་གི་རྒྱུ་ཡུལ་གཞན་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་བརྟག་ཏུ་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ནི་གཞག་ཅིང་། ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་འཇོག་གི ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་རིགས་ཏེ། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་ཞེན་ཅིང་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་གཞན་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་མྱོང་བ
Chinese
因为如此体验，并且后来也如此忆念的缘故。这样一来，显现事物的意识，就此而言，从这二种相状中所取的相状是所量，完全断除它的执取相是量，体验它的自证本身就是果，因为是具有二种方式的意识的缘故。这里拉（lha，天神）说“第一个果觉”，是就唯识宗的观点而言的。第二，说名言中通达事物的量果，有三：量果本身，成立所量，成立果。第一，在什么时候，在名言中，对于显现为事物的唯识的意识之因的境，想要成立或不想要成立与意识不同的外境，那个时候，显现事物的意识，就此而言，在名言中是通达事物的果，因为外境的想要或不想要成立，对于没有成立为它的实体的想要或不想要的相状，是通过体验外境的想要或不想要的方式来安立为体验事物的缘故。这里拉（lha，天神）说对于所量的事物成为通达事物的果的“第二个果觉”，是就唯识宗的名言的量果而言的。如果不理解这个道理，把这个与第一个量果的意义进行比较，然后把下面的两个偈颂解释为与第二个量果的意义进行比较，就是用恶劣的文句之链来装饰喉咙，因为安立名言中通达事物，上下两种都是一样的缘故。唯识的因是其他的境，这也是在名言中才是如此，与所说的显现为对境的对境缘是同一个意思。第二，在什么时候，意识自己没有取受的相状，就以那个相状安立为外境，并且为了施设名言，意识就好像具有其他的境一样安立，显现为境的事物是空性的，那个时候，就此而言，外境可以安立为所量，因为以意识自己的自性而成为的所体验的所取相，对于那个相，后得的决定识以外境的方式来确定，也就是执着和安立的缘故。第三，如果这个显现事物的意识，就此而言，在名言中可以成为通达事物的果，因为体验到自性想要的相状和另外不想要的相状
English
Because of experiencing it that way and remembering it that way later. In that case, the consciousness that manifests things, in terms of this, the aspect taken from these two aspects is the object to be measured, the grasping aspect that completely cuts it off is the valid cognition, and the self-awareness that experiences it is the result, because it is a consciousness with two modes. Here, Lha (deity) said "the first fruit perception", which refers to the view of the Vijnanavada school. Second, there are three ways to explain the valid cognition and result of conceptual understanding of things: the actual valid cognition and result, establishing the object to be measured, and establishing the result. First, when one wants to establish or not want to establish an external object different from the object of consciousness, which in conventional terms is the cause of the Vijnanavada consciousness that appears as a thing, then the consciousness that manifests things, in terms of this, is considered the result of understanding things in conventional terms, because the aspect of wanting or not wanting, which is not established as the entity of wanting or not wanting an external object, is established as experiencing things through experiencing the wanting or not wanting of the external object. Here, Lha (deity) said "the second fruit perception" that becomes the result of understanding things for the object to be measured, which refers to the valid cognition and result of the conventional terms of the Vijnanavada school. If one does not understand this meaning, compares this with the meaning of the first valid cognition and result, and then explains the following two verses as comparing with the meaning of the second valid cognition and result, it is like decorating the throat with a chain of bad phrases, because the establishment of understanding things in conventional terms is the same in both the upper and lower parts. The cause of Vijnanavada is another object, which is also true in conventional terms, and it has the same meaning as the object condition that appears as the object of examination. Second, when the aspect that consciousness itself has not grasped is established as an external object, and for the sake of applying terms, consciousness is established as if it has other objects, and the thing that appears as an object is empty of meaning, then, in terms of this, the external object can be established as the object to be measured, because the aspect of the object to be experienced that has become the nature of consciousness itself is determined as an external object by the subsequent definitive cognition, that is, it is clung to and established. Third, if this consciousness that manifests things, in terms of this, can become the result of understanding things in conventional terms, because it experiences the aspect of wanting oneself and the aspect of not wanting another
Tibetan
ར་གྱུར་ན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པར་ནི་གྱུར་ཏོ་ཞེས་འཇོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གྲུབ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །ཕྱི་དོན་གཞན་བྱ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་མྱོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་རིམ་པར་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའམ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་འདོད་མི་འདོད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ་ལས་དོན་ཡང་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འཇོག་དགོས་ཀྱི། དོན་རང་རིག་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཐལ། སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ལ་འདོད་མི་འདོད་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆོས་ཅན། འདོད་མི་འདོད་གཉིས་པོ་དག་ཐ་དད་པ་རེ་རེར་ནི་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བ་རེ་རེས་ཀྱང་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀ་མྱོང་བར་ཐལ། དོན་དེ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀར་ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་རུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱིས་འདོད་མི་འདོད་གང་རུང་གཅིག་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རེ་རེས་གཉིས་ཀ་མྱོང་བ་མིན་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་དབང་གིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ལས་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་གང་རུང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དུ་མར་སྣང་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་བློ་དབང་ཤེས་མིན་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཛིན་ཞེ་ན། དབང་པོའི་སེམས་དེ་
Chinese
因为即使是体验想要或不想要的感受，也会被认为是在名言上已经认识了外境。第三，外境存在但自证成立为果有三：成立自证为果。成立所取相为量。成立外境为他用。第一有三：若经验外境则太过度。次第遮破其过失。因此自证成立为果。第一：如经部宗一样，外境是隐蔽的，或者如唯识宗一样，名言上外境虽然存在，但境相之量，法相，心识自身是如何体验想要或不想要等相的自证，必须安立为由此才能确定境也是想要或不想要等，而不是如实体验境自证的体性。如果那样，则一个境成为想要或不想要等众多的体性，因为在不同人的心中显现为众多想要或不想要，所以有这样的过失。第二：如果承认一个境也是想要或不想要等众多的体性就没有过失，那么，对于一个境显现为想要或不想要各自的两个人，法相，想要或不想要二者各自不会被体验，因为各自也成为体验想要或不想要二者。因为那个境在你们看来是能够显现想要或不想要二者的。如果说因为未见的业障蔽了想要或不想要中的任何一个，所以各自不是体验二者，那么，不同观察者的心识，法相，因为境的缘故不会如实证悟境，因为境存在想要或不想要二者，而你们证悟为任何一个。此外，那个未见的业，法相，如何能使如实见到境呢？因为使见到具有想要或不想要等众多的体性的事物，成为仅仅具有任何一个的体性。如果说，一个境显现为众多想要和不想要是分别念，而不是境的根识，所以根识如实执持境，那么，根的意识
English
Because even experiencing the feeling of wanting or not wanting will be regarded as having recognized the external object in name. Third, there are three ways in which external objects exist but self-awareness is established as the result: Establishing self-awareness as the result. Establishing the apprehended aspect as valid. Establishing external objects as serving others. The first has three aspects: If external objects are experienced, it is too excessive. Refuting its faults in order. Therefore, self-awareness is established as the result. First: Like the Sutra School, external objects are hidden, or like the Mind-Only School, although external objects exist in name, the measure of the object's appearance, the dharma, how the mind itself experiences the aspects of wanting or not wanting, etc., must be established as determining that the object is also wanting or not wanting, etc., and not experiencing the nature of the object's self-awareness as it is. If so, then one object becomes the nature of many things such as wanting or not wanting, because it appears as many wanting or not wanting in the minds of different people, so there is such a fault. Second: If it is admitted that one object is also the nature of many things such as wanting or not wanting, then there is no fault, then, for two people who appear as wanting or not wanting for one object, the dharma, wanting or not wanting will not be experienced separately, because each also becomes experiencing both wanting or not wanting. Because that object is able to appear to you as both wanting or not wanting. If it is said that because the unseen karma obscures any one of wanting or not wanting, so each is not experiencing both, then, the minds of different observers, the dharma, will not realize the object as it is because of the object, because the object exists as both wanting or not wanting, and you realize it as any one. Furthermore, that unseen karma, the dharma, how can it make one see the object as it is? Because it makes one see the object that has many natures such as wanting or not wanting, as having only any one nature. If it is said that the appearance of many wanting and not wanting for one object is conceptual thought, not the root consciousness of the object, so the root consciousness grasps the object as it is, then, the consciousness of the root