Tibetan
བྱ་བ་ཅན་ཡིན་པར་འདོད་དེ། རིག་པ་གང་ཞིག དཔྱད་ན་རང་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིག་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཀག་ཟིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་སེམས་ཙམ་པས་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་དབང་ཤེས་དང་། བག་ཆགས་མི་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཏུ་མཚུངས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་། སྤྱིར་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་ཕྱི་མ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཆ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གཞི་མཐུན་དུ་འདོད་དེ། དམིགས་བརྟག་ལས་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་བྱུང་བས་དབང་མངོན་དུ་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་ཅིང་། རིག་བྱ་དོན་གཞན་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུའང་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཁས་བླངས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆད་པའི་ཚུལ་དེང་སང་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱད་ཡུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད། །སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད། །དེས་ན་ཚུལ་གཉིས་སྒོ་ནས་རང་རིག་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་མེད་མོད། ཤེས་པས་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་ཁྱོད་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཆད་ཅེ་ན། ངེད་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་མོད། གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། བློ་ནི་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་ལ་རང་དུས་སུ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཅན་དེ་ཡོད་མོད། རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་ཡིན་པའམ་གཞན་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན་པ་ལས་ཕྱི་དོན་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འོག་ནས་འཆད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གནོད་ཅེ་ན། སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། མཐོང་བ་བློ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་བའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་སྔོ་འཛིན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ན་ཁྱོད་མི་འཛིན་སྔོ་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་ཁྱོད་འཛིན་པ་སྟེ་སྔོ་འཛིན་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷ་དབང་གིས། གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་བོད་རྣམས་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་གཞུང་གོང་འོག་གི་བསྟན་ཚུལ་གྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་པ་སྟེ། སྔ་མས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། ཕྱི་མས་རྣམ་པ་ཉིད་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲལ་བུར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ཟློས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མི་འཐད་པས། བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཏན་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་རྣམ་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་ཤར་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་འདོད་ཅིང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དོན་གྱི་ངོ་བོར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་ངོར་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པའང་བློ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རི་བོང་ཅལ་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་གོང་འོག་བསྒྲིགས་ནས་དཔྱོད་ཅིག གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་རེས་འགའ་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྒྱུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་འགྲུབ་ཅེ་ན། མེར་སྣང་གི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་སྔ་མ་ཡོད་མེད་ལས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་རྣམ་པར་ངེས་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་འདིར་འཇུག་ཤེས་སྔ་མ་འགའ་ཞིག་ནི་འཇུག་ཤེས་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་གི་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ཡན་གར་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། མ་རིག་པས་བསླད་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཅ
Chinese
认为是具有作用的，任何一种理智，如果加以分析，由于没有从自身之外去认识的缘故，因为能认识的外境事物已经被遮止了，因此。在此，唯识宗如果分析串习稳固而产生的根识和串习不稳固的根识二者，在自证上是相同的，因此在自身的体性上，自证是现量的这一点上是相同的。但总的来说，对于是否承认自证是现量，存在差别，因为前者是量，而后者不是量。前者被认为是量的方式，也是在名言中，对于追求意义的人来说，在不欺骗其进入之处的方面来认为的。那时，认为根的现量和自证现量是同基的。从《境观察》中可知，根现量的三种因缘在唯识自宗成立，因此根现量无可辩驳地成立，并且由于是无有他境可认识的现量，因此自证现量也无可辩驳地成立。如果这样做，即使在唯识宗的宗义中承认了根识和意识的现量，但“现量四种经部宗，分别说三唯识二”这句经文，如实解释的方式，现在似乎只有我一个人在运用。第二，遮止显现是外境事物，从而成立自证为果，有三种情况：外境事物真实显现，却没有成立的理由；显现是外境事物，却有妨害的理由；因此，通过这两种方式，自证得以成立。第一种情况是：如果分别说者说，虽然没有创造形象的外境事物潜藏，但如果识在自身的时间里，真实地体验到显现的外境事物，你有什么过失，要说自证为果呢？我们没有什么过失，但这不是实情，因为识真实地体验到外境事物，这句话本身，又表达了什么意义呢？因为没有成立的理由。第二种情况是：如果说没有成立的理由不成立，因为心是那个事物的形象的缘故。心在自身的时间里，确实具有随顺事物的形象，但这个形象，作为法，你到底是外境事物真实存在的，还是从其他串习中产生的形象呢？这一点是需要分析的。
English
It is considered to be functional. Any intellect, if analyzed, is because there is no cognition other than itself. Because the external objects of cognition have been blocked, therefore. Here, if the Mind-Only School analyzes the root consciousness arising from stable habituation and the root consciousness of unstable habituation, they are the same in self-awareness. Therefore, in their own nature, self-awareness is the same in being directly perceived. But in general, there is a difference in whether or not to admit that self-awareness is directly perceived, because the former is valid cognition and the latter is not. The way the former is considered valid cognition is also in conventional terms, in terms of not deceiving the object of engagement for those who seek meaning. At that time, it is believed that the basis of sense direct perception and self-awareness direct perception are the same. From the *Object Examination*, the three causes of sense direct perception occur in the Mind-Only School's own system, so sense direct perception is undeniably established. And since it is a direct perception without any other cognizable object, self-awareness direct perception is also undeniably established. If this is done, even if the Mind-Only School's doctrine admits the direct perception of sense consciousness and mental consciousness, the way to explain the scripture "Four direct perceptions are the Sutra School, the Vaibhashika says three, and Mind-Only two" as it is, seems to be used only by me these days. Second, there are three ways to prevent appearance from being an external object and thus establish self-awareness as the result: external objects appear real but there is no reason to establish them; appearance is an external object but there is a reason to hinder it; therefore, through these two ways, self-awareness is established. The first case is: if the Vaibhashika says, although there is no external object that creates the image hidden, but if consciousness truly experiences the appearing external object in its own time, what fault do you have to say that self-awareness is the result? We have no fault, but this is not the case, because the very statement that consciousness truly experiences the external object, what meaning does it express? Because there is no reason to establish it. The second case is: if you say that there is no reason to establish it, it is not established, because the mind is in the form of that object. The mind does have the image of following the object in its own time, but this image, as a dharma, are you the real external object, or an image arising from other habituation? This is to be analyzed.
Chinese
这是理智上的，而不是外在的真实存在，因为下面要讲的理智会对此造成损害。如何造成损害呢？显现为蓝色的事物，是法，所见是心识，而不是独立于外的实有，因为所见的特点是，当能取蓝色的心识与所取分离时，你（所见）就不存在；如果能取蓝色的心识存在，你（所见）就存在，也就是说，与能取蓝色的心识同时确定。在此，拉旺（ལྷ་དབང་，Devendra）说：“如果心识是彼之相。”这是以经部宗的立场提出的，而藏族人追随其后，这是没有发挥出上下论典的教导能力，因为前者通过否定创造形象的外境，来成立自证为果；后者通过否定形象本身是外境，来成立自证为果，显现出各自不同的场合。否则，否定外境后成立自证的场合就会变成重复。那么，毗婆沙宗不承认心识中显现外境的形象，那么“如果心识是彼之相”该如何应用呢？并不是完全不承认形象，因为他们认为一切心和心所都具有形象。这与经部宗没有区别，因为对于显现外境的知识，经部宗认为显现的外境形象是知识的自性，而毗婆沙宗则认为是外境的自性。因此，在此处成立两种方式，也是成立成为一个心识自性的两种方式，要知道，并不是仅仅成立两种方式而已。不要追随兔子的足迹，而要整理大小论典的上下关系来进行思考。如果说，以果，也就是有时会颠倒的识，作为标志，就能成立因，也就是外境存在吗？显现火的意识，是法，是否产生取决于引发自己习气的前者是否存在，而不是取决于外境的火，因为在唯识宗的语境中，一些先前的进入识能强烈地引发一些后来的进入识的习气。第三，因为没有独立的外境。对于一个显现外境的知识，是法，存在着被无明染污的能取和所取两种方式的显现，因为自己显现为两种方式。
English
This is logical, not an actual external existence, because the reasoning to be explained below will harm this. How does it harm? The phenomenon that appears as blue is the subject. What is seen is mind, not an independently existing external entity, because the characteristic of what is seen is that when the apprehending consciousness of blue is separated from the apprehended, you (what is seen) do not exist; if the apprehending consciousness of blue exists, you (what is seen) exist, that is to say, it is definitely determined simultaneously with the apprehending consciousness of blue. Here, Lhawang (ལྷ་དབང་, Devendra) says, "If the mind is of that form." This is presented from the perspective of the Sutra School, and the Tibetans follow it, which is a failure to bring out the teaching ability of the upper and lower treatises, because the former establishes self-awareness as the result by negating the external object that creates the image; the latter establishes self-awareness as the result by negating that the image itself is the external object, showing different occasions for each. Otherwise, the occasion of establishing self-awareness after negating the external object would become redundant. Then, since the Vaibhashika School does not admit that the image of the external object appears in the mind, how should "If the mind is of that form" be applied? It is not that they completely deny the image, because they believe that all minds and mental factors have images. This is not different from the Sutra School, because for the knowledge that manifests the external object, the Sutra School believes that the image of the manifested external object is the nature of knowledge, while the Vaibhashika School believes that it is the nature of the external object. Therefore, establishing two modes here is also establishing two modes that become the nature of one consciousness, and it should be known that it is not merely establishing two modes. Do not follow the rabbit's tracks, but organize the upper and lower relationships of the great treatises and contemplate. If it is said that by the sign of the result, that is, the consciousness that sometimes reverses, can the cause, that is, the existence of the external object, be established? The consciousness that appears as fire is the subject. Whether it arises or not depends on whether the former that awakens its own habit exists or not, not on the external fire, because in the context of the Mind-Only School, some previous entering consciousnesses strongly awaken the habits of some later entering consciousnesses. Third, because there is no independent external object. For a single knowledge that manifests an external object, it is the subject, there is an appearance of two modes of grasper and grasped, defiled by ignorance, because it itself appears as two modes.