Tibetan
ཕྲད་པ་ཚད་མར་འདོད་ན། བུམ་འཛིན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་བདག་མེད་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ཞིང་ཕྲད་ན་ཡང་དེའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོགས་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའམ་ཕྲད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཤཱཀ་གི་ལུགས་ཡིན་ཞིང་། རྒྱན་གྱིས་དབང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ་དང་། དོན་རྟོགས་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། ཕྲད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་དྲུག་སྟེ། མིག་དབང་སོགས་དང་བུམ་སོགས་ནི་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། བུམ་པ་ལ་འདུ་བའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་སྦྱོར་བ་འདུ་བའི་དང་། དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་སྦྱོར་བར་འདུས་པའི་འདུ་བའི་དང་། རྣ་བའི་དབང་པོ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་དང་འདུ་བའི་དང་། སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དང་འདུས་པ་འདུ་བའི་དང་། ས་ཕྱོགས་བུམ་མེད་དང་དབང་པོ་ནི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པའོ་ཞེས་འདོད་པ་བརྗོད་ནས། དེ་ལྟར་ན་མིག་དབང་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ན་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དྲི་རོ་སོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། དེའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་འབྲེལ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ཁྱེད་རང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཕྲད་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་འཇོག་བྱེད་གང་ལས་འདི་ནི་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ནུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་འདིའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་ཁྱོད་ལས་གཞན་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་ནི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་མིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་གང་ཞིག དོན་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ན་དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་དེ་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ
Chinese
如果认为相遇是量，那么如同取瓶子的眼识一样，法，瓶子的刹那无我等所有自性，即与一切相连并相遇，然而对于仅仅是像其颜色一样的某些法才是证悟的量，并没有成为证悟的量的确定，因为它的所有法都成为证悟的量是必然的。因为与刹那等它的所有法相连或相遇没有差别。说是承认周遍，这是拉夏的宗派。庄严论师认为，根境相遇是量，证悟是果，相遇是关系，它有六种：眼根等和瓶子等是结合的关系；瓶子上聚集的颜色气味等和结合是聚集的；白色本身的体性等和是结合中聚集的；耳根是与虚空自性的声音相遇的；声音本身的体性和聚集是聚集的；地处无瓶和根是结合差别和具有差别的关系。这样表达后，那么像眼根一样的那个法，与瓶子的颜色和气味等所有自性，即与一切相连，然而从它产生的识，对于仅仅是像颜色一样的某些法才是成为证悟的确定，并没有成为证悟，气味等也必然成为证悟，因为与它的颜色气味等相连没有差别。如果说那个过失也同样存在于你那里，虽然相遇仅仅是没有差别，但是能安立从哪个安立这是此的证悟，这样能安立证悟的差别，那个法，此证悟的成立因就是量本身，因为有证悟的成立因，并且没有从你之外的证悟的成立因。第四：如果认为是由先前的识使后面的识执持各自的境，从而安立各自的证悟，那么识，不是由使执持各自的境从而安立各自的证悟是必然的。因为没有境的行相显现，如果那个境的本体即行相没有显现，那么使执持各自的境也是无法安立的。第三：如果证悟和境相同
English
If it is considered that meeting is valid, then like the eye consciousness that grasps a pot, the object of consideration, the momentary selflessness of the pot, etc., all its own nature, that is, connected and meeting with everything, but only some dharmas like its color are the valid means of cognition of realization, there is no certainty that it will become the valid means of cognition, because all its dharmas inevitably become the valid means of cognition. Because there is no difference in connecting or meeting with all its dharmas such as moments. Saying that the pervasion is admitted is the tenet of Lha Shakya. The Ornamentalist believes that the meeting of the sense faculty and the object is valid, and realization is the result. Meeting is a relationship, and it has six types: the eye faculty, etc., and the pot, etc., are the relationship of combination; the color, smell, taste, etc., gathered on the pot and the combination are gathered; the nature of white itself, etc., and is gathered in the combination; the ear faculty meets with the sound of the quality of space; the nature of the sound itself and the gathering are gathered; the place without a pot and the faculty are the relationship of combination difference and having difference. After expressing this, then that dharma like the eye faculty, with all the natures of the pot's color and smell, etc., that is, connected with everything, but the consciousness arising from it, for only some dharmas like color is the certainty of becoming realization, there is no becoming realization, smell, etc., must also become realization, because there is no difference in connecting with its color, smell, etc. If you say that the fault is also the same with you, although meeting is only without difference, but what can be established from which to establish that this is the realization of this, so that the difference of realization can be established, that dharma, the proof of this realization is the valid means itself, because there is a proof of realization, and there is no proof of realization other than you. Fourth: If it is considered that the previous consciousness causes the subsequent consciousness to hold each object separately, thereby establishing each realization separately, then consciousness, it is inevitable that it is not by causing to hold each object separately that each realization is established. Because there is no appearance of the aspect of the object, if the entity of that object, that is, the aspect, does not appear, then causing to hold each object separately cannot be established either. Third: If realization and object are the same
Tibetan
་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགལ་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་བྱ་བྱེད་དུ་འགལ་བ་མི་བདེན་ཏེ། ལྡོག་ཆོས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་བྱ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་སུ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དུ་མ་ཟད་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་དེ། བྱ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སཏྭ་གྲིས་ཤིང་གཅོད་པ་སོགས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཅན། ལས་ཤིང་དང་གཅོད་བྱེད་སཏྭ་གྲི་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་མེད་དེ། རྟོག་པས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ལས་ནི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱ། ཕྱི་དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ཏེ། གཞུང་འདིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་། དོན་གྱི་རང་བཞིན་དང་། དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཕར་གཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་ཚུར་གཞག་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་སོགས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་རྣམ་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྣང་བ་དོན་འབྲས་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་སྟེ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བདེན་པ་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཕྱི་དོན་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་འགྲུབ། །རང་ཉིད་རིགས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དོན་གཞན་རིག་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན། །མེད་ཀྱང་སྣང་བ་འཁྲུལ་ངོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དོན་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དྲི། །བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱིའི་དོན་མེད་པས་
Chinese
立宗，能成立者与所成立者相违背，因为是同一实体的缘故。如果这样说，那么，立宗，即使是同一实体，作为能作和所作相违背也不成立，因为仅仅存在着反体各异，就承认强加为能作和所作，并且认为实际上，即胜义中没有差别。不仅是量果的能作和所作，所有能作和所作不同的名言，立宗，反体各异是这样安住的，但胜义中没有差别，因为是能作和所作的缘故。例如，萨埵刀砍树等，对于认为能作和所作不同的事物也是这样，立宗，砍伐的对象树木和能砍伐的萨埵刀以外，没有其他砍树的行为，因为只是由分别念强加为能作和所作，所以仅仅是能作和所作的名言安立而已。这样一来，外境隐蔽，是衡量之处。外境由自身所赋予的意义，和相似的显现是量。证悟意义安立的名称是果，这是经部宗的量果。此论中，对于意义的显现，说是意义的自性，意义的自性，意义的事物，这说明显现也不是像分别念的显现一样，由习气所安立的，而是意义由自身所赋予的意义，不是自性等实有，因为和意义是他体的缘故。第二，解释由习气稳固生起的唯识宗的量果，有二，解释胜义自证的量果，解释世俗意义的量果。初者有二，遮破显现是意义的果，成立自证是果。遮破显现是外境，成立自证是果。初者有二，遮破所取和能取是他体真实，因此成立自证是果。初者有五，遮破外境是识的成立之因，因此成立所取和能取无二，遣除对于自己同类者的诤论，显示对于他境识的妨害，显示即使没有也显现为错乱。初者有二，询问外境是识的成立之因，详细遮破言说的成立之因。初者是，识仅仅是显现为对境的形象，是错乱地认为所取和能取是不同的，因为没有外境的缘故
English
The subject, the establisher and the to-be-established are contradictory, because they are the same entity. If so, then, the subject, even if it is the same entity, it is not true that it contradicts being the agent and the object, because it is only admitted that the opposite natures are different, and it is considered that there is no difference in reality, that is, in the ultimate sense. Not only the agent and object of the measure and result, but all the terms of different actions and agents, the subject, the different opposites are thus abiding, but there is no difference in the ultimate sense, because it is the agent and the object. For example, cutting trees with a Sattva knife, etc., for things that are considered different agents and objects, the subject, there is no other act of cutting trees other than the object tree and the cutting Sattva knife, because it is only by discrimination that the agent and object are imposed differently, so it is only the establishment of the term of the agent and object. In this way, the external object is hidden and is the place to be measured. The appearance similar to the meaning given by the external object itself is the measure. The name established by realizing the meaning is the result, which is the measure and result of the Sautrāntika school. In this treatise, for the appearance of meaning, it is said that the nature of meaning, the nature of meaning, and the thing of meaning, which means that the appearance is not imposed by habit like the appearance of discrimination, but the meaning is given by itself, not the real nature, etc., because it is other than the meaning. Second, explaining the measure and result of the Vijnanavada school arising from the stable habit, there are two: explaining the measure and result of the ultimate self-awareness, and explaining the measure and result of the conventional meaning. The former has two: refuting that the appearance is the result of meaning, and establishing that self-awareness is the result. Refuting that the appearance is an external object, and establishing that self-awareness is the result. The former has two: refuting that the grasped and the grasper are other entities and true, therefore establishing that self-awareness is the result. The former has five: refuting that the external object is the cause of the establishment of consciousness, therefore establishing that the grasped and the grasper are non-dual, dispelling the controversy for one's own kind, showing the harm to the consciousness of other objects, and showing that even if it does not exist, it appears as confusion. The former has two: asking for the cause of the establishment of the external object as consciousness, and refuting in detail the cause of the establishment of speech. The former is: consciousness is only the appearance of the form of the object, and it is confused to think that the grasped and the grasper are different, because there is no external object.