Tibetan
ཞན་མེད་ན་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་ལ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མིན་ཡང་དོན་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་དེས་རང་གི་ལས་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་སོ་སོ་ལ་ནི་རང་ཉིད་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དོན་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་མེད་པས་དོན་ལ་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་མིན་ན་ཡང་ཁྱོད་དེའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་དེར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་བུ་ཚ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་ཕ་མ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་རྣམ་པ་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། དོན་ལ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་མིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་བུས་རྒྱུ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་དགག སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་འཇོག་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་དཔྱོད་པ་བ་འདོད་པའི་དོན་མཐོང་བ་སྟེ་དོན་ལ་ལྟ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་འདོད་པའི་རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་འདོད་པའི་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་སྟེ་ཕྲད་པ་དང་། རིགས་པ་ཅན་པ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཆོད་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་ཐ་མ་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་རྟོགས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད་ཀྱི། གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་པོ་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་མིན། །ཁྱད་པར་འཛིན་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །དབང་དོན་ཕྲད་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །གོམས་ལས་འདུས་བྱས་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་པ་འདི་འདྲ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀུན་ཀྱི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་ལས་ཤེས་པ་དེ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་། དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་འདི་དོན་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཇོག་པར་དེ་གང་ལས་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད
Chinese
如果不存在相违，那么能作和所作的词语就不成立，是这样吗？具有知识自性的事物，执持对境的行相，这个有法。即使你实际上不是能作，但是以证悟对境的自性之能作，对于各自的作业处，如色等，则显现为自己是能作一样。实际上，一切法都没有能作，因此实际上你不是能作，但是因为你的作用而安立为证悟对境。例如，果实如同儿子一样，因为产生与因父母的自性和行相相似，实际上虽然不具有执持父母形象的作用的自性，但是在世间上，就像儿子执持因父母的形象一样，安立并说能作和所作的词语。第二部分分为两个方面：总的遮破和分别遮破。第一部分是：因为除了与对境相似之外，不能安立其他的对境证悟。因此，经部宗所承认的作为对境证悟的成立量，即是现见对境，也就是观察对境；以及毗婆沙宗所承认的具有所依的根；还有胜论师所承认的根境关系，也就是相合；以及正理派所承认的特殊之智，这些有法，都不承认为是对境证悟的成立量，因为作用是对境证悟的断定，也就是刹那的前后。普遍来说，对于作用，即使能作的因等全部都接近，但是最终没有被其他作用所断定的，能产生不同行相的，才被认为是真正的对境证悟的成立量，因为不是其他的缘故。第二部分分为四个方面：根不是对境证悟的安立者；执持差别不是安立者；根境相合不是安立者；串习所生的有为法不是安立者。第一部分是：对于具有色法的根，这个有法，不存在能够分别安立对境证悟的情况，因为是所有根识的共同因。因此，虽然根的明与不明能够使知识产生明与不明的差别，但是根，这个有法，对于“这个知识是对境的证悟”这件事，它怎么能够安立呢？不能安立，因为没有产生对境的不同行相。根是对境证悟的安立者。
English
If there is no contradiction, then the terms "agent" and "object" would not be established, is that so? The nature of knowledge, which holds the appearance of the object, that is the subject. Even though you are not actually the agent, but with the nature of the action of realizing the object, for each of its work areas, such as form, etc., it appears as if it is the agent itself. In reality, all phenomena have no agent, so in reality you are not the agent, but because of your function, it is established as realizing the object. For example, the fruit is like a son, because it arises similar to the nature and appearance of the parents, although in reality it does not have the nature of holding the image of the parents, in the world, just like the son holds the image of the parents, the terms of agent and object are established and spoken. The second part is divided into two aspects: general refutation and separate refutation. The first part is: because other object realization cannot be established except for being similar to the object. Therefore, the valid means of establishing object realization recognized by the Sautrāntika, which is seeing the object, that is, observing the object; and the sense organ with support recognized by the Vaibhāṣika; and the relationship between the sense organ and the object recognized by the Vaiśeṣika, that is, the union; and the special wisdom recognized by the Naiyāyika, these subjects are not recognized as the valid means of establishing object realization, because the action is the determination of object realization, that is, the before and after of the moment. Generally speaking, for the action, even if all the causes, etc., of the agent are close, but what ultimately produces different appearances that are not determined by other actions is considered to be the true valid means of establishing object realization, because it is not other. The second part is divided into four aspects: the sense organ is not the establisher of object realization; holding the difference is not the establisher; the union of the sense organ and the object is not the establisher; the conditioned phenomena arising from habituation is not the establisher. The first part is: for the sense organ with form, this subject, there is no situation where it can separately establish object realization, because it is the common cause of all sense consciousnesses. Therefore, although the clarity and unclearness of the sense organ can cause the knowledge to have the difference of clarity and unclearness, but the sense organ, this subject, for the matter of "this knowledge is the realization of the object," how can it establish it? It cannot establish it, because there is no appearance of different aspects of the object. The sense organ is the establisher of object realization.
Tibetan
་ཚད་མ་མིན་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། ལྷག་མ་དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མིན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་རྫས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་སོགས་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའང་སྔ་ཕྱིའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པར་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དེ་བཞིན་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་ཕྱེད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་འཇུག་པའང་མི་འདོད་དེ་རིགས་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དང་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དུས་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་དོན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་པ་ཅན་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་བློ་གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། སྔ་ཕྱི་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གཅིག་གིས་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བློ་དེ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་འབྲས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། འོ་ན་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གི་ཆ་དོན་རྟོགས་པ་དང་། དོན་དང་འདྲ་བ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་རྟོགས་པ་དེར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་དབང་དོན་འབྲེལ་པའམ་
Chinese
以论式说明非量，即有法，其余如看物等，也说为非能立定解之量，因为说看物等时，未生起物的行相之故。第二，顺世外道说，由见功德而能知物，因此，执功德等差别的识是量，而执有差别之物是果。并且，那也是前后之所立与能立。有法的差别的识，不是具有有差别的境，而是具有差别的境，这样就成了无有分开，因为没有生起那差别的实物，即行相之故。其他具有有差别的识，也是有法，同样，不是具有差别的境，而是具有有差别的境，这样就成了不分，因为没有生起有差别的行相之故。此外，差别和有差别的识，有法，也不许进入异境，因为成了理，因为成了所立之果，以及成了它的能立之量二者之故。如果无过失，因为前后时所生的那二识，是境，即具有一境之量果。有差别的识，有法，你已证知的境而进入，具有第二识，有差别的识，你立为果，则成了无义，因为你是证知它的量之故。此外，差别和有差别的二识，有法，成了无有先后次第而生，因为一境作了你二者的所缘缘之故。如果许，那二识，有法，成了无有量果之所立能立，因为成了同时生之故。遍不成许。那么，证知境和似境，有法，成了无有所立能立，因为成了同时生之故。境现的识，有法，你一者的分，证知境，以及似境等，立为所立和能立，因为你证知境，在那上作安立，是因为依赖于生起似境而立之故。第三，胜论师说根境关联或者
English
This reasoning, which demonstrates the absence of valid cognition, states that, the subject being the case, things like looking at objects are also said to be not valid cognitions that establish understanding, because it is said that the aspect of the object does not arise when looking at objects, etc. Secondly, the Lokayata (Carvaka) school says, "From seeing qualities, one comes to know substances," thus, the mind that apprehends qualities, etc., as distinct is a valid cognition, and the mind that apprehends the qualified substance is the result. And that is also the proponent and the proof of what is to be proven, earlier and later. The mind of distinction, the subject being the case, is not one that has a qualified object, but is one that has a distinct object, and thus it becomes undivided, because the entity of that distinction, i.e., the aspect, does not arise. Other cognitions, the knowledge of the qualified, are also, the subject being the case, similarly, not those that have a distinct object, but are those that have a qualified object, and thus it becomes indistinguishable, because the aspect of the qualified does not arise. Furthermore, the knowledge of distinction and the qualified, the subject being the case, also do not want to engage with different objects, because it becomes reasoning, because it becomes the result to be proven and the valid cognition that is its proof. If there is no fault, because those two cognitions that arise at different times are objects, i.e., valid cognition and result that have the same object. The knowledge of distinction, the subject being the case, engages with the object you have already realized, and the second mind, the knowledge of the qualified, which you have designated as your result, becomes meaningless, because you are the valid cognition that realizes it. Furthermore, the two minds of distinction and the qualified, the subject being the case, become not arising in sequence, because one object has made the objective condition for both of you. If you accept, then those two minds, the subject being the case, become without the proponent and the proof of valid cognition and result, because they become arising simultaneously. The pervasion is accepted. Then, the understanding of the object and the likeness of the object, the subject being the case, become without the proponent and the proof, because they become arising simultaneously. The cognition of the appearance of the object, the subject being the case, a part of you, the understanding of the object, and the likeness of the object, etc., are established as the proponent and the proof, because your understanding of the object, the establishment on that, is to be established based on the arising of the likeness of the object. Thirdly, the Vaisheshika says, the connection of the sense faculty and the object, or