Tibetan
་དྲིས་ན་མཛུབ་མོས་མཚོན་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློས། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་པོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་མཛད་པར་དེ་བཀག་ནས་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་པས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དཔྱད་ན་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་། དེ་ལ་ཡང་དཔྱད་ན་རང་རིག་གི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་དང་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི། སྔར་གྱི་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་མི་བགྲང་བ་དང་། ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་སུ་འདོད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་ལེགས་ཏེ། གཞུང་འདི་དག་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་དང་པོ་གསུམ་ཆར་གྱི་ཚད་འབྲས་སྟོན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་སློབ་དཔོན་འདིའི་ལུགས་ལ། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་ཅེས་སོགས་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གསུངས་པས་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་དང་། འཛིན་བདག་ཤེས་པའི་སྟེ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་འདིའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་པའོ། །འགྲན་ཟླ་ཀུན་བྲལ་ས་སྐྱ་པའི་བཞེད་པ་ནི། ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དོན་རིག་དང་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་གཉིས་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་དང་། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པའི་སྐབས་བཞི་ལས། དང་པོ་གཉིས་པོ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་། མངོན་སུམ་གསུམ་པས་ཤེས་པ་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བདག་གིས་དབེན་པའི་ཕུང་པོ་རང་མཚན་རྟོགས་པར་འདོད་པས་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་ཤིང་། དེ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་འདིར། རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། །ཅེས་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཅན། །དེ་ཡི་མཁྱེན་པ་དཔག་མི་ནུས། །ཞེས་པ་ལྟར་ན། སྐབས་འདིར་དེའི་ཚད་འབྲས་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ལས། སློབ་དཔོན་གྱིས་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་བཀག་ནས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པ་ནི། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ། །ཞེས་པ་ནས། སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་བར་རོ། །རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་ཐོག་མར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཁས་ལེན་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐྱ་རིས་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་བཀག་ནས་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དོན་རིག་གང་ཡིན་ཅེས་པ་ནས་འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས་ཅེས་པའི་བར་རོ། །སྐྱ་རིས་འདི་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་བདེན་གྲུབ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་འགྱུར་བར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་བཀག་ནས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པ་ནི། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་སྟོན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ནི་ཚད་འབྲས་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ། དེར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་གྱི་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ནི། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་སྟོན་ཏེ། མདོར། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན་ནོ། །ལུགས་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུ་ལའང་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ། དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཚུལ་ལུགས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལུགས་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་དགོས་པའི་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནད་བདུན་ཡོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བལྟའོ། །ལུགས་འདི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་སྣང་བས་ཁོ་བོ་ནི་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་རྣམ་གཞག་བཤད། །རྣམ་གཞག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། ཕྱི་དོན་ལས་བྱུང་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །བག་ཆགས་བརྟན་
Chinese
如果提问，需要用手指指明。导师天力慧说，做事情等等。对于这些意义，不要使用“第一”这个词，而是禁止它，在唯识宗的量果中，有三种。第一种是，因此一个有两种方式。这是它所指出的。第二种是，当唯识是因的境时。等等所指出的。第三种是，外境即使存在。等等所指出的。据说，如果研究唯识宗，自证的量果，以及名言中境识的量果，再研究它，分为变成自证的果，这三种是好的。但是，不将之前的境识量果包括在内，以及认为第三量果只是唯识宗的观点，这有点不好。因为这些论典是之前三种现量的量果的指示器。如果研究经部宗，没有指示变成自证果的论典，这太过分了。有些人认为，按照这位导师的观点，当唯识等等被说成是境识果时，比较解释第一量果的意义，以及执著主体的知识。仅仅是唯识的方面，依赖于所说的，将第三量果说成是经部宗的观点，这是颠倒解释这位导师的意图。无与伦比的萨迦派的观点是，量果的主要部分是境识和自证的量果两种。对于这两种，在名言中都指示为境识果，研究时指示为自证果，有四种情况。前两种是量果的主要部分。因为此时是解释现量证悟自相的论证的时候，所以前两种现量证悟境自相的论证是境识的量果，第三现量证悟知识自相的论证是自证的量果。瑜伽现量，按照经部宗的观点，认为证悟无我的蕴自相，因此没有超出前两种的范围。在这种观点中，证悟它的论证是，瑜伽的证悟不可思议。以及，思
English
If asked, it is necessary to point with a finger. The teacher Lhawang Lo said, "Doing things," etc. For these meanings, do not use the term "first," but rather prohibit it. In the system of Vijnanavada, regarding the results of valid cognition, there are three. The first is: "Therefore, one has two aspects." This is what it indicates. The second is: "When Vijnana is the object of the cause." This is what it indicates, etc. The third is: "Even if external objects exist." This is what it indicates, etc. It is said that if one examines the Vijnanavada system, the result of valid self-cognition, and nominally the result of valid object-cognition, and further examines it, dividing it into three, becoming the result of self-cognition, is good. However, not including the previous result of valid object-cognition, and considering the third result of valid cognition to be only the view of the Cittamatra, is somewhat not good. This is because these texts are indicators of the results of valid cognition of all three previous perceptions. If one examines the Sautrantika system, it is too extreme to say that there are no texts that indicate becoming the result of self-cognition. Some say that according to this teacher's view, when Vijnana, etc., are said to be the result of object-cognition, they comparatively explain the meaning of the first result of valid cognition, and the knowledge of the grasping subject. Merely in the aspect of Vijnanavada, relying on what is said, to say that the third result of valid cognition is the view of the Sautrantika is to explain the intention of this teacher in a reversed way. The view of the unparalleled Sakyapa is that the main parts of the results of valid cognition are the two results of valid object-cognition and valid self-cognition. For both of these, nominally they are indicated as the result of object-cognition, and when examined, they are indicated as the result of self-cognition, there are four instances. The first two are the main parts of the results of valid cognition. Because at this time it is the time to explain the proof of direct perception realizing its own characteristic, the proof of the first two direct perceptions realizing the object's own characteristic is the result of valid object-cognition, and the proof of the third direct perception realizing the knowledge's own characteristic is the result of valid self-cognition. Yogic direct perception, according to the Sautrantika view, considers the aggregates devoid of self to realize their own characteristic, therefore it does not go beyond the scope of the previous two. In this view, the proof of realizing it is: "Yogic realization is inconceivable." And, "Think\
Chinese
就像“以智慧无所不及，他的智慧无法衡量”所说的那样，这里不显示它的量果。因此，在这两者中，论师在意义认识的量果场合，遮破了分别说部，而成立经部宗的观点，即“说是为了成办事业”等，直到“因为增益而趣入”之间。对于自识的量果，首先是真假二者都承认的量果的草图，即遮破经部宗，而成立唯识宗，即从“什么是意义认识”到“它的两种相”之间。这个草图，由于真假二者都承认的缘故，在真识宗中，以所取相为真实成立的所量时，自识自性者是果；在假识宗中，以所取相为增益的所量时，自识假立者成为果。对于此，遮破真识宗，而成立假识宗，即从“谁以事物作分析”以下来显示。对于那二者，在名言中成为意义认识果的方式，经部宗以第一个量果本身来显示，在那里，所说的意义认识是果，是在名言中，如果分析，则是自识是果的缘故。唯识宗，即以“何时识是因之境”等三颂来显示，总之，“从它的自性确定事物”是根本和注释的意义。两种宗派都在名言中，对于意义认识是果，如果分析，则是自识是果，即以“外境即使存在”等来显示，无论是与之相同还是与他相同都可以，因为说了两种宗派安立外境为所量的方式的缘故。此外，此有必须与两种宗派结合的七个教理要点，需要在总义中观察。此宗派似乎是陈那、法称的圆满无误的意趣，因此我追随它来讲解。第二有二，说量果所量三的体性，说该体性的成立之理。第一有四，说从外境产生的意义认识量果，习气稳
English
Just as it is said, "With wisdom reaching everywhere, His wisdom cannot be measured," here, its valid result is not shown. Therefore, of these two, the master, in the context of the valid result of object-cognition, refutes the Vaibhashika and establishes the Sautrantika view, i.e., from "It is said to accomplish the task," to "because of entering through superimposition." For the valid result of self-awareness, first, the outline of the valid result that both the true and false aspects acknowledge is to refute the Sautrantika view and establish the Vijnanavada view, i.e., from "What is object-cognition" to "its two aspects." This outline, because both the true and false aspects acknowledge it, in the true-aspect view, when the apprehended aspect is made the truly established object of valid cognition, self-awareness as its nature is the result; in the false-aspect view, when the apprehended aspect is made the superimposed object of valid cognition, self-awareness as imputation becomes the result. For this, refuting the true-aspect view and establishing the false-aspect view is shown from "Who analyzes things" onwards. For both of them, regarding how object-cognition becomes the result in name, the Sautrantika view is shown by the first valid result itself, where the mentioned object-cognition is the result, it is in name, but if analyzed, it is because self-awareness is the result. The Vijnanavada view is shown by three verses such as "When consciousness is the object of the cause," in short, "From its essence, the object is determined" is the meaning of the root text and commentary. Both views, in name, for object-cognition being the result, if analyzed, self-awareness is the result, i.e., it is shown by "Even if external objects exist," whether it is the same as it or different from it, because it is said that the two views establish the way of placing external objects as objects of valid cognition. Furthermore, this has seven key points of scripture and reasoning that must be applied to both views, which should be examined in the general meaning. This view seems to be the complete and unerring intention of Dignaga and Dharmakirti, so I will follow it to explain. The second has two: explaining the divisions of valid cognition, result, and object of valid cognition; and explaining the proof of that division. The first has four: explaining the valid result of object-cognition arising from external objects, the stability of habit