Tibetan
བྱུང་རྣམ་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ། །རྣམ་པ་བརྫུན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་བསྒྲུབ། །ཚད་འབྲས་དོན་གཞན་ཡིན་པ་དགག །བདག་གཅིག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། དོན་རྟོགས་འཇོག་ནུས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །འཇོག་ནུས་ཁྱད་པར་གཉིས་ལྡན་དགོས། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་དོན་གཞན་མིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་བྱ་བྱེད་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་དང་། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དང་། རྣམ་པར་གཞག་འཇོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ལས་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། ལས་ཏེ་བྱ་བ་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག་བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་བྱ་ལ་གོ་བྱེད་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྐྱེད་བྱ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པར་གཞག་བྱ་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀུན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་སྐབས་འདིར་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་རང་གི་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱ་བ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག རྣམ་པར་གཞག་བྱའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་བྱར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་འདྲ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་བསྒྲུབ་བྱར་གཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དགོས། །དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་འབྱེད་པར་ནུས། །དེས་ན་དབང་པོ་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་སྟེ་རིག་པ་ཙམ་དུ་ནི་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྔོ་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་པོ་གང་གི་ལས་ཏེ་ཡུལ་ནི་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འདིས་ནི་སྔོན་པོ་རྟོགས་སོ། །འདིས་ནི་སེར་པོ་རྟོགས་སོ་ཞེས་སོགས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་རྣམ་པར་འབྱེད་ནུས་པའི་ཆོས་དེ་ནི་ཁྱོད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་དགོས་ཏེ། བེམ་པོས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པའི་རྒྱུ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དག་ལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་མི་གསལ་ལས་ཤེས་པ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་དུ་སྐྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་ཀྱི་ལས་ཏེ་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་རིག་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཤེས་པ་འདི་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་པར་ནི་ངེས་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཅིང་དབང་ཤེས་ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་འབྲས་དོན་རྟོགས་འཇོག་པར་ནུས། །དེས་ན་དབང་པོའི་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་མིན་པས་དོན་རྟོགས་འཇོག་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་གང་ལས་ཤེས་པ་འདི་དང་འདི་ནི་སྔོ་སེར་སོགས་འདི་དང་འདིའི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱེད་ནུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་བྱེད་པར་སོང་བ་ཡི་ནི་ལས་དོན་རྟོགས་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤེས་པ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་དེ་གང་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་གྱིས་བྱས་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་རྣམ་པ་འགས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་དེས་བྱས་པའི་ཤེས་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལས་གཞན་མ་ཤར་བ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་འདིས་ནི་དོན་འདི་རྟོགས་སོ་ཞེས་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེས་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཏེ་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་མཚོན་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་ཏེ་ཡུལ་དང་འབྲེལ་བ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་ལས་དོན་གཞན་མིན་ཏེ། དོན་འདྲ་བ་དེ་ཡང་ཁྱོད་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཚད་འབྲས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཅིང་བྱ་བྱེད་དོན་ག
Chinese
已生起之现相，说识量之果。外境虽有，然成自识之果。现相虽假，亦成自识之果。初者有三：立量果自性为一，遮量果为异体，遣除于一体之诤论。初者有四：境悟为立能立，立能须具二差别，故量果非异体，虽如是，然可为所作能作。初者：总的来说，于所立能立有知者所知，生者所生，安立所立能立等诸多，彼等一切亦有业、作、作者三者，其中所立与能立，法相，业即一切之能立，并非一切作者，以于所知者，以异于知者之能立不能成立之故，于所生者，以异于生者不能成立之故，于所安立者，以异于安立者不能成立之故。如是，一切能立亦非一切所立，亦应如是安立。若问此处为何？于量果之此处，法相，安立者即是能立，何为能立，从彼能立能立自业之果者，彼即是彼业之能立，何为安立所立之果为所立之时也。何为安立者耶？于量果初者之此处，法相，成为识之自性之义相同者，即是安立者，以境悟安立为所立之时也。二者有二：须为识之自性，须为境之现相显现。初者有二：识能辨别境悟，故根非安立者。初者：业为色等，于彼体验即仅为识，如具相同自性之蓝执等之识，法相，汝作者之业即境，观待各自，此乃悟蓝，此乃悟黄等境
English
Having arisen, explain the result of the valid cognition of appearance. Although external objects exist, they become the result of one's own consciousness. Although appearances are false, they also become the result of one's own consciousness. The first has three parts: establishing that valid cognition and its result are of the same nature, refuting that valid cognition and its result are different entities, and dispelling disputes about being of the same entity. The first has four parts: understanding the object is the establishing proof, the establishing ability must have two distinctions, therefore valid cognition and its result are not different entities, although it is so, it can be the object and the agent. The first is: generally speaking, for what is to be proven and the proof, there are knowable and knowing, produced and producing, and establishing what is to be proven and the proof, etc., and all of these have three things: action, act, and agent. Among them, what is to be proven and what proves it, the dharma, the action, that is, all the proofs, are not all agents, because for what is to be known, the proof other than the knower cannot establish it, and for what is to be produced, what is other than the producer cannot establish it, and for what is to be established, what is other than the establisher cannot establish it. Similarly, all proofs are not all that is to be proven, and it should be applied in the same way. If you ask what is here in this case? In the case of valid cognition and its result, the dharma, the establisher itself is the proof, what is the proof, from which the proof can establish the result of its own action, that is the proof of that action, what is the time to establish the result of what is to be established as what is to be established. What is the establisher? In the first case of valid cognition and its result, the dharma, the meaning that becomes the nature of consciousness is the establisher, because it is the time to establish the understanding of the object as what is to be established. The second has two parts: it must be the nature of consciousness, and it must be the appearance of the object. The first has two parts: consciousness can distinguish the understanding of the object, therefore the sense organ is not the establisher. The first is: the action is form, etc., the experience of it is only consciousness, such as the consciousness of blue perception, etc., which has the same nature, the dharma, your action as the agent is the object, depending on each, this is understanding blue, this is understanding yellow, etc.
Chinese
能够分别辨别各种意义的法，必须是你的自性。因为物质不能分别辨别各种意义。第二，对于作为知识之因的有形感官，你有从清晰与不清晰产生清晰与不清晰的知识的现象，即使有不同的作用，即对于各个境仅有认识而没有差别的知识，也不是确定区分意义的因素。因为你不是知识的自性，而是所有感官知识的共同原因。第二点分为两部分：结果意义能够确定意义的理解。因此，它不是感官的确定者。第一点：因为不是知识的自性，所以不能确定意义的理解。因此，从作为这个知识的自性的意义的不同方面显现出来，由此能够区分这个和这个知识是蓝色、黄色等等这个和这个的理解，这个法，是具有意义理解的证明的，因为自己成为了行动者，能够确定意义的理解。第二点：那么，知识能够分别确定意义的理解是什么呢？有些人说，仅仅通过感官的清晰与不清晰所产生的知识来确定。即使感官清晰与不清晰的方面使知识的自性变得清晰与不清晰，但由此产生的知识，即意义的本质，即显现的方面以外没有显现的那个法，不是意义理解的特征。因为这个知识并没有确定认识这个意义，即与意义相关联。第三，因此，外境可测量的自性，即从自身所赋予的方面显现出来，这个法，你是理解外境可测量的证明，因为你能够象征理解外境可测量。如果意义理解的证明与意义不同，那么意义显现的知识，就不能与境相关联，因为没有显现境的方面。因此，结果意义理解，不是与量相同以外的其他意义，与意义相同也是你的自性，因此。第四，量和结果的自性是一体的，行为和意义的
English
The dharma that can distinguish and differentiate various meanings must be your very nature. Because matter cannot distinguish and differentiate various meanings. Secondly, regarding the tangible sense organs that are the cause of knowledge, you have the phenomenon of generating clear and unclear knowledge from clarity and unclarity, even though there are different functions, i.e., knowledge that only has awareness of each object without difference, this is not necessarily a factor in distinguishing meanings. Because you are not the nature of knowledge, but the common cause of all sensory knowledge. The second point is divided into two parts: the result meaning is able to establish the understanding of meaning. Therefore, it is not the determiner of the senses. The first point: because it is not the nature of knowledge, it cannot establish the understanding of meaning. Therefore, from the different aspects of the meaning that has become the nature of this knowledge, it can be distinguished that this and this knowledge are the understanding of this and this of blue, yellow, etc., this dharma is proven to have the proof of understanding meaning, because oneself has become the actor, able to determine the understanding of meaning. The second point: then, what is the knowledge that can separately determine the understanding of meaning? Some say that it is determined only by the knowledge produced by the clarity and unclarity of the senses. Even if the aspects of clarity and unclarity of the senses make the nature of knowledge clear and unclear, the knowledge produced by it, i.e., the essence of meaning, i.e., the aspect that has not appeared other than the aspect that has appeared, is not the characteristic of understanding meaning. Because this knowledge does not determine the recognition of this meaning, i.e., it is related to the meaning. Thirdly, therefore, the nature of the external object to be measured, i.e., the aspect that appears from what is given from itself, this dharma, you are the proof of understanding the external object to be measured, because you can symbolize the understanding of the external object to be measured. If the proof of understanding meaning is different from meaning, then the knowledge of the appearance of meaning cannot be related to the object, because the aspect of the object has not appeared. Therefore, the result meaning understanding is not other than the meaning that is the same as the measure, and being the same as the meaning is also your nature, therefore. Fourth, the nature of measure and result is one, the action and the meaning of