Tibetan
ང་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་སྟེ་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་དང་། གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་དུ་ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་དོན་བདག་མེད་སོགས་དང་། ཡང་དག་པ་མིན་པའི་དོན་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་གྱུར་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན་བསྒོམ་བྱའི་དོན་དེ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་། དེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་བློ་འབྲས་བུར་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རྟེན་བརྟན་གོམས་པ་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཞིང་བསྒོམ་བྱའི་དོན་དེ་བསྒོམས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཡང་དག་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གོམས་པ་ལས་གསལ་སྣང་དང་རྟོག་པ་མེད་པ་འབྱུང་བ་དེ་ལ་སྔར་ལེའུ་གཉིས་པར་བཤད་པའི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བསྒོམས་པ་ལས་གསལ་སྣང་བྱུང་བའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད་དེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་བསླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྷག་མ་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་བྲལ་ཡིན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མིན་ཏེ། ཉེ་བར་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོར། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་ཏེ། མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན། རྟོག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་བཞི་པོ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་སྲིད་དམ་མི་སྲིད། སྲིད་ན་བཞི་ཆར་རྟོག་བྲལ་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ། མི་སྲིད་ན་ཆགས་ལ་སོགས། རང་རིག་ཅེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་སྲིད་ཀྱང་དེ་ལ་རྟོག་པ་མ་ཡིན། གང་ལ་རྟོག་པར་སོང་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བ་མེད་པས་མི་འགལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་གང་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན་པར་སོང་བ་དེ་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་མིན་ཏེ། ཡུལ་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན་པར་སོང་བ་དེ་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་བྲལ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་དོན་ཏེ་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཀུན་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མ་འཁྲུལ་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད་པ་ནི། མདོར། འཁྲུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། །རྗེས་དཔག་རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང་། །དྲན་དང་མངོན་འདོད་ཅེས་བྱ་འོ། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རབ་རིབ་བཅས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་བུམ་པའི་རྫས་དང་། གྲངས་དང་། ལས་དང་། སྤྱི་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་དཔག་ནི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སོ། །རྗེས་དཔག་ལས་བྱུང་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མའོ། །དྲན་པ་ནི་འདས་པ་དྲན་པའོ། །འདོད་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་དོན་འདོད་པའི་བློ་ལྟ་བུ་དེ་དག་གཞུང་འདིར་དང་པོ་དོན་གཞན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། གཉིས་པ་བརྡ་རྟེན་ཅན་དང་། ཕྱི་མ་བཞི་པོ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཞེས་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་འཆད་དོ། །འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཞི་རུ་བསྡུ། །རྟོག་པ་གསུམ་གྱི་དགོས་པ་བཤད། །བསླད་པ་ལོགས་སུ་བཀར་བའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བདུན་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་བཞིར་འདུ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་བརྡ་རྟེན་ཅན་དང་། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་སོགས་བཞི་པོ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། རྟེན་བདག་རྐྱེན་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་གཅིག་རྣམས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགོས་པ་མདོར་བསྟན། རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་དང་། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་ཤེས་པར་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མིན་པར་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་མིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། རིག་པ་ཅན་པ་དབང་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་མངོན་སུམ་མིན་པར་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་རྩིངས་ཏེ། རིག་པ་ཅན་པས་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་བཏུས་སུ་རིག་པ་ཅན་པ་ནི་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་སོགས་བཞི་དབང་ཤེས་མིན་པར་གྲུབ་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྟོག་པ་
Chinese
我以反复修习的力量，生起化身，即生起的无分别智慧，并且因为以量现见其具有明晰的显现。因此，对于真实的意义，如无我等，以及不真实的意义，如灭尽之地等，无论什么，只要极度串习的心的法相是：当修行圆满时，所修之义会清晰显现，并且对此会生起无分别的智慧作为果。这是因为，所依稳固串习会自然而然地转变为殊胜，并且所修之义是所修之心的缘故。第四，从串习真实和不真实的意义中生起明晰显现和无分别，对此，之前在第二品中所说的圣者四谛的实物如实修习后，所生起的明晰显现的心，其法相是：被认为是现量，因为是对真实意义无分别且无欺骗的智慧之故。其余的灭尽之地等的等持，其法相是：虽然是无分别，但不是瑜伽现量，因为是近于迷惑，即是错乱之故。第三，总而言之，经中说：“分别也认为是自证，对于意义并非如此，因为那是分别。”解释其意义是：如果四种现量都是无分别的，那么，分别本身有可能成为四种现量中的任何一种吗？如果可能，则与四种都是无分别的说法相违。如果不可能，则与贪执等说是自证相违。对此回答是：分别也可以在自己的体性上成为自证现量，但对于意义来说，则不是分别。因为对于成为分别的对境来说，没有成为现量，所以不相违。如此，任何识的法相是：对于任何成为执著声音和意义的对境来说，对于该对境来说不是现量，因为对于任何成为执著声音和意义的对境来说，对于该对境来说是分别之故。并且，该法相是：在自己的体性上是无分别的，因为在自己的体性上不是执著声音和意义的缘故，因为自己的体性不是声音和意义，即不是声音的真实对境的缘故。因此，所有分别和无分别的识，其法相是：对于自己的体性来说是现量，因为对于自己的体性来说是无分别且无错乱的识之故。第二，因为不欺骗而证悟是现
English
I generate the emanation through the power of repeated meditation, that is, the non-conceptual wisdom that arises, and because it is seen by valid cognition as having a clear appearance. Therefore, whatever mind that has become extremely accustomed to the true meaning, such as selflessness, and the untrue meaning, such as the exhaustion of the earth, etc., its characteristic is: when the meditation is complete, the object of meditation will appear clearly, and a non-conceptual mind will arise as a result. This is because the basis of stability and habituation naturally transforms into something special, and the object of meditation is the mind that has been meditated upon. Fourth, the arising of clear appearance and non-conceptuality from the habituation of true and untrue meanings, regarding this, the mind that has arisen from the clear appearance after meditating on the reality of the Four Noble Truths as explained in the second chapter, its characteristic is: it is considered to be direct perception, because it is a wisdom that is non-conceptual and non-deceptive with respect to the true meaning. The remaining samadhi of the exhaustion of the earth, etc., its characteristic is: although it is non-conceptual, it is not yogic direct perception, because it is close to delusion, that is, it is confused. Third, in short, the sutra says: "Conceptuality is also considered to be self-awareness, but not for the meaning, because it is conceptuality." Explaining its meaning is: if all four direct perceptions are non-conceptual, then is it possible for conceptuality itself to become any of the four direct perceptions? If it is possible, it contradicts the statement that all four are non-conceptual. If it is not possible, it contradicts the statement that attachment, etc., are self-awareness. The answer to this is: conceptuality can also become self-aware direct perception in its own nature, but it is not conceptuality for the meaning. Because for the object that has become conceptuality, there is no becoming direct perception, so there is no contradiction. Thus, the characteristic of any consciousness is: for any object that has become grasping sound and meaning, it is not direct perception for that object, because for any object that has become grasping sound and meaning, it is conceptuality for that object. And, that characteristic is: it is non-conceptual in its own nature, because it is not grasping sound and meaning in its own nature, because its own nature is not sound and meaning, that is, it is not the real object of sound. Therefore, the characteristic of all conceptual and non-conceptual consciousness is: it is direct perception for its own nature, because it is a non-conceptual and non-deluded consciousness for its own nature. Second, because non-deception realizes is direct
Chinese
关于似现量的解释：总的来说，《释量论》中说：“错觉和世俗的知识，以及比量和从比量产生的，记忆和显现的欲望，这些被称为似现量，包括模糊的显现。” 错觉就像将海市蜃楼执着为水的分别念。世俗的知识就像执着于瓶子的物质、数量、作用和共相等方面的分别念。比量是执着于相的意识。从比量产生的，是比量 प्रमाण。记忆是回忆过去。欲望就像希求未来之事的想法。这些在本论中被归纳为三类来解释：第一类是向其他事物附加虚假的属性，第二类是依赖于符号，后四类是具有隐蔽意义的分别念。这里有三点：将似现量归纳为四类，解释三种分别念的必要性，以及将错乱单独区分开来的意义。第一点是：经文中说的七种似现量，从必要性的角度可以归纳为四种：世俗的知识是依赖于符号的，错觉的知识是向其他事物附加虚假的属性，比量等四种是具有隐蔽意义的事物，即三种分别念的知识，以及一种由所依、本体和条件错乱而产生的无分别念。第二点分为两部分：简要地说明必要性，详细地解释自性。第一点是：将世俗的知识和错觉的知识两种解释为似现量的知识，这是有必要性的，因为这两种知识是为了证明它们不是从感官产生的知识。这两种知识需要被证明不是感官的知识，因为有外道士认为它们是感官的知识。有些人解释说，它们不是从感官产生的现量，这种说法有些粗糙，因为有外道士也不认为错觉的知识是现量。在《集量论》中说，外道士认为从感官和事物接触产生的无错觉的知识，具有执着的自性，才是现量。比量等四种虽然已经证明不是感官的知识，但仍然被列为似现量的分类，这是有必要性的，因为它们是分别念。
English
Explanation of seeming valid cognition: In general, the Compendium on Valid Cognition states, "Error and conventional knowledge, as well as inference and that arising from inference, memory and manifest desire, these are called seeming valid cognitions, including blurred appearances." Error is like the conceptual thought that grasps a mirage as water. Conventional knowledge is like the conceptual thought that grasps the substance, number, action, and generality, etc., of a pot. Inference is the mind that grasps the sign. That which arises from inference is valid inference. Memory is the recollection of the past. Desire is like the thought that desires future things. These are explained in this text by being condensed into three