Tibetan
་དེ་དག་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཀུན་གྱི་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་ཐལ། ཡུལ་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་མིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མི་མཐུན་གཟུང་འཛིན་མིན་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཕྱི་རོལ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཡིན་ཏེ། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བློའི་རྣམ་པ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རིགས་མི་མཐུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ཡང་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པ་བཞག་པའི་འབྲས་བུ་མིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཀུན་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡུལ་ཀུན་གྱི་ཟ་བ་པོར་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཡང་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་སོགས་དང་བློའམ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དང་། དེས་གཞག་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡོད་དུ་ཆུག་ནའང་དེ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་ན་གཞན་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་ལའང་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་དེ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱང་བྱ་ཡིན་པས་སེམས་སུ་བསྒྲུབ། མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ནང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། སེམས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་མྱང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མྱོང་བྱེད་གང་གི་རང་བཞིན་མྱང་བྱའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མྱང་བྱ་དེའི་མྱོང་བྱེད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདིས་ནི་སེམས་སེམས་བྱུང་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་བཀག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བློ་མྱོང་ཐ་དད་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག །ཁྱབ་པ་མ་ངེས་མཚོན་པའི་དཔེ་གཉིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་དེའི་རང་བཞིན་མིན་པའི་མྱོང་བ་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུས་བློའམ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་སྟེ་ཤར་བའི་བདེ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་རིག་པ་ཡིན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་འདི་ཆོས་ཅན། གསལ་བར་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། རྣམ་རྟོག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དྲན་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་གཉིས་པོ་འདི་མ་གཏོགས་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་བློའམ་ཆེན་པོ་གང་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་བློའམ་ཆེན་པོ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་པའི་དོན་དེ་དང་མི་འདོད་པ་དེའི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་རང་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དང་གཅིག་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་མཐོང་གི ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་ཅན། བློའམ་ཆེན་པོ་གཞན་མེད་དེ། བློའི་ཆེན་པོ་གཞན་ནི་ཡོད་ན་སྣང་དུ་རུང་བ་ལས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་དཔེ་དགག ནང་གི་དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྕགས་མེར་བསྲེགས་པའི་ཚེ་ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མི་ཕྱེད་པ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅན། འདི་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་པ་དང་། འདི་ནི་གཅིག་ཡིན་ཞེས་ཐ་དད་མིན་པའི་རྣམ་བཞག་ཉམས་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་རྫས་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་མེད་པར་མྱོང་བ་དེ་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གང་མིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་ཀྱི། གཞན་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་དང་། དོན་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་མེད་པར་འཇོག་པའི་རྟེན་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་དང་། དཀར་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་མ་ཡིན། བློ་དང་མྱོང་བ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལྟ་བུ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཐ་དད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་གཉིས་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སེམས་གཟུགས་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པ་གཅིག་གི་ཚེ་བདེ་བ་གསལ་བས་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒྲིབས་ནས་མ་རྟོགས་ན་ཡང་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ཐ་དད་པའི་རྣ
Chinese
因为它们和种类不同。如果承认，那么，该法，作为所有境的享用者本身，就会被破坏。因为它不是所有境的执持者。以这种不同种类不是所取和能取来遮止的理路，对于该法，还有其他的必要。外境，例如快乐等，因为它们是安立具有快乐等自性的心之相的因。这是周遍的，因为不同种类不能成为因和果。这也是为了遣除上述说法。如何呢？补特伽罗，该法，不应成为所有境安立之相的果，因为和所有境种类不同。如果承认，那么，就不会成为所有境的享用者。或者，外境的快乐等和心或大，该法，不应成为安立相的因，以及由它安立的果，因为种类不同，不存在作为所取和能取本身。即使假设存在，仅凭此也不会成为因果，如果成为因果，那么，其他补特伽罗和境，该法，也应成为因果，因为存在所取和能取。第三，破斥快乐等是无心之物，有二：以是所享用而成立为心；遮止由其他享用者享用。第一，快乐等，该法，是内在的，因为你习惯后，你的自性会变得特殊。又，快乐等，该法，是心，因为是心所享用本身。这是周遍的，因为任何享用者的自性不是所享用的自性，那么，它就不是该所享用的享用者。这遮止了心和心所是实体不同的。第二，有二：以不见心享用不同来遮止；遮止表示周遍不决定的两个例子。第一，如果快乐等的自性不是享用者，而是由有知的补特伽罗在心或大中存在，即生起的快乐等的相，是知，而不是以快乐等的自性生起的方式是知，那么，快乐等，该法，除了明了地享用，即具有现量之相，以及和分别念和随后的忆念相关的相的两种享用之外
English
Because they are different in kind. If admitted, then, that dharma, as the enjoyer of all objects themselves, will be destroyed. Because it is not the holder of all objects. With this reasoning of preventing different kinds from being the object and the subject, for that dharma, there is also another necessity. External objects, such as happiness, etc., because they are the cause of establishing the appearance of the mind that has the nature of happiness, etc. This is pervasive, because different kinds cannot become cause and effect. This is also to eliminate the above statement. How is it? The person, that dharma, should not become the result of the appearance established by all objects, because it is different in kind from all objects. If admitted, then, it will not become the enjoyer of all objects. Or, the happiness, etc. of external objects and the mind or the great, that dharma, should not become the cause of establishing the appearance, and the result established by it, because different kinds do not exist as the object and the subject themselves. Even if we assume that it exists, it will not become cause and effect by that alone, if it becomes cause and effect, then, other persons and objects, that dharma, should also become cause and effect, because there is the object and the subject. Third, refuting that happiness, etc. are mindless things, there are two: establishing as mind by being the object to be enjoyed; preventing enjoyment by other enjoyers. First, happiness, etc., that dharma, is internal, because after you get used to it, your nature will become special. Also, happiness, etc., that dharma, is mind, because it is the mind that is enjoyed itself. This is pervasive, because any enjoyer whose nature is not the nature of the object to be enjoyed, then, it is not the enjoyer of that object to be enjoyed. This prevents the mind and mental factors from being different entities. Second, there are two: preventing the difference between mind and enjoyment by the sign of non-perception; preventing two examples that indicate pervasive uncertainty. First, if the nature of happiness, etc. is not the enjoyer, but the appearance of happiness, etc. that exists in the mind or the great by the knowledgeable person, that is, the appearance of happiness, etc. that arises, is knowledge, but not in the way that it arises with the nature of happiness, etc. is knowledge, then, happiness, etc., that dharma, except for clearly enjoying, that is, having the appearance of direct perception, and the two kinds of enjoyment of the appearance related to conceptual thought and subsequent memory
Chinese
你所显现的觉或大者，存在还是不存在呢？不存在。因为除了这二者之外，你所显现的觉或大者，是能见而不可得的缘故。为什么呢？因为我认为依靠想要的事物和不想要的事物，快乐和痛苦等自己体验的知识会成为一体。在境与识二者之间，有法者，没有其他的觉或大者，因为其他的觉的大者如果存在，应该是能见的，但却没见到。第二部分分为两点：驳斥外在的例子，驳斥内在的例子。第一点是：当铁被火烧时，铁块和火虽然是不同的，但却无法区分，如同觉和体验二者虽然不同，但因为混合在一起，所以没有能区分的知识，实际上是不同的吗？对于一切事物，有法者，如果说“这是多个”，有些是不同的，如果说“这是一个”，那么区分不同和相同的区分就会消失。因为显现上认为是一个实体，所以不成立是一个实体。因此，显现上认为不同的实体，不能成立为不同实体的论证。因为显现上认为是一个实体，所以这不是一个实体的论证。这是周遍的。如果显现上体验到没有不同的实体，那么它就成立为一个实体。但事实并非如此，因为显现上体验到不同的实体，它就成立为具有不同的实体，否则就不会成立。此外，安立有些事物是不同的，有些事物是相同的，这所依据的理由是什么呢？不存在理由。因为感受痛苦等，以及白色等五种，虽然在所有事物中显现，但不是不同的。觉和体验虽然显现为相同，但实际上是不同的缘故。第二点是：在一个意识的范围中，当像快乐这样的感受清晰地产生时，虽然没有意识到痛苦等是不同的，但实际上是不同的，如同觉和体验二者虽然不同，但却没有意识到是不同的吗？心，取色的眼识，有法者，当你的范围中清晰地产生一个快乐的感受时，虽然因为快乐的清晰而遮蔽了痛苦等，所以没有意识到，但感受快乐和痛苦是不同的
English
Is the awareness or great one that appears to you existent or nonexistent? It is nonexistent. Because apart from these two, the awareness or great one that appears to you is visible but unattainable. Why? Because I think that relying on desired things and undesired things, happiness and suffering, etc., the knowledge of one's own experience will become one. Between the object and consciousness, the subject, there is no other awareness or great one, because if there were another great awareness, it should be visible, but it is not seen. The second part is divided into two points: refuting external examples, and refuting internal examples. The first point is: when iron is burned by fire, although the iron block and fire are different, they cannot be distinguished. Just as awareness and experience are different, but because they are mixed together, there is no knowledge to distinguish them, are they actually different? For all things, the subject, if it is said "this is multiple," some are different, and if it is said "this is one," then the distinction between different and same will disappear. Because it is manifestly considered to be one entity, it is not established as one entity. Therefore, what is manifestly considered to be a different entity cannot be established as proof of a different entity. Because what is manifestly considered to be one entity is not proof of one entity. This is pervasive. If it is manifestly experienced that there is no different entity, then it is established as one entity. But this is not the case, because what is manifestly experienced as a different entity is established as having a different entity, otherwise it will not be established. Furthermore, what is the reason for establishing some things as different and some things as the same? There is no reason. Because feelings of suffering, etc., and white, etc., all five of them, although they appear in all things, are not different. Awareness and experience, although they appear to be the same, are actually different. The second point is: within the scope of one consciousness, when a feeling like happiness arises clearly, although one does not realize that suffering, etc., are different, they are actually different. Just as awareness and experience are different, but one does not realize that they are different? Mind, the eye consciousness that grasps form, the subject, when a feeling of happiness arises clearly in your scope, although suffering, etc., are obscured by the clarity of happiness, so one does not realize it, but the feelings of happiness and suffering are different.