Tibetan
་ཡི་ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་གཉིས་ཆོས་ཅན། གང་གིས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཤེས་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མི་ཤེས་པ་ཡི་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་མིན་ཡང་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། བདག་རྐྱེན་གཅིག་གིས་བདག་འབྲས་འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེད་པས་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། བདག་རྐྱེན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གིས་བདག་འབྲས་འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཆར་བསྐྱེད་མི་སྲིད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཅིག་གིས་བདག་འབྲས་འགལ་བ་དག་ཅིག་ཆར་བསྐྱེད་པ་ལ་ཡང་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། སྣང་བ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གཅིག་གིས་མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་འུག་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དང་། དེ་ལས་གཞན་མི་ལ་སོགས་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དག་གི་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གཉིས་ཀ་ཅིག་ཆར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་གཞན་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་རང་དང་དུས་གཅིག་པ་དང་མི་གཅིག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་། བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཞན་ཡང་རིག་པར་བྱེད་དེ། རང་ཉིད་ལ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་སྣང་བ་དང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་བྱེད་པའི་བདེ་སོགས་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལས་དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ཏེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དངོས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དོན་མྱོང་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེ་སོགས་དེས་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ལ་དོན་མྱོང་བར་བཏགས་ནས་བཤད་དེ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དེ་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་རུང་སྟེ། དོན་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག བདེ་སོགས་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་པའི་བེམ་པོ་དང་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ་རང་རིག་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་གཟུང་བ་དགག །བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་དེའི་ཡང་ལུགས་ལ་དེ་ཙམ་ལྔ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། དུས་ཅིག་ཆར་དུ་གཟུགས་སོགས་དང་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག །ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་རིགས་པས་དགག དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་བརྒྱུད་མ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་དང་ཅིག་ཆར་འཛིན་ཏེ། བདེ་སོགས་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་དང་བདེ་སོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་ཐ་མི་དད་དེ་ཐ་དད་པར་ཐལ། ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་སེམས་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་པོ་མང་པོ་དག་ལ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེར་འདོད་མི་འདོད་བར་མར་གནས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མིན་པའི་དོན་གཅིག་ལ་ཡང་འདོད་མི་འདོད་བར་མར་གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས་རང་རང་གི་བློ་ལ་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་དུ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདེ་སོགས་དེ་བདེ་སྡུག་གང་རུང་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་སོགས་གོམས་པ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་བདེ་སོགས་ཡིན་པ་ལྟར་བློའང་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དག་དགའ་གདུང་གི་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། དགའ་གདུང་གི་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་བློའི་བདེ་སོགས་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཡིན་ཏེ། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བློའམ་ཆེན་པོའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རིགས་ནི་ཐ་དད་དག་གཟུང་འཛིན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ཡུལ་ཀུན་བེམ་པོ་ཡིན་པས
Chinese
如果说，因为认为不是乐等的近取之因。苦乐二者，是法。以什么来说，意识知晓是你的近取之因，还是不是？因为你是不知晓的无情物。如果意识不是乐等的近取之因，也成为增上缘。一个增上缘不能同时产生相违的自果，所以苦乐二者不能同时产生。如果说，那个增上缘，是法。你一个不可能同时产生相违的自果，因为看到你一个也能同时产生相违的自果的能力。例如，显现的光芒，太阳的光芒一个，对于夜晚行走的猫头鹰的眼根，以及其他人类等的眼根，次第地，既是看见色法和不看见色法的不顺之缘，也是顺缘，就像这样。第三，指示成为能认识他境之自性。乐等自己和同时或不同时的其他意识感受是不合理的，因此成立为自证。乐等，是法。也认识他境，因为显现的是转移到自己上的境之相。因此，成为自己体性的能认识的乐等这些，是法。仅仅是从外境产生具有其相而已，不是实际感受外境，因为实际感受境之相，所以在世间仅仅安立感受境的名称而已。因此，乐等，是法。说成是感受境之相而感受境，因为境的自性，从自己方面所给予的相，是那些意识的自己的体性所感受的缘故。乐等，是法。你的境所缘之名称是合理的，因为显现境所给予的相。第二，破斥乐等是外境无情物，分二：说主张，破斥它。第一，有些称为数论者的人说，乐等在外境中，仅仅是色等五者之自性而存在，并且是无心的。
English
If you say that it is because it is not considered the immediate cause of pleasure, etc. Pleasure and pain, the two, are the subject. By what is it known that the consciousness is the immediate cause of your taking, or is it not? Because you are an inanimate object that does not know. If the consciousness is not the immediate cause of pleasure, etc., it also becomes the dominant condition. One dominant condition cannot simultaneously produce contradictory self-results, so the two, pleasure and pain, cannot arise simultaneously. If you say that the dominant condition is the subject. It is not impossible for you alone to produce two contradictory self-results simultaneously, because you see the ability of one to produce contradictory self-results simultaneously. For example, the light of appearance, one ray of the sun, for the eye faculty of the owl that walks at night, and for the eye faculties of other humans, etc., in sequence, it is both the unfavorable condition for seeing form and not seeing form, and the favorable condition, just like this. Third, it is shown to be the very nature of knowing other objects. It is unreasonable for pleasure, etc., to be experienced by other consciousnesses that are the same time or not the same time as itself, therefore it is established as self-cognizance. Pleasure, etc., are the subject. It also knows other objects, because what appears is the aspect of the object that has been transferred to oneself. Therefore, these pleasures, etc., which have become the nature of self-knowing, are the subject. It is only that they arise from external objects with their aspects, but they do not actually experience external objects, because they actually experience the aspect of the object, so in the world, it is only the name of experiencing the object that is established. Therefore, pleasure, etc., are the subject. It is said that experiencing the aspect of the object is experiencing the object, because the nature of the object, the aspect given from oneself, is experienced by the very nature of those consciousnesses. Pleasure, etc., are the subject. The name of your object of focus is reasonable, because the aspect given by the object appears. Second, refuting that pleasure, etc., are external inanimate objects, there are two parts: stating the assertion, and refuting it. First, some called Samkhyas say that pleasure, etc., exist in external objects as merely the nature of the five, such as form, and are mindless.
Chinese
他们说，享乐和意识是被其他事物所掌握的，而不是自证自知的。第二部分有三个方面：驳斥享乐等被其他事物所掌握；驳斥享乐等是外在的；驳斥享乐等是无心的。第一点是：数论派的另一种观点认为，具有同时执持五种元素的感官意识，不应同时将色等和享乐等两者都作为执持的对象，因为色等必定只是五种元素的境。第二部分有三个方面：用显而易见但未被观察到的标志来驳斥；用过于极端的推理来驳斥；驳斥对该过失的间接辩护。第一点是：如果蓝等是五种元素的自性，与享乐等同时被执持，因为它们与享乐等相同，那么蓝等和享乐等，作为法，怎么会不相同呢？它们应该是不同的，因为显现为不同的心识本身并没有错乱，因此它们应该被视为不同的。第二点是：对于许多观察者来说，作为法，对于外在的事物，存在着想要或不想要的中间状态的差异，即使对于同一事物，由于习惯于想要或不想要的差异，也不会在各自的心中产生快乐和完全痛苦的不同，因为你们所体验的享乐等，是存在于快乐或痛苦的本质中的同一个外在事物。第三点是：如果外在的享乐等没有超越习惯的特殊性，但外在的五种元素就像享乐等一样，心识也是享乐等的自性，因此它们产生快乐和痛苦的差异并不矛盾，那么情况并非如此，因为外在的五种元素怎么会被理解为享乐等的自性呢？它们不应该是享乐等的自性，因为产生快乐和痛苦的差异仅仅是心识的享乐等。如果外在的事物也是法，是享乐等，因为它们是具有享乐等自性的心识或大自在天的执持对象，这是普遍的，因为不同的种类不是执持者和被执持者，那么，作为法，自我的智慧之人不会成为所有境的执持者，因为所有的境都是物质。
English
They say that pleasure and consciousness are grasped by other things, and are not self-aware. The second part has three aspects: refuting that pleasure, etc., are grasped by other things; refuting that pleasure, etc., are external; refuting that pleasure, etc., are mindless. The first point is: According to another view of the Samkhya school, the sense consciousness that holds the five elements simultaneously should not hold both form, etc., and pleasure, etc., as objects of grasping, because form, etc., must only be the object of the five elements. The second part has three aspects: refuting with the sign of being apparent but unobserved; refuting with the reasoning of being too extreme; refuting the indirect defense of that fault. The first point is: If blue, etc., are the nature of the five elements, and are held simultaneously with pleasure, etc., because they are the same as pleasure, etc., then blue, etc., and pleasure, etc., as the subject, how can they not be different? They should be different, because the mind that appears as different is not confused, therefore they should be regarded as different. The second point is: For many observers, as the subject, for external things, there is a difference in the intermediate state of wanting or not wanting, and even for the same thing, due to the difference in habit of wanting or not wanting, the difference between happiness and complete suffering will not arise in their respective minds, because the pleasure, etc., that you experience is the same external thing that exists in the essence of happiness or suffering. The third point is: If the external pleasure, etc., does not have a special feature that transcends habit, but the external five elements are like pleasure, etc., and the mind is also the nature of pleasure, etc., therefore it is not contradictory that they give rise to the difference between happiness and suffering, then this is not the case, because how can the external five elements be understood as the nature of pleasure, etc.? They should not be the nature of pleasure, etc., because the difference between giving rise to happiness and suffering is only the pleasure, etc., of the mind. If external things are also the subject, are pleasure, etc., because they are the object of grasping of the mind or the Great自在天 (Tibetan: ཆེན་པོ།, Sanskrit: Maheśvara, literal meaning: Great Lord) who has the nature of pleasure, etc., this is universal, because different kinds are not the grasper and the grasped, then, as the subject, the person of self-awareness will not become the grasper of all objects, because all objects are material.