Tibetan
ཅད་རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ་མམ། སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔར་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཕྱིས་རྒྱུ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་སོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཤེས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ཡིས་ཆོས་ཅན། དུས་ཐ་དད་ལ་གཟུང་འཛིན་འཇོག་ཤེས་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་འཇོག་ནུས་པ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་དུས་མི་མཉམ་ཡང་ཤེས་པ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་ལ་བཞག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེས་ཀྱང་དེ་གཟུང་ངོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་བཤད་ལ། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་མྱང་བྱ་སྔར་སྐྱེས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་དོན་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་ཙམ་མམ། རིག་ཙམ་མམ། གསལ་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་ཕྱིས་བདག་གི་ཤེས་པ་འདི་འདྲར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དྲན་པ་འབྱུང་བས་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་མྱོང་ངམ། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་གནད་ཀྱང་རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་ཉིད་མྱོང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལ་རང་རིག་ཏུ་
Chinese
因为一切都遍及于自己所生之物先前存在。如果因果同时，那么因未生之时是同时，还是生之时是同时？如果如第一种情况，在因未生之时，有法，因果不同时，因为因没有产生果的能力，因为因本身不存在。如果如第二种情况，后来因生之时，也有法，因果不同时，因为因对产生果没有近距离的帮助，因为果已经成立。立宗被承认。第三种情况是，意现量的所取义，有法，意现量如何执持而不执持呢？如果说因为与意现量时间不同，那么，理智之识部，有法，能够安立时间不同而能取所取，因为对于那个识，能够真实安立自类的相，对于因本身，即使时间不同，也知道并且承许是那个识的所缘境。因此，即使意现量有众多因，但作为生起相的因，有法，它的自性，即那个相，安立在果意现上，并且世间上说果意现也执持它，因为果意现是随着你的相而产生的。第三，成立所经验的识，宣说自证现量，有二，总的相和论的意义。第一，总的来说，考虑到一切识在向内时是自证，因此对于自己的自性宣说自证现量。向内时是自证的意义也不是说所经验的事物先产生，然后向内，如果那样，会变成回忆过去的回忆识。因此，一切识在自己产生时，仅仅是经验，或者仅仅是觉知，或者仅仅是明了而产生的理由是，后来会产生回忆说我的识变成了这样，因此以回忆的标志来成立自经验或者自证的关键也在于自己产生时，不是以境和有境的方式来觉知，而是以自己仅仅是经验的自性而产生，这才是自证。
English
Because everything pervades that which is produced by itself and exists prior to it. If cause and effect are simultaneous, is it simultaneous when the cause is not yet produced, or is it simultaneous when it is produced? If it is like the first case, then when the cause is not yet produced, the subject of debate, cause and effect are not simultaneous, because the cause does not have the ability to produce the effect, because the cause itself does not exist. If it is like the second case, then when the cause is produced later, the subject of debate, cause and effect are not simultaneous, because the cause does not provide close assistance in producing the effect, because the effect has already been established. The thesis is accepted. The third case is, the object apprehended by mental direct perception, the subject of debate, how does mental direct perception apprehend and not apprehend? If it is said that it is because it is different in time from mental direct perception, then, the Mind-Only school that knows reasoning, the subject of debate, knows how to establish the apprehended and the apprehending even though the times are different, because for that consciousness, it can truly establish the aspect of its own kind, and for the cause itself, even if the times are not the same, it knows and accepts that it is the object of that consciousness. Therefore, even if mental direct perception has many causes, the cause that generates the aspect, the subject of debate, its nature, that is, that aspect, is established on the resultant mental direct perception, and it is said in the world that the resultant mental direct perception also apprehends it, because the resultant mental direct perception arises following your aspect. Third, establishing the experienced consciousness, explaining self-cognizance as direct perception, there are two aspects: the general framework and the meaning of the text. First, in general, considering that all consciousnesses are self-cognizant when they turn inward, therefore, self-cognizance is explained as direct perception with respect to one's own nature. The meaning of being self-cognizant when turning inward is not that the experienced object arises first and then turns inward, because if that were the case, it would become a memory consciousness of remembering the past. Therefore, the reason why all consciousnesses arise as merely experiencing, or merely knowing, or merely being clear when they arise is that later, the memory arises saying that my consciousness has become like this, therefore, the key to establishing self-experience or self-cognizance by the sign of memory also lies in the fact that when oneself arises, it is not knowing in the manner of object and subject, but rather arising in the nature of merely experiencing oneself, and this is self-cognizance.
Tibetan
འཇོག་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་བའམ་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། ཆགས་ལ་སོགས། རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་དང་། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་རང་རིག་ཏུ་ངེས་དཀའ་བའི་ཆགས་སོགས་དང་། རྟོག་པའི་སྟེང་ནས་བཤད་དེ། དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་པཎ་གྱིས་ཀྱང་། རང་རིག་བེམ་པོ་ལོག་ཙམ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཞུང་འདིར་མཚན་གཞི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྟེང་ནས་བཤད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པས་བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོ་དང་། གྲངས་ཅན་གྱིས་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་བེམ་པོར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱོང་བྱེད་རྟོག་བྲལ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ། །མྱོང་བྱ་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དག་མྱོང་བའི་རང་རིག་ནི་བརྗོད་པ་དེའི་མིང་དང་དོན་གཉིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཏེ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་དངོས་སུ་བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་དུ་གཞན་དུ་རྗེས་འགྲོ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདེ་སོགས་ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་བདག་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྫས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྟེ་བྱེ་བྲག་པ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །ཡུལ་གཞན་རིག་བྱེད་གཉིས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱབ་པ་བསྟན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དགོད། །ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ། །རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་པ་དེའི་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་འདྲ་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་དེ་མིན་པ་མི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་
Chinese
安立即是如此。自身出生之时，若于体验或觉性的自性中出生，则彼即是成立自证，意为此而于量论经中说：贪等，自证无分别。又，分别亦许为自证，于义非是，彼为分别故。如是于难于确定为自证之贪等及分别之上宣说。意为此遍及一切知识，故大自在萨班亦云：自证是少分之质碍。如是等等。此论中于所立安立乐等之上宣说，乃为遮破分别部派认为乐等是内质碍，数论派认为乐等是外质碍之邪分别。第二有二：成立体验者为离分别之自性，遮破所体验是质碍。初者：乐等之自性，法，汝等体验彼等之自证，非是彼言词之名与义二者随顺关联，即混合而执持之分别，以汝等实则不能施设名言之故，以汝等于境上不依赖随行他者之故。第二有二：遮破乐等是内义质碍，遮破乐等是外义质碍。初者有二：陈述主张，遮破彼。初者：乐等彼等，法，如何知自之体性，即不应知，以他外境亦非能知之故，以内义是质碍之故。是故，应由依于一义之识，以异体所知，如是某些，即分别部派说。第二有三：成立乐等是知识，遮破由他识体验，显示异境能知二者。初者有三：显示周遍而立宗，成立同品周遍，于三缘相同而破斥诤论。初者：根识之眷属之乐等，彼，法，岂非是知识，应是，以非根识之因之外，由彼三缘所生之故。周遍：果相同者与相同者，非彼不同之自性一切次第
English
The establishment is just like this. When one is born, if one is born in the nature of experience or awareness, then that itself establishes self-awareness, intending this, it is said in the Sutra on Valid Cognition: Attachment, etc., self-awareness is without conceptualization. Also, conceptualization is also considered as self-awareness, but it is not in reality, because it is conceptualization. Thus, it is said on attachment, etc., which are difficult to determine as self-awareness, and on conceptualization. Intending that this pervades all knowledge, the great master Sakya Pandita also said: Self-awareness is just a small part of matter. So on and so forth. In this treatise, the reason for explaining on the basis of the established subject, such as happiness, etc., is to refute the wrong conceptualization of the Vaibhashikas who consider happiness, etc., as internal matter, and the Samkhyas who consider happiness, etc., as external matter. The second has two parts: establishing the experiencer as being free from conceptualization, and refuting that the experienced is matter. The first is: the nature of happiness, etc., the subject, your self-awareness of experiencing them is not a conceptualization that holds the name and meaning of that expression in a sequential relationship, that is, mixed together, because you are not actually able to express it, because you do not rely on following others in the object. The second has two parts: refuting that happiness, etc., are internal matter, and refuting that happiness, etc., are external matter. The first has two parts: stating the assertion, and refuting it. The first is: happiness, etc., those, the subject, how do they know their own nature, that is, they should not know, because other external objects are also not knowers, because the internal meaning is matter. Therefore, it should be known by another entity, a consciousness that relies on one meaning, as some, that is, the Vaibhashikas, say. The second has three parts: establishing that happiness, etc., are knowledge, refuting that they are experienced by other consciousnesses, and showing that different objects are both knowers. The first has three parts: showing pervasion and establishing the reason, establishing the similarity of the three conditions, and refuting the debate on the similarity of the three conditions. The first is: happiness, etc., of the retinue of sense consciousness, that, the subject, is it not knowledge, it should be, because it is born from the three conditions that are not other than the cause of sense consciousness. Pervasion: the same result and the same, all the different natures in order