Tibetan
འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གསུངས་པའི་དོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་སྔར་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་འདིར་དེ་མ་བཤད་པར་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་མངོན་ཁས་བླངས་པའི་དོན་ལ་མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པས་རྩོད་པ་གཉིས་བཀོད་པ་དང་། དེའི་ལན་ལ་འགའ་ཞིག་ཡིད་མངོན་གྱི་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱིས་གཟུང་ཟིན་པའི་དོན་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཀག་པ་དང་། རང་ལུགས་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ལས་གཞན་གཟུང་ཡང་ལོང་བས་གཟུགས་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་རང་ཡུལ་མ་ངེས་པ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་ཡིད་མངོན་གྱི་གཟུང་འཛིན་དུས་མཉམ་པ་བཀག་པ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་དུས་མི་མཉམ་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་འགལ་བ་སྤོང་བ་སྟེ་དྲུག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྔར་མྱོང་འཛིན་ན་ཞེས་སོགས་དང་། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཞེས་སོགས་དང་། རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་དང་བྱེད་དུས་ཞེས་སོགས་དང་། དུས་ཐ་དད་པས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཐའ་གཉིས་བརྟགས་པའི་རྩོད་པ་དགོད། །སྔ་མ་འཐད་པའི་གཞན་ལན་དགག །ཕྱི་མ་འཐད་པའི་རང་ལ་བརྗོད། །དེ་ལ་རྩོད་པ་བརྒྱུད་མ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ན་རེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེས་སྔར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་འཛིན་ནམ་མ་གཟུང་བའི་དོན་འཛིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་ཚད་མས་མྱོང་ཟིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དབང་མངོན་གྱིས་མ་མཐོང་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་འཛིན་པ་གང་ཞིག ཡིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདས་ཕྱིར་སྔར་མྱོང་མཐོང་བ་མེད། །མཐོང་ན་ཐལ་བ་གསུམ་གྱིས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ
Chinese
解释“为了进入而没有分别”的意义分二： общей форме установление и 论 текста. 第一是： 善逝说：比丘们，色识有两种，即依赖于眼和意。 宗喀巴大师说，宗喀巴大师通过实际显示无分别的论证，并通过暗示承诺的方式确定了这一点，因为陈那论师说“意也是境”。 具德法称考虑到先前在根识时已经显示了无分别的论证，因此这里没有说明，而是提出了两个非佛教徒未穿耳者的争论，关于陈那论师承认意根识的意义。 作为对这些争论的回答，驳斥了一些人认为意根识的自性是执持已被根识所执持的意义，并且自己的宗派没有盲人也能看到色法的过失，因为根识所执持的意义之外的其他所执持。 驳斥了认为这会导致执持未确定自境的争论，并由此驳斥了意根识的所执与能执同时的观点，并由此避免了如果时间不同则执持为矛盾的观点。这六点依次由“如果先前体验到执持”等等，“仅仅是瞬间”等等，“因此根”等等，“自义随行”等等，“彼与作时”等等，“时间不同”等等来显示。 第二部分有四个： 记录了考察两个极端的争论。 驳斥了先前合理的其他回答。 陈述了之后合理的自己观点。 驳斥了对争论的间接驳斥。 第一是： 非佛教徒未穿耳者说： 那个意根识是执持先前被根识执持的意义，还是执持未被执持的意义？ 如果是前者，那么意根识是所立宗。 不是量，因为是执持先前被量体验过的。 如果是后者，那么盲人和聋人等也是所立宗。 将会看到和听到色声等意义，因为即使根识没有看到，意也能执持色法等的自相，因为有意的缘故。 如果这样说： 第二部分有两个： 因为已逝，所以没有看到先前体验过的。 如果看到，则会被三个过失损害。 第一是： 那个意根识
English
The explanation of the meaning of "no conceptualization for the sake of entering" is twofold: general establishment and the meaning of the text. The first is: The Sugata said, "Monks, there are two kinds of color consciousness, namely, relying on the eye and the mind." Tsongkhapa established this by actually showing the proof of non-conceptualization and by implicitly stating the commitment, because Dignāga said, "The mind is also an object." The glorious Dharmakīrti, considering that the proof of non-conceptualization had already been shown in the case of sense direct perception, did not explain it here, but presented two arguments by non-Buddhist non-ear-piercers regarding the meaning of Dignāga's acceptance of mental direct perception. As an answer to these arguments, he refuted some who think that the nature of mental direct perception is to hold the meaning that has already been held by sense direct perception, and that one's own system does not have the fault that the blind can see forms, because it holds something other than the meaning held by sense direct perception. He refuted the argument that this would lead to holding an undetermined self-object, and from this he refuted the view that the object and subject of mental direct perception are simultaneous, and from this he avoided the view that holding is contradictory if the times are different. These six points are shown in order by "if previously experienced holding" etc., "just for a moment" etc., "therefore the senses" etc., "self-meaning following" etc., "that and the time of doing" etc., "different times" etc. The second part has four: Recording the debate examining the two extremes. Refuting other answers that the former is reasonable. Stating one's own view that the latter is reasonable. Refuting the indirect refutation of the debate. The first is: The non-Buddhist non-ear-piercer says: Does that mental direct perception hold the meaning that was previously held by sense direct perception, or does it hold the meaning that was not held? If the former, then mental direct perception is the subject. It is not a valid cognition, because it holds what was previously experienced by a valid cognition. If the latter, then the blind and the deaf etc. are also the subject. They will see and hear the meanings of forms and sounds etc., because even if the sense direct perception does not see, the mind can hold the self-characteristics of forms etc., because there is mind. If you say so: The second part has two: Because it is past, there is no seeing what was previously experienced. If seen, it will be harmed by three faults. The first is: That mental direct perception