Tibetan
། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གཞི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་ཏེ། དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་མེད་པ་དེས་ཀྱང་ངོ་། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཉིས་སུ་སྣང་དང་འགལ་བ་སྤང་། །ཀུན་གྱིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་སྤང་། །ཐུབ་པའི་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་གིས་བློ་བསླད་པའི་བདག་ཉིད་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བདེན་པར་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་བག་ཆགས་སད་བྱེད་ཇི་ལྟ་བའི་རང་རང་གི་རྐྱེན་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་མཐོང་བ་མིན་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་བག་ཆགས་རྩད་ནས་བཏོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་བསླད་པ་དག་མེད་ན་ཕ་རོལ་མཐོང་བ་མེད་པའི་གང་ཟག་དེ་རྣམས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཟིགས་ཀྱང་མ་གཟིགས་པ་ལྟར་དུ་གླང་ཆེན་གྱི་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་གཞག་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་རིལ་པོར་འཛིན་པ་བཟློག་པ་སོགས་ཀྱིས་དགོས་པའི་ཐུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྟགས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་གནོད་པ་མེད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་དབྱེར་མེད། །དོན་གྱི་སྣ་ཚོགས་རྣམ་དབྱེར་ཡོད། །རྫས་གཅིག་མེད་ཀྱང་ཡུལ་དུ་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྲར་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་ཁྲ་བོ་རགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཅིག་མིན་པར་ཐལ། བློ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ལན་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་འདེབས་པ་ནི། ངེད་ཀྱི་བློ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་རྣམ་པར་དབྱེར་ནུས་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ལ། ཁྲར་འཛིན་དབང་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེར་མི་ནུས་པས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་གྱི། རྫས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའམ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རྣམ་པར་དབྱེར་མི་ནུས་པའི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། རྣམ་དབྱེ་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡན་གར་བར་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་འདི་ནི་སྔོན་པོ། འདི་ནི་སེར་པོའོ་ཞེས་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་དབྱེ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་སྣང་ནས་རྣམ་དབྱེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དོན་དངོས་སུ་སྣང་བ་ལ་དོན་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་དོན་ལ་རྣམ་དབྱེ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་སེམས་གཅིག་གི་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་ཅན། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོར་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་དབྱེར་མི་ནུས་པའི་སྣ་ཚོགས་སུ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དེ་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཙམ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྣམ་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་པ་ལྟར། རས་དང་ཕྱེ་མ་ལེབ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྔོ་སེར་རྣམས་ཀྱང་ནི་རྫས་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་སྣ་ཚོགས་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་དབྱེར་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྣམ་དབྱེར་ཡོད་པ་དེ་ཡན་ལག་གི་སྣ་ཚོགས་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རས་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཐ་དད་པ་ཅན་ཡན་ལག་གི་སྣ་ཚོགས་ནི་རྣམ་པར་བསལ་བ་སྟེ། དེ་མ་གཏོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་དེ། ཡན་ལག་གི་སྣ་ཚོགས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཐ་དད་མེད་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྣ་ཚོགས་གཞན་ཚད་མས་མཐོང་བ་མེད་པའི
Chinese
并非存在于胜义谛中，因为你的立宗在胜义中并不存在。因此，蕴等这些法，是所立宗，在胜义中是无自性的，因为在胜义中没有自性的作用。第四部分有三点：破除与二取显现相违，破除一切众生证悟真如，破除与佛陀教证相违。第一点：如果被能取所取所包含的一切法，自性空，那么就与现量相违，如果这样认为。具有烦恼的无明迷惑心识的凡夫，是所立宗，对你来说，显现能取所取二取，并不需要能取所取二取真实存在，因为对你来说，依赖于各自的因缘，如启动习气一般，显现为色等的识，会转变为非如实性的行相，比如对于患有眼翳的人来说，会显现毛发等。第二点：如果一切法在究竟上空于能取所取二取，那么凡夫们从一开始就会证悟二取空的真如，如果这样认为。非圣者的一切凡夫，是所立宗，二取空的真如，并不是究竟证悟，因为显现能取所取二取，没有从根拔除习气。理由成立，因为如果没有显现能取所取二取的迷惑，那么这些非圣者就不存在了。第三点：如果被能取所取所包含的一切法，自性空，那么就与薄伽梵所说的蕴界处的安立相违，如果这样认为。薄伽梵虽然证悟了胜义谛的意义，但却像没有证悟一样，以大象的回顾方式，进入外境的蕴界处安立的行持，是所立宗，这不是以胜义谛为主的安立，因为为了遣除世间人执著实有等目的，佛陀暂时舍弃了胜义谛的意义，而是一种世俗谛的安立。第二，虽然存在，但因为在理由上有差别，所以没有妨害，这有三点：诸识各异无差别，义
English
It is not existent in the ultimate reality, because your basis, the characteristic, does not exist in the ultimate sense. Therefore, the aggregates and so forth, these are the subject of the proposition, they are devoid of characteristics in the ultimate sense, because there is no function of characteristics in the ultimate sense. The fourth has three points: refuting the contradiction with the appearance of duality, refuting the realization of suchness by all, and refuting the contradiction with the words of the Sage. The first is: if all phenomena included by the grasped and the grasper are without inherent existence, then it contradicts what appears manifestly. If so, the ordinary being whose mind is deluded by ignorance, which is not afflicted, is the subject of the proposition. The appearance of the grasped and the grasper as two to you does not necessitate that the grasped and the grasper are truly existent, because for you, depending on the respective conditions that awaken the latent imprints, the consciousness that appears as forms and so forth arises as an aspect that is not suchness, just as the appearance of hairs and so forth to someone with cataracts. The second is: if all phenomena are empty of the grasped and the grasper in reality, then ordinary beings would realize the suchness of emptiness of duality from the beginning. If so, all ordinary beings who are not Arya beings are the subject of the proposition. The suchness of emptiness of duality is not realized completely, because the latent imprints have not been eradicated from the root due to the appearance of the grasped and the grasper as two. The reason is established, because if there were no delusion of the appearance of the grasped and the grasper as two, then those non-Arya beings would not exist. The third is: if all phenomena included by the grasped and the grasper are without inherent existence, then it contradicts the arrangement of the aggregates, elements, and sense bases taught by the Bhagavan. If so, the Bhagavan, although he saw the meaning of suchness, acted as if he did not see, and engaged in the practice of arranging the aggregates, elements, and sense bases of the external world in the manner of an elephant's gaze, is the subject of the proposition. This is not an arrangement made with the ultimate reality in mind, because the intention was to prevent worldly people from grasping at things as solid, and so forth, and the meaning of suchness was temporarily set aside, so it is a conventional arrangement. Second, although it exists, there is no harm because there is a difference in the reason, there are three points: various consciousnesses are not different, the meaning
Chinese
有各种各样的区别。即使没有一个实体，在现象上也是合理的。第一种情况是：对于执持杂色的眼识来说，显现出杂色粗大的相，法相是：不应是单一实体。因为在心识中显现为多种多样。对于这个问题，根据经部宗的观点来回答：我们的心识本质上是多种多样的。因为这个作为理由的“能够区分的多种显现”是具有特殊性的。而执持杂色的眼识的相是无法区分的，所以这个论证是不成立的。也就是说，对于执持杂色的意识来说，显现出蓝色等多种颜色，法相是：是意识的差别，即体验的自性是唯一的。不是依赖于其他实体或者由其他实体构成。因为是无法区分的多种显现。不是以能够区分的方式，能够清楚地看到各个部分。如果说理由不成立，因为后来的分别念会区分说“这是蓝色”，“这是黄色”等等。那么，后来的分别念在那个时候，进行这样区分的分别念，法相是：不是眼识所显现的相直接显现出来后进行区分。因为如果声音的意义直接显现出来，就会执着于意义的自相，从而对意义进行区分。因此，执持杂色的一个心识的相，法相是：虽然显现为多种多样，但在一个意识的层面是真实的。因为唯一的一个意识，无论以何种方式显现为无法区分的多种，都只是体验到那种状态而已。因此，就是因为这个原因。第二种情况是：就像意识的多种多样没有区别一样，布匹和蝴蝶等事物的蓝色和黄色等颜色也应该是单一实体。如果这样认为，那么布匹等事物，法相是：应该像意识的多种多样一样，没有区别。因为是单一实体。如果说，虽然有区别，但那是组成部分的多种多样，而不是整体。那么，布匹等事物，法相是：具有差异性的组成部分的多种多样是被排除的。因为除此之外没有整体。因为除了组成部分的多种多样之外，没有其他的差异，没有其他的整体的多种多样被量所见。
English
There are various kinds of distinctions. Even without a single entity, it is reasonable in phenomena. The first case is: For the eye consciousness that grasps variegation, the appearance of variegation appearing coarse, the dharma is: it should not be a single entity. Because it appears in various ways in the mind. To answer this question, based on the tenets of the Sutra School: Our mind is essentially diverse. Because the reason "diverse appearances that can be distinguished" is specific. And the appearance of the eye consciousness that grasps variegation cannot be distinguished, so this argument is not established. That is, for the consciousness that grasps variegation, various colors such as blue appear, the dharma is: it is the difference of consciousness, that is, the nature of experience is unique. It does not depend on other entities or consist of other entities. Because it is a variety of indistinguishable appearances. It is not possible to clearly see each part in a distinguishable way. If it is said that the reason is not established, because later discriminations will distinguish and say "This is blue," "This is yellow," etc. Then, the later discrimination at that time, the discrimination that makes such distinctions, the dharma is: it is not that the appearance manifested by the eye consciousness is directly manifested and then distinguished. Because if the meaning of the sound is directly manifested, it will cling to the self-characteristic of the meaning, and thus engage in distinguishing the meaning. Therefore, the appearance of a single mind that grasps variegation, the dharma is: although it appears in various ways, it is true on the level of a single consciousness. Because the only consciousness, no matter how it appears as an indistinguishable variety, is only experiencing that state. Therefore, it is for this reason. The second case is: Just as there is no difference in the variety of consciousness, the colors such as blue and yellow of things such as cloth and butterflies should also be a single entity. If you think so, then things like cloth, the dharma is: it should be like the variety of consciousness, without distinction. Because it is a single entity. If you say that although there are differences, it is the variety of components, not the whole. Then, things like cloth, the dharma is: the variety of components with differences is excluded. Because there is no whole other than that. Because other than the variety of components, there is no other difference, no other variety of the whole is seen by valid cognition.