Tibetan
མས་པ་སྟེ་མི་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་བདེན་པར་མེད་པས་ཀྱང་ངོ་། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཀུན་ཆོས་ཅན། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡིའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་གནས་ལུགས་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་དང་། རགས་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་ལ་འཇོག་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོ་སེར་སོགས་རྒྱང་ཆད་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། དེ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བདེན་པར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པའི་སྒྲོ་བཏགས་སུ་འདོད་དེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམ་པ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་དང་། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་བཅད་ན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །བོད་འདིར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དང་། གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་ཀྱང་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལའང་ཤེས་པར་འདོད་པ་སྟེ་ལོག་རྟོག་གི་གཙོ་བོ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་མེད་པས་ཁེགས་སོ། །གཟུང་རྣམ་ལ་ཤེས་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་ཡང་འབད་མེད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་མེད་པས་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀ་འདྲ་ཡང་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ། རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་མེད་ཅེས་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་མེད་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་འདི་ལ་སྤྱིར་འཛིན་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པས་དེ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་དབང་ཤེས་གཅིག་གི་ཚད་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང་། རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང་། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་སྐབས་གསུམ་འབྱུང་ཞིང་། རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་དང་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་སྐབས་གཉིས་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་སོགས་ཞིབ་པར་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་སྤྱི་དོན་དུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་གཟུང་འཛིན་ཁེགས། །མཚན་ཉིད་ལ་བརྟེན་བྱེད་པ་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ཕུང་གཟུང་བ་དང་ཚོར་བ་སོགས་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དེ་ནི་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔའི་དངོས་པོ་རྣམས་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གནས་པའི་ཆ་འདི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་བདེན་པར་མེད་པར་མ་ཟད་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་མཚོན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཤད་དེ། དངོས་པོ་དེ་དག་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །མཚན་ཉིད་དེའི་བྱེད་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཕུང་པོ་དང་། ལ་སོགས་པ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་ལྟར་སྤུངས་པའི་དོན་དང་། འབྱུང་ཁུངས་ཀྱི་དོན་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་འབྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚོན་བྱ་དེ་དག་མཚོན་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་གྱི
Chinese
因此，它会变得不真实，因为所取之相也是不真实的。因此，一切有法之识，凡是空离了能取所取二者的，那就是它的真如或实相，因为它是空离了能取所取的自证。此处，作为真假二相之争论基础的相，是指“种种如何显现”中的显现，以及安立为粗显现的显现，这是就当前情况而言的意义。也就是，在根识的自时中，显现为青黄等远距离的所取相，经部宗和真相唯识宗认为那是识的自性而真实存在，而假相唯识宗则认为无论在何处，对境识都是不真实的虚构。如“如何如何思彼义”等，以及“是故于义与识”等，以及“何者事物能简别”等所说的那样。在藏地，作为真假二相之争论基础的那个相，有人认为是既不属于所取相也不属于能取相的相，也有人认为是所取相，即使认为是所取相，在假相唯识宗的观点中也认为是识，这两种是邪分别的主要观点，前者被显现可能却未被指出的理证所破斥，后者则被不承认识是真实成立的实事论者所破斥。认为所取相遍及识，是经部宗和真相唯识宗的宗义，如果了解假相唯识宗的观点中，非识遍及所取相的要点，那么萨迦班智达在真相唯识宗的观点中，将所取相安立为能量时，自证的体性是果，而在假相唯识宗的观点中，将所取相安立为能量时，自证的假立者是果的说法，也能毫不费力地理解。因此，“无所取故无能取”以及认为空离能取所取的空性是实相，真假二者虽然相同，但观点不同，真相唯识宗认为，因为没有外境的所取，所以没有依赖于它的能取，并认为像这样空离能取所取的空性是实相，而假相唯识宗则认为，在此之上，对于一个识显现为能取所取二者的所取相是不真实的，因此对它
English
Therefore, it becomes untrue, because the aspect of what is taken is also untrue. Therefore, all cognitions that are subjects, whatever is empty of the two, taker and taken, that is also its suchness or reality, because it is merely self-awareness that is empty of the two, taker and taken. Here, the aspect that is the basis of the debate between true and false aspects refers to the appearance in "how things appear in various ways" and the appearance that is established as coarse appearance, which is the meaning in this context. That is, in the self-time of sense consciousness, the apprehended aspect that appears as blue, yellow, etc., at a distance is considered by the Sautrāntikas and the true-aspect proponents to be true as the nature of consciousness, while the false-aspect proponents consider the object-consciousness to be a false imputation that is not true anywhere. As it is said, "How, how one thinks of that meaning," etc., and "Therefore, for meaning and consciousness," etc., and "By what is the entity distinguished," etc. In Tibet, the aspect that is the basis of the debate between true and false aspects is considered to be an aspect that is neither an apprehended aspect nor an apprehender aspect, and even if it is considered an apprehended aspect, it is also considered consciousness in the view of the false-aspect proponents, these two are the main points of wrong conception, the former is refuted by the reason of being able to appear but not being pointed out, and the latter is refuted by the realists who do not accept that consciousness is truly established. The view that the apprehended aspect is pervaded by consciousness is the tenet of the Sautrāntikas and the true-aspect proponents, and if one understands the key point that non-consciousness pervades the apprehended aspect in the view of the false-aspect proponents, then when Sakya Paṇḍita establishes the apprehended aspect as the object to be measured in the view of the true-aspect proponents, the self-awareness of the characteristic is the result, and when he establishes the apprehended aspect as the object to be measured in the view of the false-aspect proponents, the self-awareness of the imputed is the result, which can be understood effortlessly. Therefore, "Because there is no apprehended, there is no apprehender," and the view that emptiness, which is empty of the two, taker and taken, is reality, is the same for both true and false aspects, but the views are different. The true-aspect proponents believe that because there is no external object to be taken, there is no apprehender that depends on it, and they believe that emptiness, which is empty of the two, taker and taken, is reality. The false-aspect proponents believe that, on top of that, the apprehended aspect that appears as the two, taker and taken, in one consciousness is not true, therefore to it
Chinese
不依赖的执取相不存在，并且因为认为像那样能取和所取二者空性的空性是实相的缘故。这个宗派总的来说并非没有真实的执取相，因为有自证的体性，所以必须用执取相来安立它。因此，对于这个宗派，在安立一个根识的量果时，名言中安立义现为果，安立自证假立者为果，安立自证体性为果，出现三种情况。而在唯识宗，名言中安立义现和自证体性为果，出现两种情况的差别等，需要从口诀中详细了解，总义方面也稍微讲了一些。第三，分二：依靠蕴而遮止能取所取，依靠体性而遮止作用。第一，如果说依靠五蕴而成立能取所取是不同的，因为色蕴是所取，而受等是能取。那么，这五蕴成立能取所取不同的安立也会被破坏，即会变成错乱，因为一个识显现为能取所取不同，这本身就是错乱。遍布，因为五蕴的事物安立为能取所取不同的部分，这个识是依靠显现为能取所取不同而安立的缘故。第二，不仅能取所取不是真实的，而且佛陀也善说了所有用体性来表示的其他事物都是无自性的，因为那些事物的安立方式的体性本身就是空性的。理由成立，蕴等的体性，有法，不是真实的，因为它不是存在于能取和所取的相之外的，因此。那个体性的作用也是无自性的，像这样，名言中蕴，以及界和处差别的体性，次第堆积的意义，以及来源的意义，以及心和心所生起的门开启等一切，有法，虽然作用没有其他意义，但在名言中具有作用的差别，因为在名言中能够表示自己的所表示的缘故。那个作用，有法，是增益的。
English
The non-dependent grasping aspect does not exist, and it is because emptiness, which is empty of such a grasper and grasped, is considered the reality. In general, this system does not lack true grasping aspects, because there is self-awareness as its nature, so it must be established by grasping aspects. Therefore, for this system, when establishing the measure and result of a single sense consciousness, there are three situations where the meaning appearance is nominally established as the result, the self-awareness imputation is established as the result, and the self-awareness nature is established as the result. In the Mind-Only system, there are two situations where the meaning appearance and the self-awareness nature are nominally established as the result, and the differences between them should be understood in detail from oral instructions, and some general meanings have also been explained. Third, there are two: relying on the aggregates to negate the grasper and grasped, and relying on the nature to negate the function. First, if it is said that the grasper and grasped are established as different in relation to the five aggregates, because the form aggregate is the grasped and feeling etc. are the grasper, then the establishment that these five aggregates are established as different grasper and grasped will also be corrupted, that is, it will become confused, because the appearance of a single consciousness as different grasper and grasped is itself a confusion. It is pervasive, because the objects of the five aggregates are established as different grasper and grasped, and this consciousness is established based on the appearance of different grasper and grasped. Second, not only are the grasper and grasped not real, but the Buddha also taught that all objects to be represented by other characteristics are without inherent existence, because the nature of the way those objects are established is empty of inherent existence. The reason is established, the nature of the aggregates etc., the subject, is not real, because it does not exist outside of the appearance of the grasper and the grasped, therefore. The function of that nature is also without inherent existence, like this, nominally the aggregates, and the nature of the differences between the realms and sources, the meaning of successive accumulation, and the meaning of the source, and the opening of the door for the arising of mind and mental factors, all of which are the subject, although the function has no other meaning, it has the difference of functioning nominally, because it is able to represent its own object to be represented nominally. That function, the subject, is an imputation.