Tibetan
་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དེ་དེ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་བཅས་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་གསུམ་གྱིས་གནོད། །ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་དེ་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་སྔ་མ་དེ་ལ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་གཟུགས་འཛིན་དེ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་གཟུགས་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང་འཇལ་བའི་ཚེ་ཚད་མ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཚུལ་གྱི་དོན་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་ལྐོག་གྱུར་གྱི་བློ་འདས་པ་ལ་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་ཁྱོད་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་གྱི་མཐུན་དཔེ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་། ཁྱོད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ནི་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རང་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཚད་མས་ཅིས་གྲུབ་སྟེ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཀྱང་འཇུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རིག་འདས་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པར་ནི་སྣང་བ་ཅན་གྱི་དེའི་རྗེས་ཐོབ་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་བློས་དོན་རིག་འདས་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་བློས་གཟུགས་སོགས་སྔ་མ་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་རིག་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློ་དེ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐ
Chinese
其，法相，执色的现量分别，与彼同时的有分别识，对于他者的体验也指出了过失，因为指出了在一个相续中，两个实体不同的分别不会同时产生。第三有二：以三种理证妨害，驳斥后者的过失。第一，如果执色由后来产生的识体验，则先前的立宗不成立，那么后来的心，法相，对于已逝的执色则应成为忆念之识，因为是缘于已逝执色的分别之故。如果承认，那么后来的心，法相，对于先前的执色如何是忆念，不应是忆念，因为你先前没有体验过那个执色之故。另外，以自续来衡量具有执色等心之境的心，以及衡量他人之心时，二量，法相，在完全断定境的方式上，意义应成相同，因为在行于与自身相异的他者的隐蔽心和已逝心上相同之故。另外，已逝的意义认知，法相，在自续上存在，以比量也不成立，如果以自续作为法相，并成立你在其上存在，则与所立之法的同品喻相违，如果以你作为法相，并成立在自续上存在，则因为法相本身不成立，所以在彼上成立为周遍之因是不存在的。如果承认，那么从自续中产生的已逝意义认知，法相，在自续上如何以量成立，不应成立，因为对于彼，衡量其在自续上存在的现量是不存在的，具有因的比量也不存在之故。第二，如果已逝意义认知的体性，即显现为相的彼之随得，由紧随其后的心来执持已逝的意义认知，如同经部宗认为显现色等相的心执持先前的色等一样，那么意义认知恒常产生的随得，紧随其后的识，法相，意义认知最后刹那之外的先前刹那的那些心，则不会以体验的方式来执持
English
That, the subject, the direct perception of grasping form, and the simultaneous conceptual consciousness with it, also point out the fault in the experience of others, because it is pointed out that two conceptually different entities do not arise simultaneously in one continuum. The third has two parts: being harmed by three reasonings, and refuting the fault of the latter. First, if the grasping of form is experienced by the later-born consciousness, then the previous thesis is not established, then the later mind, the subject, should become a memory consciousness for the past grasping of form, because it is a conceptualization focused on the past grasping of form. If you admit, then the later mind, the subject, how is it a memory for the previous grasping of form, it should not be a memory, because you have not previously experienced that grasping of form. Furthermore, when one's own continuum measures the mind that has the object of mind such as grasping of form, and when measuring the mind of another person, the two valid cognitions, the subject, should become the same in meaning in the way of completely determining the object, because they are the same in engaging with the hidden mind of others that is different from oneself and the past mind. Furthermore, the past meaning cognition, the subject, existing in one's own continuum is not established even by inference, if one takes one's own continuum as the subject and establishes that you exist on it, then it contradicts the similar example that possesses the property to be established, if one takes you as the subject and establishes that it exists in one's own continuum, then because the subject itself is not established, the sign that is established as pervasive on it does not exist. If you admit, then the past meaning cognition arising from one's own continuum, the subject, how is it established by valid cognition in one's own continuum, it should not be established, because for that, the direct perception that measures its existence in one's own continuum does not exist, and the inference with the sign does not exist either. Second, if the nature of the past meaning cognition, that is, the subsequent attainment of that which appears as an aspect, is held by the immediately following mind, so that the past meaning cognition is held, just as the Sautrāntika school believes that the mind that manifests the aspects of form etc. holds the previous form etc., then the subsequent attainment of the constantly arising meaning cognition, the immediately following consciousness, the subject, those minds of the previous moment other than the last moment of meaning cognition, will not hold by way of experience.