Tibetan
ཅན། བ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མཐོང་བ་མེད་དེ། བ་ལང་དེའི་སྒྲ་སྟེ་མིང་དང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པ་ནི། སྤྱི་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རང་འཛིན་ཤེས་པ་ལས་ཡན་གར་དུ་མི་སྣང་བ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་དེ་ནི་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། འདིར་རང་མཚན་དངོས་པོར་གྲུབ་ཅེས་པའི་ས་གཅད་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མའི་ནུས་པ་མ་གོ་བར་ཚིག་གིས་འགྲོས་སྦྱར་བ་ཙམ་དུ་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་སྤྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱི་དངོས་པོར་མེད་ན་དབྱེ་བའང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེའང་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་ལྡན་གྱི་སྤྱི་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྱི་ལྟ་བུ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྤྱི་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་དང་ལེའུ་དང་པོར་སྤྱི་ལ་གསུམ་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྤྱིར་འཇོག་པ་ནི་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དེར་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པས་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་མིང་གསུངས་ལ། གཞན་སེལ་ལ་དངོས་པོའི་གཞན་སེལ་དང་། དངོས་མེད་ཀྱི་གཞན་སེལ་གཉིས་སུ་མཛད་པ་ནི་གཞན་སེལ་རིགས་མི་མཐུན་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པས་བཅད་བྱའི་རིགས་མི་མཐུན་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རང་མཚན་སྣང་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་འབྲེལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་སྣང་ནས་ཤེས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོའི་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ
Chinese
因为没有看见作为总体的牛这种事物，除了那头牛的声音，也就是名称，颜色和形状等等的性质之外，没有其他的总体显现。第八，作为总体的法，不能仅仅是产生执着于自身的意识的作用，因为它不会独立于执着于自身的意识而显现。因此，作为总体的法，成立为没有事物的自性，因为它不能起作用。这是周遍的，因为空无作用能力是无事物的特征。第二，成立事物为自相：任何事物都被认为是自身的特征，因为这与前面所说的声音的事物所表达的等等相反。这里说成立自相为事物，这只是在不理解先前能力的情况下，用词语来连接而已。第三，显示总相特征的差别分为二：事物和消除争论。第一，如果总体不存在于事物中，那么差别也会不存在吗？答：作为总体的法，有三种，即：如依赖于有生命事物的总体，依赖于无生命事物的总体，以及如知识对象的总体，依赖于两者。这里和第一品中说的总体有三种，是因为安立总体是从概念的形态上对事物产生执着的角度安立的，所以说了依赖于两者的总体的名称。而区分其他时，区分了事物的其他和非事物的其他，这是从区分不同种类的角度安立的，所以考虑的是被区分的不同种类确定为事物和非事物两种。第二分为二：争论和回答。第一，如果执着于依赖于事物的总体的概念，那它应该通过显现事物的自相而被认知，因为它是一个与事物的自相相关联的知识。第二，它不是通过显现自相而被认知的，因为在你说“你的显现对象是事物，而表达的本身就是原因”等等的情况下，已经回答过了，并且对于执着于过去和未来的事物的概念来说，与事物的自相的关联是不同的。
English
Because the general cow as an entity is not seen, other than the sound of that cow, that is, the name, color, and shape, etc., there is no other general appearance. Eighth, that general, as a phenomenon, cannot merely perform the function of generating self-grasping consciousness, because it does not appear independently from self-grasping consciousness. Therefore, the general, as a phenomenon, is established as not having the nature of a thing, because it cannot perform a function. This is pervasive, because being empty of the ability to perform a function is the characteristic of non-existence. Second, establishing a thing as its own characteristic: whatever is a thing is considered its own characteristic, because it is the opposite of what was said earlier about the object expressed by the thing of sound, etc. Here, saying that the self-characteristic is established as a thing is merely connecting words without understanding the previous ability. Third, showing the divisions of the general characteristic is divided into two: things and refuting disputes. First, if the general does not exist in things, then will there also be no divisions? Answer: That general, as a phenomenon, has three types: such as the general of living beings, which depends on things; such as the general of non-living beings, which depends on non-things; and such as the general of knowable objects, which depends on both. Here and in the first chapter, it is said that there are three types of general, because the establishment of the general is from the aspect of the form of conception clinging to that thing, so the name of the general that depends on both is mentioned. And when distinguishing others, the other of things and the other of non-things are distinguished, which is established from the aspect of distinguishing different kinds, so it is considered that the different kinds to be distinguished are determined as two types: things and non-things. The second is divided into two: dispute and answer. First, if the conception that grasps the general that depends on things, then it should be known by appearing the self-characteristic of the thing, because it is a knowledge that is related to the going and coming of the self-characteristic of the thing. Second, it is not known by appearing the self-characteristic, because it has already been answered in the case of saying "your appearing object is a thing, and the expression itself is the reason," and for the conception that grasps past and future things, the relation to the self-characteristic of the thing is different.
Tibetan
་མཐོང་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་སྤྱི་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་སུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པ་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་འདི་མེད་དེ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་བློ་དེ་ཁྱོད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འོ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་སམ་ཞེ་ན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་བྱ་དང་ལྡོག་བྱ་ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ནི་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བ་ན་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་ཞེན་ཡུལ་དང་། གཉིས་ཀའང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པ་ན་མི་སླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་དུ་བཞག་ཅིང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཆ་སྤྱི་མཚན་དུ་བཞག་པས་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྟོག་གེའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་སྐབས་འདིར་དོགས་གཅོད་གཞན་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོགས་ཚུལ་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་གཞག །རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། །དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རང་མཚན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མིན་པར་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད
Chinese
因为不见的缘故，理由也不成立。如果事物的共相是事物的法性，那就会丧失，因为执著事物的分别念与事物实际上没有关联。如果这样说，事物的共相，作为有法，你没有成为事物之法的过失，因为以色等事物为执著的现量为先导的分别念，是执著你的意识。第二，将进入的对境和所量的事物自相归为一类：那么，所量的事物在本体上一定是自相和共相两种吗？从进入的方式上分为自相和共相两种，而自相的体性，唯独是普遍被称说的量之进入和退出的对境的所量的事物，因为由它所引导的定解的进入和退出的有无，都是在对自相本身成立的事物进行衡量。而且，外境的事物自相本身，以现量衡量时是所取境，以比量衡量时是所缘境，两者在人进入时，因为不欺骗而被安立为进入的对境。以比量衡量时，在自己的行相上，将以外境的本体自性而迷惑的部分安立为共相，因此，如果了解了以自相本身从进入的方式上分为自相和共相两种的思辨要点，那么此时就没有必要进行其他的疑问解答了。第三，对于与此相违背的两种说法进行驳斥，分为三个方面：从认识的方式上分为两种；显示第二种认识的方式是错误的；驳斥对于它的非量。第一：如果自相是唯一的所量，那么与陈那（梵文：Dignāga）的“两种体性是所量”的说法相违背，如果这样说，陈那，作为有法，不是认为所量的事物在本体上是自相和共相两种，因为自相是通过现量的自己的本体来认识的，比量是通过其他的共相的本体来认识的，因此是从进入的方式上认为所量的事物是两种。第二：第二种认识的方式，比量，作为有法，被认为是错误的，因为不是如实地执著自相的事物，而是执著自己的行相为事物。第三分为二：陈述观点，阐述驳斥。
English
Because the reason is not established due to not seeing. If the generality of things is the nature of things, then it will be lost, because the conceptual thought that grasps things is not actually related to things. If you say so, the generality of things, as the subject, you do not have the fault of becoming the dharma of things, because the conceptual mind that is preceded by the direct perception that grasps things such as form is the consciousness that grasps you. Second, the object of entry is to collect the measured self-character into one: Then, is it certain that the measured object is divided into self-character and general character in terms of essence? From the way of entering, it is divided into self-character and general character, and the nature of self-character is the measured object that has become the object of the entry and exit of the universally named valid cognition, because the meaning of judging the existence or non-existence of the entry and exit of the definite knowledge led by it is only established by the self-character. Moreover, the self-character of external things is the object of perception when measured by direct perception, and the object of attachment when measured by inference. Both are established as the object of entry because they are not deceptive when a person enters. When measured by inference, the part that is confused by the nature of the external object is established as the general character in its own form. Therefore, if you understand the key point of speculation that the self-character itself is divided into self-character and general character from the way of entering, then there is no need for other question-and-answer at this time. Third, there are three aspects to refuting the two statements that contradict this: Divide into two from the way of understanding; show that the second way of understanding is wrong; refute the non-valid cognition of it. First: If self-character is the only measurable object, then it contradicts Dignāga's statement that "two natures are measurable objects." If you say so, Dignāga, as the subject, does not think that the measurable object is divided into self-character and general character in terms of essence, because self-character is understood by the nature of direct perception itself, and inference is understood by the nature of other general characters. Therefore, it is thought that the measurable object is two from the way of entering. Second: The second way of understanding, inference, as the subject, is considered to be wrong, because it does not directly grasp the object of self-character as it is, but grasps its own form as the object. The third is divided into two: state the view, explain the refutation.