Tibetan
བྲས་བུ་དེ་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རམ། འབྲས་བུ་དེ་རང་རྒྱུ་དང་འཕྲོད་འདུའི་རྒྱུས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། འཕྲོད་འདུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྒྱུ་ཞེས་གྲགས་ལ། དེས་དེ་དག་འབྲེལ་པར་བྱས་པའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་པོ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། རྒྱུ་འབྲས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་ཡོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་དེ་དང་། རང་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆ་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། འདི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་ན་འོན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་གང་ཞིག་སྔར་མེད་པ་དེ་རྒྱུས་བྱེད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། རྒྱུས་ཁྱོད་སྔར་མེད་བྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་སྔར་མེད་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རིལ་པོ་འདི་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་མེད་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འོ་ན་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྔར་མེད་དུ་ཁས་མི་ལེན་ན་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྱ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་དང་། ཆོས་སྔ་ན་མེད་པ་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་ཞེན་པའི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ། དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་དོན་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལའང་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དང་སྔ་ན་མེད་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཞིག་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྤང་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། བློ་དེ་ཚད་མ་མིན་པ་བསྟན། །ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །དྲན་པ་བཅད་ཤེས་ཉིད་དུ་བསྟན། །དྲན་པ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཁྲུལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། སྔར་ཁང་ནང་དུ་མེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ནས། ཕྱིས་ཁང་རྒྱབ་ཏུ་དུ་བའི་རྟགས་ལས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ
Chinese
或者说，果是因为与存在之差别相关联的缘故吗？或者说，果是因为与自身之因和聚合之因相关联的缘故吗？聚合之因被称为因，由它使之相关联的两种关联即是果。如果说，由因果二者所区分的存在即是无常，那么，先前存在的果与存在本身相关联的部分，以及与自身之因相关联的两个部分，也是有法。这怎么不是某种果呢？如果它是常，那又怎么样呢？第三，如果说，任何先前不存在的果，由因产生是没有过失的，那么，事物是有法。因不会使你先前不存在，因为你不具备先前不存在，因为你不承认与先前不存在同时存在关联。因此，这个完整的事物是有法，它将变成常，因为它不是通过产生先前不存在而成为果的。第四，如果说，那么区分事物和先前不存在的语词概念将无法成立，那么，如果不承认事物是先前不存在的，就会有过失。所说之事物是有法，以及法，即认为先前不存在在意义上是不同的心识是有法。它不是基于事物和先前不存在是实体不同的，因为在意义上没有不同的事物和先前不存在，是虚构为不同的心识的缘故。对于想要在没有不同的意义上显现的事物和先前不存在的语词，也是有法。它不是基于事物和先前不存在是实体不同的，因为仅仅是二者反体的差别作为所依存在。第二，断除将差别见为其他，有五点：揭示此心识非量；差别本身也不是有境；遮破是量的立论；揭示忆念即是决断识；错乱是忆念非量的立论。第一，总的来说：因为也不是再三之识，如无尽之变和忆念等。解释其义，先前在房间里亲眼见到火，之后从房间后面的烟的标志中，认识到这就是先前的火的心识是有法。量
English
Or, is it because the fruit is associated with the very distinction of existence? Or, is it because the fruit is associated with its own cause and the aggregating cause? The aggregating cause is called the cause, and the two associations that it makes are the fruit. If it is said that the existence distinguished by the two, cause and effect, is impermanent, then the part of the previously existing fruit that is associated with existence itself, and the two parts that are associated with its own cause, are also subjects. How is this not some kind of fruit? If it is permanent, then what about it? Third, if it is said that there is no fault in the cause producing any fruit that did not exist before, then the object is the subject. The cause does not make you non-existent before, because you do not possess non-existence before, because you do not admit association with non-existence before. Therefore, this whole object is the subject, it will become permanent, because it is not a fruit by way of producing non-existence before. Fourth, if it is said that the verbal concept that distinguishes between object and non-existence before will not be allowed, then there will be a fault if one does not admit that the object is non-existence before. The object to be expressed is the subject, and the mind that clings to the dharma, non-existence before, as being different in meaning is the subject. It is not based on the object and non-existence before being different substances, because the object and non-existence before, which are not different in meaning, are minds that fabricate them as different. For the words expressing object and non-existence before, which are intended to appear in a meaning that is not different, are also subjects. It is not based on the object and non-existence before being different substances, because only the difference in the reversal of the two exists as a basis. Second, there are five points to abandon seeing the difference as something else: Showing that this mind is not valid; The difference itself is also not an object; Refuting the proof of being valid; Showing that memory is precisely decisive knowledge; Confusion is the proof that memory is not valid. First, in short: Also, it is not repeated knowledge, like endless change and memory, etc. Explaining its meaning, having previously seen fire manifestly in the room, later from the sign of smoke behind the room, the mind that recognizes the difference, saying, "This is the same fire as before," is the subject. Valid.
Tibetan
་མ་ཡིན་ཏེ། མེའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མེའི་ཁྱད་པར་སྔ་མའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན་པར་ཐལ། སྔར་མཐོང་བའི་མེ་དང་མཚུངས་པར་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་དེ་འཛིན་པ་སྟེ། སྔ་ཕྱི་མཚུངས་པའི་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱི་བློས་མེ་ཕྱི་མ་འཇལ་བའི་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བློ་དེས་སྔ་ཕྱི་མཚུངས་པའི་སྤྱི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། སྤྱིའི་སྒོ་ནས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔར་མེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་ཡང་དག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་སྐྱོན་མེད་མིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེས་རང་གི་མཐོང་བའི་མེ་ཕྱི་མ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེའི་དངོས་པོའི་ཆོས་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ངེས་གྲུབ་པས་ན་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཐལ། སྔར་གྱི་མེ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེས་གྲུབ་པ་དེ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྔར་མེ་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དོན་མེད་པར་ཐལ། སྔར་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གཅིག་མེ་སྔ་མ་གྲུབ་པ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མེ་སྔ་མ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མཁས་པས་དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱི། ཚད་མ་མིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་མིན་ཏེ། རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཡང་དག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་གྲུབ་
Chinese
不是的，因为执着于火的先后刹那各自不同为一。第二，后来的心识，作为有法，也不应是先前火的差别的对境，因为后来的火执持为与先前见到的火相同，即执持先后相同的总相而已。如果说，先前的火本身是后来的心识衡量后来之火的例子，因此该心识并非仅仅执持先后相同的总相，而是通过总相执持先前的火，那么，先前的火，作为有法，不应丧失被认识的心识先前由量已成立的作用，因为在认识的心识面前是正确的例子。如果承认，那么，先前的火，作为有法，你衡量它，其他的认识的量做什么呢？应成为无意义，因为是所承认的缘故。如果说，在认识的心识之时遗忘了，因此没有过失，那么，先前的火，作为有法，在认识的心识面前不应是没有过失的例子，因为正是在认识的心识之时遗忘了的缘故。第三，如果说，认识的心识对于自己所见的后来的火，先前没有认识的先前之火的事物之法，是现量成立的，因此它是量，那么，火有先后之别，还是一？如果是前者，那么，认识的心识，作为有法，应是颠倒识，因为是把先前之火以外的事物，在后来的火上，虚妄地安立为先前之火本身的心识的缘故。如果承认，那么，认识的心识，作为有法，你由它所成立的，不应是量，因为是所承认的缘故。如果是后者，那么，衡量先前的火，认识的心识应成为无意义，因为先前由现量已成立一个先前的火，那么先后之火二者都已成立的缘故，因为先前的现量的对境是先前的火，而另一个后来的火是一的缘故。第四，认识的心识，作为有法，智者知道仅仅是忆念而已，不是量，因为是把先前见到的其他事物和后来的火，在意义上连接为一的执着之故。第五，如果说，认识的心识，作为有法，不是忆念，因为依赖于因相，那么，该过失是不存在的，因为依赖于正确的因相是不成立的
English
It is not, because it clings to the fact that the prior and posterior moments of fire are distinct as one. Second, the later consciousness, as the subject, should also not be the object of the difference of the previous fire, because the later fire is held to be the same as the previously seen fire, that is, it only holds the general characteristic of being the same in the prior and posterior. If it is said that the previous fire itself is an example for the later consciousness to measure the later fire, therefore that consciousness does not only hold the general characteristic of being the same in the prior and posterior, but holds the previous fire through the general characteristic, then, the previous fire, as the subject, should not lose the function of being previously established by the valid cognition of recognition, because it is a correct example in the face of the consciousness of recognition. If you admit it, then, the previous fire, as the subject, what is the use of other valid cognitions of recognition to measure it? It should become meaningless, because it is admitted. If you say that there is no fault because it is forgotten at the time of the consciousness of recognition, then, the previous fire, as the subject, should not be a faultless example in the face of the consciousness of recognition, because it is precisely because it is forgotten at the time of the consciousness of recognition. Third, if it is said that the consciousness of recognition, for the later fire seen by itself, the object-property of the previous fire that was not previously realized is established as valid, therefore it is a valid cognition, then, are the prior and posterior fires different or one? If it is the former, then, the consciousness of recognition, as the subject, should be a reversed cognition, because it is the consciousness that falsely imputes something other than the previous fire to the later fire as the previous fire itself. If you admit it, then, the consciousness of recognition, as the subject, what you establish by it should not be a valid cognition, because it is admitted. If it is the latter, then, measuring the previous fire, the consciousness of recognition should become meaningless, because the one previous fire has already been established by the previous direct perception, then both the prior and posterior fires have been established, because the object of the previous direct perception is the previous fire, and the other later fire is one. Fourth, the consciousness of recognition, as the subject, the wise know that it is only a memory, not a valid cognition, because it is the clinging that connects the other object previously seen and the later fire as one in meaning. Fifth, if it is said that the consciousness of recognition, as the subject, is not a memory, because it depends on the sign, then, that fault does not exist, because the dependence on the correct sign is not established.
Tibetan
ཅིང་རྟགས་སུ་བཀོད་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ།
Chinese
如果写成“因为仅仅依赖于所作的记号”，那么周遍就会错乱。 中间讲述章节的正文。
English
If it is written as "because it only relies on the made signs," then the pervasion will be mistaken. In between, explaining the text of the chapter itself.