Tibetan
བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་སྔ་མ་ཁ་ཅིག གྲངས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ཞེས་སྤྱོད་ཡུལ་དང་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་འགྲེལ་པར་ཡང་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་གོང་དུ་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། དེ་ལྟར་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་ནས་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བ་ནི་ཞེས་པ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ས་བཅད་བཞིར་བྱས་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བ། བསགས་པ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་མངོན་གྱི་གཞུང་ཕྱེད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་དང་། དེའི་ཕྱེད་དང་མངོན་སུམ་ལྷག་མ་གསུམ་གྱིས་གཞུང་གིས་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྷའི་དགོངས་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུམ་པར་གསུངས་པ་སྟེ། གྲངས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་གྲངས་གཞན་འགོག་པ་རྣམས་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཚོགས་སྤྱི་དང་ལྡོག་པ་དུ་མ་དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ཡིད་མངོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། རང་རིག་གི་སྐབས་སུ་བདེ་སོགས་བེམ་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རིགས་གཏེར་ལས། ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཚད་མ་སྤྱིའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མཚན་ཉིད་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ཉིད་ལེགས་པས་དེའི་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་འཆད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ
Chinese
中间章节的论述。 中间章节的论述。 第二部分分为两个方面：一是边际考察，二是正文的意义。第一部分是：在天神的注释中，看到了对于量和它的定义之论著的四种颠倒的分别。即是说，对于数量的颠倒分别，对于定义的颠倒分别，对于行境的颠倒分别，对于结果的颠倒分别。对于所说的意义，有些前辈认为，驳斥对于数量和行境的颠倒分别，将行境仅仅与第一者联系起来是不合理的。如果那样，注释中也应该在对于定义的颠倒分别之前出现，因为这是必然的。并且，在《远离现量分别》的旧注释中，“这样，驳斥了对于数量的颠倒分别之后，驳斥对于自性的颠倒分别”也与之相违背。有些人认为，按照字面意思分为四个部分，通过“积累者即是集合”等来驳斥对于行境的颠倒分别也是不合理的。因为，用根现量的一半正文来驳斥对于定义的颠倒分别，以及用那一半和剩余的三个现量来通过正文驳斥对于行境的颠倒分别的区别，是谁也无法证明的。因此，天神的意图是，将驳斥对于行境的颠倒分别作为前两者（数量和定义）的共同之处，因此才说是第三者。即在数量的章节中，确定所量为二，并且遮止其他数量等；在定义的章节中，在根现量的章节中，遮止了集合、总相和众多反体是根现量的对境；在意识现量的章节中，遮止了紧随因根现量的所取义是意识现量的对境；在自证的章节中，遮止了乐等是无情物；在瑜伽现量的章节中，遮止了非真实义是瑜伽现量的对境等，这些都是因为驳斥对于行境的颠倒分别。然而，在《理藏论》中，认为在确定量为二的章节中的所有正文都是量之总体的共同法，因此在定义考察的章节中进行论述是很好的，所以将按照它的方式进行讲解。第二部分分为两个方面：量。
English
Explanation of the Intermediate Chapter. Explanation of the Intermediate Chapter. The second part has two aspects: marginal examination and the meaning of the text itself. The first is: In the commentary of the gods, four kinds of inverted distinctions are seen regarding treatises on valid cognition and its definition. That is to say, inverted distinctions regarding number, inverted distinctions regarding definition, inverted distinctions regarding scope, and inverted distinctions regarding result. Regarding the meaning of what is said, some earlier scholars argue that it is unreasonable to refute the inverted distinctions regarding number and scope by associating scope only with the first. If that were the case, it should also appear in the commentary before the inverted distinction regarding definition, because that is inevitable. Furthermore, in the old commentary of "Apart from Direct Perception Distinctions," it contradicts the statement that "Thus, after refuting the inverted distinction regarding number, refuting the inverted distinction regarding essence." Some argue that it is also unreasonable to divide it into four parts according to the literal meaning and refute the inverted distinction regarding scope by "Accumulators are collections," etc. Because the difference between using half of the text of the root direct perception to refute the inverted distinction regarding definition, and using that half and the remaining three direct perceptions to refute the inverted distinction regarding scope through the text, cannot be proven by anyone. Therefore, the intention of the gods is to consider the refutation of the inverted distinction regarding scope as a commonality of the first two (number and definition), and therefore it is said to be the third. That is, in the chapter on number, it is determined that what is to be measured is two, and other numbers are prevented; in the chapter on definition, in the chapter on root direct perception, it is prevented that collections, universals, and many opposites are the objects of root direct perception; in the chapter on mental direct perception, it is prevented that the apprehended meaning of the immediately preceding cause root direct perception is the object of mental direct perception; in the chapter on self-awareness, it is prevented that happiness, etc., are inanimate objects; in the chapter on yogic direct perception, it is prevented that untrue meanings are the objects of yogic direct perception, etc., all of which are because of refuting the inverted distinction regarding scope. However, in the "Treasury of Reasoning," it is considered that all the texts in the chapter on determining the number as two are the common dharma of the totality of valid cognition, so it is good to discuss it in the chapter on examining definitions, so it will be explained according to its method. The second part has two aspects: valid cognition.
Tibetan
་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཡི་རྣམ་གཞག་བསྟན། །སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ། །གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཡི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ། །ཚུལ་དེས་གྲངས་གཞན་སེལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོར། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །བསྒྲུབ་བྱ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་སོགས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སེལ་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་སོགས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་གཞལ་བྱར་འགྱུར་ཏེ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་རང་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། གསལ་བར་སྣང་ཞིང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སྤྱི་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེས་གཞལ་བའི་དོན་མིན་ཏེ། རང་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེས་གཞལ་བའི་དོན་དུ་དབང་ཤེས་དེས་དྲངས་པའི་ངེས་པས་མོས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་འདྲ་བ་སྟེ་ཐུན་མོང་བ་དང་མི་འདྲ་བ་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་དངོས་ཡུལ་མིན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བརྡ་འཛིན་པ་སོགས་ནི་ཡོད་པ་ན་བློ་ནི་ཡོད་པའི་སྣང་ཡུལ་དང་། བརྡ་འཛིན་སོགས་ཡོད་ཀྱང་སྣང་ཡུལ་གྱི་དོན་མེད་ན་མེད་པའི་བློའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཇུག་ཚུལ་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉི
Chinese
显示二者共同的特征。确定当下所要表达的显现之义。第一部分分为两点：确立量是二种；驳斥认为有其他数量的邪见。第一部分分为三点：列举确定为二的论证；确立该论证的三相；显示以该三相排除其他数量。第一部分是总的来说，经中说：“现量以及比量，是量，二者衡量自性。”解释这个意思，之前所说的具有特征的量，作为法，从进入方式的角度来说，确定为现量和比量两种，因为进入方式的所量在自相和共相上数量是确定的。第二部分分为两点：确立宗法和确立周遍。第一部分分为两点：列举确定所量为二的论证；说明所立和所量二者的自性。第一部分是：如果不能确定所量为二，因为也有蓝莲花等既是自相又是共相的情况。那么，量的进入方式的所量，作为法，是二而不是三，因为能起作用和不能起作用在数量上是确定的。如果根识错乱时显现的毛发和双月等会变成既不是自相也不是共相的所量，因为不能起作用所以不是自相，并且因为清晰显现却没有随行，所以也不是共相。那么，根识错乱时显现的毛发和双月等，作为法，不是根识显现的根识所量之义，因为对于根识显现的根识所量之义，没有根识所引生的定解所认同的意愿。因此，量的进入方式的所量，作为法，在自相和共相上数量是确定的，因为在处所、时间、自性上相同即共同的和不相同即不共同的，确定为二者；并且因为是声音的真实对境和不是真实对境的，确定为二者；并且因为处所以外的其他原因作意和持名等等，存在时心识是存在的显现对境，持名等存在但显现对境的意义不存在时，是不存在的意识的显现对境，所以在数量上确定为二者。第二部分分为三点：从进入方式的角度来说，所量是二
English
It shows the common characteristics of the two. Determine the meaning of manifestation to be expressed at the moment. The first part is divided into two points: establishing that valid cognition is of two types; refuting the wrong view that there are other numbers. The first part is divided into three points: listing the arguments for determining it as two; establishing the three aspects of the argument; showing that these three aspects eliminate other numbers. The first part is, in general, the sutra says: "Direct perception and inference are valid cognitions, the two measure characteristics." Explaining this meaning, the valid cognition with characteristics mentioned earlier, as a subject, is determined as two types, direct perception and inference, from the perspective of the way of entering, because the number of objects to be measured in the way of entering is fixed in terms of self-character and general character. The second part is divided into two points: establishing the subject-property and establishing pervasion. The first part is divided into two points: listing the arguments for determining the object to be measured as two; explaining the nature of the subject and the object to be measured. The first part is: if it cannot be determined that the object to be measured is two, because there are also blue lotuses, etc., that are both self-character and general character. Then, the object to be measured in the way of entering valid cognition, as a subject, is two and not three, because the ability to function and the inability to function are fixed in number. If the hair and double moon, etc., that appear when the sense consciousness is confused, become objects to be measured that are neither self-character nor general character, because they cannot function, they are not self-character, and because they appear clearly but have no accompaniment, they are not general character either. Then, the hair and double moon, etc., that appear when the sense consciousness is confused, as a subject, are not the meaning of the object measured by the sense consciousness that appears, because for the meaning of the object measured by the sense consciousness that appears, there is no desire to agree with the definite understanding brought about by the sense consciousness. Therefore, the object to be measured in the way of entering valid cognition, as a subject, is fixed in number in terms of self-character and general character, because the same, i.e., common, and the different, i.e., uncommon, in terms of place, time, and nature, are determined as the two; and because it is the real object of sound and not the real object, it is determined as the two; and because other reasons besides the place, such as attention and holding names, etc., when they exist, the mind is the object of appearance of existence, and when holding names, etc., exist but the meaning of the object of appearance does not exist, it is the object of appearance of the non-existent consciousness, so the number is determined as the two. The second part is divided into three points: from the perspective of the way of entering, the object to be measured is two.