Tibetan
ཏེ། ངེད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དོན་དམ་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རང་མཚན་དང་། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྤྱི་མཚན་གྱི་མཚན་གཞིར་མི་འཐད་དེ། རང་སྤྱི་ཀུན་ལ་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མིན་ཏེ། སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཅི་དང་འདྲ་བར་མ་མཐོང་ཞེ་ན། མིག་དང་། གཟུགས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མིག་བློ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་ངོ་། །སྤྱི་འཛིན་སྤྱི་ལས་མི་སྐྱེ་བར་བཤད་པའི་རིགས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་པས་བཏགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། འདོགས་པ་སྟེ་ལས་དང་། བུམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དང་ནི། གཉིས་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་དང་། སོགས་པ་བྱེ་བྲག་དང་། འདུ་བ་སྟེ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་འཛིན་པའི་བློ་ནི་རྫས་སོགས་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྫས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ལས་སྐྱེ་ན་རྫས་སོགས་འཛིན་པའི་རྟོག་བློ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་ཡོད་དེ། བརྡ་ཤེས་པ་དྲན་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྩོལ་བ་སོགས་ནང་གི་ཡན་ལག་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྐྲ་སོགས་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་སྤོང་། །དངོས་པོ་མེད་ལ་མཚུངས་པ་སྤོང་། །སྐྲ་སྣང་རང་སྤྱིར་འགྱུར་ཚུལ་བཤད། །རང་མཚན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ན། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ཀྱང་སྤྱི་མཚན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མིན་ཏེ། རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེས་དོན་དུ་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་དངོས་མེད་ཀྱང་སྤྱི་མིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོར་མེད་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་པས་ཤེས་བྱར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱིར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སྐྲ་ཤད་ཀྱང་སྤྱི་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོག་པས་ཤེས་བྱར་ཞེན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྲ་སོགས་དེ་དག་གི་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སྐྲ་ཤད་སོགས་དེ་ལྟའི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་རྟོག་བློའི་སྣང་ཡུལ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་དེ། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྲ་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲ་སོགས་ཞེས་བྱ་བར་དཔྱོད་པའི་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་བློ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་རང་སྤྱི་གང་རུང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྤྱི་སྟེ་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་པ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རང་མཚན་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རང་མཚན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྤྱིར་ཇི་ལྟར་འཇོག་ཅེ་ན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བུམ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་སྤྱིར་འཇོག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་རྟོག་ངོར་བུམ་གསལ་ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་ངོར་དེ་བུམ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱི་མཚན་དངོས་པོར་མེད་པར་བསྒྲུབ། །དངོས་པོ་རང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བརྒྱད་དེ། སྒྲ་ཡི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པས་བསྒྲུབ། །ཞིག་པ་འཛིན་དང་སྣང་ཚུལ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ། །ལྡོག་པ་མཚུངས་པའི་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །འབྲས་བུ་ཡིན་མིན་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་བསྒྲུབ། །བརྡ་དྲན་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ། །རང་དབང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ། །དོན་བྱེད་ནུས་ངེས་སྟོང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་འགོད་དེ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ། །ཁྱབ་སྒྲུབ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མིན་ཏེ། སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་རང་མཚན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་ལས་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དབང་སོགས་རྐྱེན་གསུམ་པོ་འབྲས་བུ་སྟེ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག རང་མཚན་སྣང་ན
Chinese
因此，我们称能起作用者为真实。第二种情况是，如果能起作用者不应成为自相，不能起作用者不应成为共相的基础，因为自相和共相都具有真实起作用的能力。如果这样说，那么共相的定义，不是对执持共相的意识有帮助，因为没有看到执持共相的意识会跟随你的进退。没有看到像什么一样呢？就像眼睛、颜色和作意等之后，没有看到眼识起作用一样。所说的执持共相不是从共相中产生的道理，是有其他必要的，例如，胜论派所安立的有支分之物，如瓶子，以及安立，即业，以及瓶子本身等共相，以及二三等数字，以及等等的差别，以及集合，即执持词的六种意义的意识，不是从物等产生的，因为说的是不随物等之后。从何产生呢？执持物等的分别念，是有原因的，因为是跟随认识符号的记忆和意的作用等内部支分之后。第三部分有四点：遣除头发等是共相，遣除与无事物相同，宣说头发显现转变为自共的方式，遣除对自相本身的争论。第一点是，如果真实中不能起作用的是共相，那么在错乱的根识中显现的毛发等也应成为共相。在错乱的根识中显现的毛发等，不是共相，因为显现的意识没有通过执着为实有的方式进行称谓。第二点是，那么无事物也不应成为共相，因为它没有执着为实有。对于无事物，不会出现成为不是共相的过失，因为是通过分别念执持为所知的方式来安立为共相的。第三点是，那么毛发也应成为共相，因为分别念执着为所知。毛发等的其他意识，执持其他毛发等为那样的实物的分别念的显现境，没有遮止是共相，因
English
Therefore, we call what can function as real. The second point is, if what can function should not be the basis of self-character, and what cannot function should not be the basis of general character, because both self and general have the ability to function truly. If you say so, then the definition of general character is not helpful to the consciousness that holds the general character, because it is not seen that the consciousness that holds the general character follows your advance and retreat. What is it like that it is not seen? Just like after the eye, color, and attention, it is not seen that the eye consciousness functions. The reason that the holding of general character is not born from the general character is that there are other necessities, such as the object with parts established by the Vaisheshika school, such as a pot, and the establishment, that is, action, and the general character of the pot itself, and the numbers such as two and three, and the differences of etc., and the collection, that is, the consciousness that holds the six meanings of words, is not born from objects etc., because it is said that it does not follow after objects etc. From what is it born? The conceptual mind that holds objects etc. has a cause, because it follows only the internal parts such as the memory of knowing the sign and the function of the mind. The third part has four points: rejecting that hair etc. are general characters, rejecting that it is the same as non-things, explaining how the appearance of hair transforms into self and general, and rejecting the debate on self-character itself. The first point is, if what cannot function in reality is a general character, then the hair etc. that appear in the mistaken sense consciousness should also become general characters. The hair etc. that appear in the mistaken sense consciousness are not general characters, because the consciousness that appears does not name them by clinging to them as real. The second point is, then non-things should also not become general characters, because they do not cling to them as real. For non-things, there will be no fault of becoming not general characters, because they are established as general characters through the way of conceptual mind holding them as knowable. The third point is, then hair should also become a general character, because conceptual mind clings to them as knowable. The appearance object of the conceptual mind that holds other hairs etc. as such objects of other consciousnesses of hair etc., there is no prohibition of being a general character, because
Chinese
因为是迷乱的显现境。对于迷乱的根识，显现头发等清晰的行相，法，是自相，因为是识之体性的意义。对于名为头发等进行观察之后的分别念，法，你的显现境不是自相，因为你是有共相行境的分别。显现头发的根识，法，你的所取境不是自相也不是共相，因为你是无所取义的。第四，如果共相即是显现于分别念的行相，法，将成为是自相的过失，因为是识之体性的意义。如果这样说，经部宗，法，显现于分别念的行相成为自相的过失是不存在的，因为承许显现于分别念的行相是自相。那么，如何安立共相呢？显现于分别念的瓶等行相，法，将执著外境之体性的部分安立为共相，因为执著外境之体性的部分在分别念面前对于所有显现瓶的体性是相同的，并且在分别念面前它依赖于与非瓶子的相异。第二，对于体性在事物中存在与否的阐述分为二：成立共相在事物中不存在。成立事物即是自相。第一部分有八：以是声音的实际所诠释来成立。以彼即是他者不可说来成立。以坏灭的执著和显现的方式相同来成立。以相异相同的共相来成立。以是否是果进行辨别之后来成立。以是名言忆念之识的显现境来成立。以没有自主执著的识来成立。以以确定作用能力空虚的理由来成立。第一部分有二：安立宗因并成立周遍。成立周遍本身并遣除诤论。第一：瓶等的共相，法，不是事物，因为是声音实际所诠释的缘故。如果不周遍，那么自相，法，你从显现中被了知，根识将成为无意义，因为你从声音中实际被了知。不能这样承许，因为根等三种因不是果，即不是具有必要，自相显现时
English
Because it is the appearing object of confusion. For the confused sense consciousness, the appearance of hair and so on clearly appearing, dharma, is a self-character, because it is the meaning of the essence of consciousness. For the subsequent conceptual thoughts that examine things called hair and so on, dharma, your appearing object is not a self-character, because you are a conceptual thought with a common object of experience. The sense consciousness that appears as hair, dharma, your object of apprehension is neither a self-character nor a common character, because you are without an object of apprehension. Fourth, if the common character is the appearance that appears to conceptual thought, dharma, it will become a fault of being a self-character, because it is the meaning of the essence of consciousness. If you say so, the Sautrantika, dharma, there is no fault of the appearance that appears to conceptual thought becoming a self-character, because it is accepted that the appearance that appears to conceptual thought is a self-character. Then, how is the common character established? The appearance of a pot and so on that appears to conceptual thought, dharma, the aspect of adhering to the nature of an external object is established as a common character, because the aspect of adhering to the nature of an external object is the same in the face of conceptual thought for all clear appearances of a pot, and in the face of conceptual thought it relies on being different from what is not a pot. Second, the explanation of whether or not a characteristic exists in a thing is divided into two: Establishing that a common characteristic does not exist in a thing. Establishing that a thing is itself a self-character. The first part has eight: Establishing it as the actual object expressed by sound. Establishing it as unspeakable as that which is other. Establishing the similarity of the way of perceiving and appearing of destruction. Establishing it as a common character of identical differences. Establishing it after distinguishing whether or not it is a result. Establishing it as the appearing object of the consciousness of verbal recollection. Establishing it as the consciousness without independent apprehension. Establishing it with the sign of being empty of definite functional capacity. The first part has two: Establishing the reason and establishing pervasion. Establishing pervasion itself and refuting controversy. First: The common character of a pot and so on, dharma, is not a thing, because it is the actual object expressed by sound. If it is not pervasive, then the self-character, dharma, you are known from appearance, the sense consciousness will become meaningless, because you are actually known from sound. It cannot be accepted like this, because the three causes such as the senses are not a result, that is, not having a necessity, when the self-character appears