Tibetan
་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་རང་མཚན་པ་མིན་ཏེ་རྩིག་པ་སོགས་ལ་ཐོགས་མེད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་སྣང་ནས་མི་ཤེས་པར་རྨི་བ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་ཤེས་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་དེ་གཞན་ལ་མི་སྣང་བར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་དུ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་འདོད། གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་ཚང་ཡང་གཟུང་དོན་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བས་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ལས་གཞན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒྲས་བློ་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་མིང་སོགས་རྐྱང་པ་བརྗོད་ཅེ་ན་ཡང་། དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བུམ་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲས་དོན་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་མིང་སོགས་ཁོ་ན་བརྗོད་ཅེ་ན། ད་ལྟར་ཆོས་ཅན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་སོགས་དེ་ནི་ཟད་ཅིང་། མ་འོངས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་མིང་སོགས་དེ་དག་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཡང་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་མི་འདོད་དེ། སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ཡན་གར་བའི་དངོས་པོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་ལས་སྤྱི་དངོས་སུ་རྟོགས་ཤིང་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལ་དབང་སོགས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཡན་གར་སྤྱི་ཉིད་བརྗོད་པ་མེད། །བརྗོད་ན་ཐལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་གནོད། །ཐལ་བ་ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག །རྣམ་པ་རྒྱུ་མེད་ཐལ་བས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་ཡན་གར་བ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མི་
Chinese
显现于（意识）中的蓝色等之相，有法。不是蓝色等的自相，因为对于墙壁等无碍地显现之故。因此，彼（蓝色等之相），有法。是意识而非外境之义，因为在可见之境中，其他补特伽罗显现却不知晓，而做梦者自己显现并知晓之故。以梦中显现之相是意识的道理来说，有法。成为分别之境的名等说是知晓的，是成立的，因为成为分别之境的名等，不显现于他人，而自己显现并知晓之故。此外，眼等不欺惑之识，你们认为具有所取义，以何理由认为是有意义的？如果其他因缘齐全，但没有所取义就不产生，因此你们说见到所取义之能力。那么，有法，识以外之分别，将成为获得不具有所取义者，因为不依赖于所取义之能力之故。第二，如果声音说出与意识意义毫无关联的单一名等，那么，追求意义的补特伽罗，有法。从“瓶子”之声不会理解为瓶子，因为“瓶子”之声没有说瓶子之故。第三，如果声音只说出与意义自相有关联的名等，那么，现在，有法。过去和未来不是声音的所说之境，因为过去之义自相，以及与之相关的名等已经耗尽，而未来之义自相和名等尚未产生之故。第二部分有二：陈述主张，以及驳斥这些主张。第一部分：有部宗说，如果事物是声音的直接所说之境，也不想承认感觉等成为无意义，因为声音直接说的是总相遍计的事物。因此，如果从声音直接了知总相，而自相显现后才了知，就需要感觉等。第二部分有四：遍计总相本身并不说，如果说则有二种过失损害，驳斥后一种过失的过失，以无因之相的过失损害。第一，声音，有法。以直接说遍计总相的理由，不会有感觉等成为无意义的过失。
English
The appearance of blue, etc., appearing in (consciousness), has the property. It is not the self-characteristic of blue, etc., because it appears unobstructed to walls, etc. Therefore, that (appearance of blue, etc.), has the property. It is consciousness and not an external object, because in the visible realm, other individuals appear but do not know, while the dreamer himself appears and knows. By the reasoning that the appearance in a dream is consciousness, it has the property. Saying that names, etc., which have become the object of discrimination, are known is established, because names, etc., which have become the object of discrimination, do not appear to others, but one's self appears and knows them. Furthermore, non-deceptive consciousnesses such as the eye, you consider to have an object of apprehension, for what reason do you consider them to be meaningful? If other conditions are complete, but there is no object of apprehension, it does not arise, therefore you say that you see the capacity of the object of apprehension. Then, conceptualization other than sense consciousness, has the property. It will become obtaining one that does not have an object of apprehension, because it does not depend on the capacity of the object of apprehension. Second, if sound utters only single names, etc., that have no connection with the meaning of consciousness, then, a person seeking meaning, has the property. From the sound "vase" it will not be understood as a vase, because the sound "vase" did not say vase. Third, if sound only utters names, etc., that are related to the self-characteristic of meaning, then, now, has the property. The past and future are not the objects of sound's expression, because the self-characteristic of the past meaning, and the names, etc., related to it have been exhausted, and the self-characteristic of the future meaning and the names, etc., have not yet arisen. The second part has two: stating the assertion, and refuting these assertions. The first part: The Vaibhashika says, even if things are the direct objects of sound's expression, they do not want to admit that the senses, etc., become meaningless, because sound directly expresses the all-encompassing phenomena of generality. Therefore, if one directly understands the generality from sound, and only understands after the self-characteristic appears, then the senses, etc., are needed. The second part has four: the all-encompassing generality itself does not speak, if it speaks, then two faults harm, refuting the fault of the latter fault, harmed by the fault of causeless appearance. First, sound, has the property. By the reason of directly speaking the all-encompassing generality, there will not be the fault of the senses, etc., becoming meaningless.
Tibetan
འཇུག་པ་དེ་མིན་པར་ཐལ། སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཡོད་ཅིང་དེ་སྒྲས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཡང་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཀུན་ལའང་མཚུངས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རང་འཛིན་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་གསལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་ཡན་གར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་ན། སྤྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དུས་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་འཛིན་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་གསལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དང་དམིགས་རུང་གི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་སྤྱི་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གསལ་བ་མེད་པའི་དུས་ན་སྤྱི་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཆོས་ཅན། རང་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་དུས་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནུས་བརྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མེད་པའི་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གསལ་བ་མེད་པའི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་འགལ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ཡི་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་པ་དང་ནུས་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལྟར་འགལ་རྐྱེན་དང་མཐུན་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་གང་འཇུག་སྟེ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི་སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྔོན་པོའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཆ་ནི་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་དོན་གང་གིས་སྤྲུལ་ཏེ་སྤྲུལ་བྱེད་མེད་པར་ཐལ། སྤྱི་ནི་སྔོ་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཁྱོད་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མི་འཇོག གསལ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་ཅིང་སྒྲ་ལས་དངོས་
Chinese
因此，那样进入是不合理的。因为总相是不可言说的。第二点是：这不成立，如果说总相具有各自的特性，并且可以通过声音来表达。那么，这个总相作为有法，也应该与所有显现的事物相同，否则就不合理。并且，产生自执的智慧，通过显现等来显现，否则也不合理。因为它是独立于显现的各自特性。如果承认后面的推论，那么，总相作为有法，无论显现存在与否，都应该总是被认知，否则就不合理。因为它不依赖于产生自执的智慧的显现，因此，并且因为它本身是可认知的常法。第三点是：如果说，总相是通过依赖于显现的现量所见而对现量显现起作用，因此在没有显现的时候，总相就不会被认知。那么，总相作为有法，应该总是产生对自身的现量认知，否则就不合理。因为产生对自身的现量之识的能力，就是检验能力本身。如果说，在没有显现的某些时候，产生总相执着的能力本身就不存在。那么，这个总相作为有法，应该在任何时候都不具备产生总相执着的能力，否则就不合理。因为在没有显现的时候，不具备产生总相执着的能力，这是因为它是常法。如果说，那时能力被违缘所摧毁。那么，总相的产生自执之识的能力不存在的能力，其自性所存在之处，作为有法，为了让你耗尽能力和无能的自性，顺次而言，违缘和顺缘的能力，应该起作用或者不起作用，否则就不合理。因为它不能被因缘所改变，因为它是常法。第四点是，在蓝色执着的现量之后，蓝色总相执着的识，作为有法，与你相关联的蓝色等相的方面，即所确定的相，也就是显现，作为有法，你用什么意义来改变它呢？否则就没有改变者是不合理的。因为总相是空无蓝色的，所以不会在你身上安立蓝色的相。因为你已经承认显现不是你的对境。第三点是：如果事物通过声音直接表达，并且从声音中产生事物
English
Therefore, it is unreasonable to enter in that way. Because the general characteristic is inexpressible. The second point is: This is not established, if it is said that the general characteristic has its own individual characteristics and can be expressed through sound. Then, this general characteristic as the subject should also be the same for all manifest things, otherwise it would be unreasonable. And, the wisdom that generates self-grasping, is manifested by manifestations, etc., otherwise it would be unreasonable. Because it is an independent individual characteristic of manifestation. If the latter inference is accepted, then, the general characteristic as the subject, whether manifestation exists or not, should always be cognized, otherwise it would be unreasonable. Because it does not depend on the manifestation of the wisdom that generates self-grasping, therefore, and because it itself is a knowable constant. The third point is: If it is said that the general characteristic acts on the manifestation of the present moment by relying on the present moment seen by manifestation, therefore, when there is no manifestation, the general characteristic will not be cognized. Then, the general characteristic as the subject, should always generate the present moment cognition of itself, otherwise it would be unreasonable. Because the ability to generate the knowledge of the present moment that focuses on itself is the ability to test the ability itself. If it is said that at some times when there is no manifestation, the ability to generate general characteristic grasping itself does not exist. Then, this general characteristic as the subject, should not have the ability to generate general characteristic grasping at any time, otherwise it would be unreasonable. Because when there is no manifestation, there is no ability to generate general characteristic grasping, this is because it is a constant. If it is said that at that time the ability is destroyed by adverse conditions. Then, the place where the ability of the general characteristic to generate self-grasping knowledge does not exist, and its nature exists, as the subject, in order to let you exhaust the nature of ability and inability, sequentially, the ability of adverse conditions and favorable conditions, should act or not act, otherwise it would be unreasonable. Because it cannot be changed by conditions, because it is a constant. The fourth point is, after the present moment of blue grasping, the consciousness of blue general characteristic grasping, as the subject, the aspect of blue, etc. that is related to you, that is, the determined aspect, that is, the manifestation, as the subject, what meaning do you use to change it? Otherwise, it is unreasonable that there is no changer. Because the general characteristic is empty of blue, etc., so it will not establish the aspect of blue on you. Because you have already admitted that manifestation is not your object. The third point is: If things are directly expressed by sound, and things arise from sound