Tibetan
་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་མེའི་གོ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་ལྐོག་གྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་རྟོགས་སམ་ཞེ་ན། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་དེའི་ཚེ་གོ་བྱེད་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་གཞི་འགར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་མེའི་དོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཁྱབ་པའི་མེ་དེ་མེ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི། གསལ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པས་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་རྗེས་དཔག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་རང་མཚན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་བློ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་ཚུལ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཚུལ་དེས་གྲངས་གཞན་སེལ་བར་བསྟན་པ་ནི། ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ལས་གྲངས་མང་བ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཉུང་བ་གཅིག་གི་གྲངས་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག །མང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་བརྗོད། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། སྤྱི་མཚན་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྗེས་དཔག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱི་མཚན་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁོ་བོའང་འདོད་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེལ་ངོར་མེད་པའང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར། དམ་ཅེས་པ་ནི་འོག་མ་འདྲེན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་པའི་རྗེས་དཔག་ཁས་བླངས་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། །སྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་མེད་པ་ལྟ་བུའི་མེད་དགག་དེ་ངེས་པའི་ཚད་མ་དེ་ཁྱོད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། མེད་དགག་དེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། མེད་དགག་ལ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་གཟུང་དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཡུལ་གྱི་བར་དུ་བར་ཆོད་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་པ་ལས་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་འཇུག་པས་མེད་དགག་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ལྡོག་པའི་མེད་དགག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་མཚན་མེད་པར་ངེས་ཞེས་པ་ནི་རང་ཚིག་འགལ་བའམ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སྤྱི་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ན་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ་མངོན་སུམ་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་མཚན་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་དང་། རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་སེམས་རྟོགས་པས་རྗེས་དཔག་གྲུབ། །བསླུ་བ་མེད་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་སྔ་མས་མ་ཟད་ཡང་ཚད་མ་གཉིས་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུར་མཐོང་གིས་ཕ་རོལ་པོ་གཞན་ལ་སེམས་སམ་ངག་ནི་ཡོད་པར་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ངག་སྨྲའི་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་ཆོས་ཅན། སེམས་དེའི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། ངག་སྨྲ་བ་སོགས་ཐ་སྙད་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ།
Chinese
例如烟雾，作为有法，是基处某地存在隐蔽之火的指示物，因为要证实它需要三个条件都具备。如果从具备三个条件的征相就能理解所有隐蔽的差别吗？当三个条件都具备时，例如烟雾，作为有法，你不能理解基处某地隐蔽之火的所有意义，以及诸如清晰燃烧等差别，因为你所遍及的随行之火，只能理解为火的一般体性，而不是诸如清晰燃烧等差别，因此，第三，自相隐蔽的证实方式确定为比量，因为从有法和具有法相关联的理证之法中，对于有法产生自相隐蔽的认识，因此，第三，对于同一个自相，根据不同的心识，所量确定为显现和隐蔽两种，因此，认为量也确定为现量和比量两种，因为除了以显现和隐蔽的方式来认识同一个自相之外，没有其他的所量认识方式。第三，所示的道理是为了排除其他的数量，即，从现量和比量两种量之外，排除数量更多的三种等等，以及数量更少的一种，因为可以见到所量自相确定为显现和隐蔽两种。第二，对于想要其他数量的错误观念进行驳斥，分为两种：驳斥减少方面的错误观念，驳斥增多方面的错误观念。第一种分为两种：陈述认为只有一种的错误观念，分析并驳斥该观念。第一种是：顺世外道说，总相，作为有法，不是所量，因为它不存在，因为它没有被现量见到。因此，所量就是现量见到的唯一自相，因此，衡量它的现量才是量，而比量不是。第二种分为四种：驳斥比量不是量的论证，确立比量是量的论证，如果比量不是量，则有太多的过失，因此，说明成立两种量。第一种是：总相在事物中不存在，因此在事物中不是所量，这也是我所承认的，因为自己的体性
English
For example, smoke, as the subject, is the indicator of the presence of hidden fire in a certain location, because it requires the fulfillment of three conditions to prove it. If all the hidden differences can be understood from the sign that possesses three conditions, when the three conditions are met, such as smoke, as the subject, you cannot understand all the meanings of the hidden fire in a certain location, as well as differences such as clear burning, because the fire that you pervade only understands the general nature of fire, not differences such as clear burning, therefore, third, the means of proving the self-characterized hidden is determined as inference, because from the subject and the reason that has the property related to the subject, the cognition of the self-characterized hidden arises for the subject, therefore, third, for the same self-characteristic, depending on different minds, the object of measurement is determined as two types, manifest and hidden, therefore, it is considered that the valid cognition is also determined as two types, direct perception and inference, because there is no other way to understand the object of measurement other than understanding the same self-characteristic in the way of manifestation and hiddenness. Third, the reason shown is to eliminate other numbers, that is, from the two valid cognitions of direct perception and inference, eliminate the larger number of three, etc., and the smaller number of one, because it can be seen that the object of measurement, the self-characteristic, is determined as two types, manifest and hidden. Second, there are two ways to refute the wrong idea of wanting other numbers: refute the wrong idea of reducing aspects, and refute the wrong idea of increasing aspects. The first is divided into two types: stating the wrong idea of thinking there is only one, analyzing and refuting that idea. The first is: the Lokayata says, the general characteristic, as the subject, is not the object of measurement, because it does not exist, because it has not been seen by direct perception. Therefore, the object of measurement is the only self-characteristic seen by direct perception, therefore, the direct perception that measures it is the valid cognition, but inference is not. The second is divided into four types: refuting the argument that inference is not a valid cognition, establishing the argument that inference is a valid cognition, if inference is not a valid cognition, then there are too many faults, therefore, it is explained that two valid cognitions are established. The first is: the general characteristic does not exist in things, so it is not the object of measurement in things, which I also admit, because of its own nature.
Chinese
因为已经说了是能量度。在遮遣中不存在者也是有法，你的理由成立的“不能衡量共相”的论证，不遍及是确定的，因为你是由量确定的。所谓“dam”是引导下文。第二有二：遮遣的现量由承诺本身成立，建立的现量由事物力量的理证成立。第一有二：真实的意义和，驳斥过失的遮遣。第一是：第二个量现量，有法，你成立，因为如同没有共相那样的无遮遣，确定它的量就是你。第二有二：驳斥现量介入的论证，驳斥现量证悟的论证。第一个是不成立，因为无遮遣是由根现量确定的，如果这样说。根所生的意识现量，有法，不是介入到衡量无遮遣，因为是从自己的所取义的力量所生。如果是不成立，根所生的意识现量是，有法，你和境之间即使有墙壁等阻隔也会产生，因为是不依赖所取义的能力的意识。第二个是：如果是否定之法，从执持它的现量本身遣除就能确定否定之法不存在，不是现量介入就能确定无遮遣，如果这样说。现量遣除的无遮遣本身就能确定没有共相，这样说是自相矛盾，或者如果以它本身作为理由来确定没有共相，那么依靠理由的现量是量就能成立，因为现量遣除本身是成立没有共相的遣除，并且是具有随行之相的理由。第二有二：由了知他心成立现量，由无欺骗成立量。第一是：不只是先前的理证，而且第二个量是成立的，因为从自身能以量了知他者有心或语。如何了知呢？说话者他者，有法，确定成立具有彼心之自性，因为是介入说话等名言，从这个理由而来。第二有二：真实和，驳斥诤论。
English
Because it has already been said that it is measurable. That which does not exist in negation is also a subject, your reason for establishing "the inability to measure the common characteristic" is not pervasive, because you are determined by measure. The so-called "dam" is to guide the following text. The second has two: the inference of negation is established by the commitment itself, the inference of establishment is established by the reasoning of the power of things. The first has two: the true meaning and, the negation of refuting faults. The first is: the second valid cognition, inference, is the subject. You are established, because the negation of non-existence, such as the absence of a common characteristic, the valid cognition that determines it is you. The second has two: refuting the proof of the involvement of direct perception, refuting the proof of the realization of direct perception. The first is not established, because the negation of non-existence is determined by the direct perception of the senses, if you say so. The direct perception of the mind born from the senses, is the subject, it is not involved in measuring the negation of non-existence, because it is born from the power of its own object of apprehension. If it is not established, the direct perception of the mind born from the senses is the subject, you and the object will still arise even if there are obstacles such as walls between you, because it is a consciousness that does not depend on the power of the object of apprehension. The second is: if it is the object of negation, from the elimination of the direct perception that holds it, it can be determined that the object of negation does not exist, it is not the involvement of direct perception that determines the negation of non-existence, if you say so. The negation of non-existence by the elimination of direct perception itself can determine that there is no common characteristic, saying this is self-contradictory, or if it is used as a reason to determine that there is no common characteristic, then the inference based on reason is valid, because the elimination of direct perception itself is the elimination of establishing that there is no common characteristic, and it is a reason with a concomitant sign. The second has two: the inference is established by knowing the minds of others, the valid cognition is established by being infallible. The first is: not only the previous reasoning, but also the second valid cognition is established, because from oneself one can know by valid cognition that others have mind or speech. How is it known? The speaker, the other person, is the subject, it is definitely established that he has the nature of that mind, because he is involved in terms such as speaking, from this reason. The second has two: the real and, refuting the dispute.