Tibetan
དོན་དང་དོན་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་དྲན་ཏེ་མི་དྲན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཉིས་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཚེ་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་སོར་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་གྱི་མྱོང་བ་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དེ་ཡུལ་ཅན་དག་གི་མྱོང་བ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལའང་དོན་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་། དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་ཤེས་སུ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་དང་དེ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་རིམ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་རིག་པ་ན་སྔོ་འཛིན་ལ་སྣང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དམ་སྟེ་དེ་རྟོགས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་སྔོ་འཛིན་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་མི་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་མྱོང་བ་སྔོ་འཛིན་གཅིག་རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི་མྱོང་ལ་སྟེ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་དེ་སྔོ་འཛིན་ལས་རྫས་གཞན་སྔོ་འཛིན་དུ་སྣང་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤུགས་བསྟན་ཐུག་མེད་རིགས་པ་བརྗོད། །དངོས་བསྟན་འཕོ་མེད་རིགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་མྱོང་བྱེད་ཙམ་བསྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་ནི། ཐུག་མེད་དེ་ལའང་དྲན་པ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ། །མེད་འགྱུར་དེ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རིགས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་དང་པོ་འདིར་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔོ་འཛིན་སོགས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་འདོད་ན། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། མ་མྱངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ངའི་ཤེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དེ་ལའང་དྲན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མྱངས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ནི་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མྱོང་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དང་དེའང་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་མྱོང་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་རེ་ཞིག་བཞག་ནས། རྣམ་པ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དྲི་བ་མཛད་པ་ནི། ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་རིག་པའི་ཕྲེང་བ་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་འདི་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་སྔ་མའི་བློ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་སྔ་མ་ལས་ཡུལ་གཞན་གཟུགས་སོགས་ལ་ནི་འཕོ་བ་སྟེ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་རང་གི་གཟུང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཉེ་བ་སྟེ་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་བློ་སྔ་མ་དེ་དག་མི་འཛིན་པར་ནི་ཇི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་གཟུགས་སོགས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བློ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་རང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་སྟེ་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཕྱི་ཡི་གེགས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་དགག །སྔ་མའི་ནུས་པ་ཟད་ནས་འཕོ་བ་དགག །གཅིག་གིས་དོན་ཤེས་གཉིས་ཀ་འཛིན་པ་དགག །འཕོ་ཚེ་ཕྱི་མ་མྱོང་བྱེད་མེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བ་ན་དེས་བློ་ཕྱི་མས་བློ་སྔ་མ་འཛིན་པའི་གེགས་བྱས་པས་བློ་ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མས་ཁྱོད་དེ་དག་འཛིན་པ་ལ་གཞན་ཕྱི་ཡི་ནི་ཡན་ལག་གཟུགས་སོགས་གང་གིས་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་སྔ་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང་བློ་ཕྱི་མས་ཁྱོད་འཛིན་པ་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནུས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ནི་ཉེ་བ་ན་སྐྱེས་བུ་འགས་ཀྱང་བློ་སྔ་མ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་ཉེ་བ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མའི་དྲན་པ་ཡང་མེ
Chinese
凡是意义和意义之识，都是有法。从外部如何分别忆念而不忆念，因为你们二者执持的知识的显现，在体验即证悟之时，没有以善于证悟的差别来分别善于证悟的缘故。第三是，对于认为意义的体验和意义的意，即有境的体验二者依次产生，意义学者的士夫是有法。意义之识显现为意义，以及体验意义之识的知识显现为意义之识，各种各样依次证悟，因为意义之识和体验它的实体是他者依次存在的缘故。如是之辩论的过失难以遣除，如此在认知蓝色等时，在认知蓝色的识上显现的蓝色等相状是一个还是不是，即证悟它，还是除此之外，在体验蓝色之识的知识上显现的蓝色之识的相状不证悟呢？或者体验一个蓝色之识，而显现为蓝色的是体验，即体验的有境的体验，那个从蓝色之识之外的实体，显现为蓝色之识不证悟的缘故。对于自证识来说，没有此过失，因为意义的相状和体验的相状成立为一个的缘故。第二，后识不转到境上是错误的，有二，暗示无止尽的理，直指不转的理。第一是，论师陈那说，如果以忆念的相状来成立先识后识被他者体验，则是对已成立的事物进行成立，作为对此的回应，如果知识被他者体验，则无止尽，彼亦有忆念，如是转到他境，不转亦见彼故。如是宣说了二种理，其中第一个在此暗示的是，即使没有认知蓝色的自证识，也认为后识被他者随之体验，那么后识是有法。后来不会忆念，因为没有体验的缘故。不能这样认为，因为我的知识是如此这般，如是也见到忆念的缘故。如果没有体验的理由不成立，那么后识是被谁体验的呢？如果说它也被随之而来的后识体验，那么意义的显现。
English
Whatever are the meaning and the knowledge of meaning, are subjects. How can they be remembered separately from the outside and not remembered? Because the appearance of the knowledge held by you two, at the time of experiencing, that is, realization, there is no separate good realization due to the difference of good realization. The third is, for those who think that the experience of meaning and the mind of meaning, that is, the experience of the object-possessors, arise in sequence, the person of meaning knowledge is the subject. The knowledge of meaning appears as meaning, and the knowledge that experiences the knowledge of meaning appears as the knowledge of meaning, various kinds are realized in sequence, because the knowledge of meaning and the entity that experiences it exist in sequence as others. The fault of this very debate is difficult to remove, like this, when cognizing blue and so on, is the appearance of blue and so on that appears on the blue-cognizing consciousness the same or not, that is, does it realize it, or other than that, does the appearance of the blue-cognizing consciousness that appears on the knowledge that experiences the blue-cognizing consciousness not realize it? Or does it realize one blue-cognizing consciousness, and what appears as blue is experience, that is, the experience of the object-possessor of experience, that entity other than the blue-cognizing consciousness, because the appearance as blue-cognizing consciousness is not realized. For self-awareness, there is no such fault, because the aspect of meaning and the aspect of experience are established as one. Secondly, it is wrong that the later consciousness does not transfer to the object, there are two: implicitly stating the reason for endlessness, explicitly stating the reason for non-transfer. The first is, Master Dignāga said that if the earlier and later consciousnesses are experienced by others with the sign of memory, then establishing what is already established is the establishment, as a response to this, if knowledge is experienced by others, then there is no end, there is also memory of that, likewise transferring to other objects, non-transfer also sees that. Thus, two reasons were stated, the first of which implicitly states here that even without the self-awareness of cognizing blue, it is thought that the later consciousness is experienced by others, then the later consciousness is the subject. Later it will not be remembered, because it has not been experienced. It cannot be thought like this, because my knowledge is like this, thus memory is also seen. If the reason for not experiencing is not established, then who experiences the later consciousness? If it is said that it is also experienced by the later consciousness that follows it, then the appearance of meaning.
Chinese
识（ཤེས་པ་，梵文：vijñāna，罗马转写：vijñāna，汉语字面意思：识）法，你应成为无有能作者，因为你需要后识，并且那个后识也需要被其他的后识所体验。第二部分分为两点：立宗和驳斥对过失的辩护。第一点是：既然如此，姑且不论经教师所说的，通过回忆也不会转移到其他境上的过失，为了论证不会转移到其他相状而提出的问题是：先前的识，一个心识之流中一个接着一个相联的后识，实际的生起者是什么？如果回答说是先前的意识，那么，显现义的后识法，不应从先前的识转移到其他境，如色等之上，因为先前的识是其所取之义。为了确立周遍关系，显现义的后识法，如果不执持作为自己亲近的，也就是实际生起者的先前意识，又怎么会执持其他境，如色等呢？不会执持的。因为先前的意识本身已经成为其所取的自性，也就是所取境。第二部分分为四点：驳斥外在障碍导致转移到境上；驳斥先前能力耗尽后转移；驳斥一个识同时执持义和识；驳斥转移时后识没有体验者。第一点是：如果说外境靠近时，它会阻碍后识执持先识，从而后识转移到境上，那么，先前的识法，后识在执持你的时候，其他的外部支分，如色等，会以什么来阻碍呢？不会阻碍的，因为你是确定为直接生起缘于自我的后识的内在支分。因此，先前的识法，即使外境靠近，后识也无法阻碍你被执持，否则，如果能够阻碍，那么当境色等靠近时，任何人都不应体验到先前的识，因为会有这样的过失。此外，人法，不可能体验到先前的识，因为根本不存在外境不靠近的情况，因此。如果承认，那么人法，也不会有先前识的回忆。
English
Consciousness (ཤེས་པ་，梵文：vijñāna，IAST：vijñāna，Literal meaning: consciousness), you should become without an experiencer, because you need a subsequent consciousness, and that subsequent consciousness also needs to be experienced by another subsequent consciousness. The second part has two points: stating the thesis and refuting defenses against faults. The first point is: If that's the case, setting aside for the moment the fault that the teacher said that there is no transference to other objects even through memory, the question is asked in order to show that there is no transference to other aspects: What is the actual generator of this subsequent consciousness, which is a continuous stream of consciousness, one after the other? If it is said that it is the previous mind, then, the subsequent consciousness that appears as an object, should not transfer from the previous consciousness to other objects such as form, because the previous consciousness is its object. To establish the pervasion, the subsequent consciousness that appears as an object, how can it grasp other objects such as form if it does not grasp the previous mind that is close to itself, that is, the actual generator? It will not grasp. Because the previous mind itself has become the nature of what is grasped, that is, the object to be grasped. The second part has four points: refuting the transference to the object by external obstacles; refuting the transference after the previous power is exhausted; refuting one consciousness grasping both the object and the consciousness; refuting that there is no experiencer of the subsequent consciousness at the time of transference. The first point is: If it is said that when an external object is near, it obstructs the subsequent consciousness from grasping the previous consciousness, so the subsequent consciousness transfers to the object, then, the previous consciousness, when the subsequent consciousness grasps you, what other external limbs, such as form, will obstruct it? It will not obstruct it, because you are an internal limb that is determined to be the nature of directly generating the subsequent consciousness that is focused on the self. Therefore, the previous consciousness, even if an external object is near, the subsequent consciousness cannot obstruct you from being grasped, otherwise, if it could obstruct, then when objects such as form are near, no one should experience the previous consciousness, because there would be such a fault. Furthermore, a person, it is impossible to experience the previous consciousness, because there is never a time when an external object is not near, therefore. If you admit it, then a person will not have memories of previous consciousness.