Tibetan
དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་གང་ལས་གྲུབ་པར་འདོད་དྲིས་པས། ཅིག་ཆར་བློ་དུ་མ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མིན་པར་ཐལ། བར་ཆོད་སྲིད་ཀྱང་བར་ཆོད་པར་མ་མཐོང་བ་འདི་ལྟར་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ཡོད་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལུང་ལས་སེམས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བས་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ལ་གནོད་ཅེ་ན། ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་བློ་དེ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་སྔ་མ་རེ་རེས་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མཐུན་གྱི་བློ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་དུ་མ་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཀྱི་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཤེས་ཀྱང་རིགས་མཐུན་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་མཐུན་གྱི་དབང་ཤེས་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱལ་དཔོག་པ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་ལ་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དག་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོག་པ་དེའང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རིས་མཐུན་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ཅིག་ཆར་དུ་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གནོད་དེ་འདི་ལྟར་སྐྲ་བྲེགས་པ་སླར་སྐྱེས་པ་དང་། སྒྱུ་མའི་སྒོང་ཐ་དད་ཕྱི་མ་དང་། མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་སོགས་སྔར་གྱི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ཡང་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཤིང་། འདོད་ན། བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་དེ་འདྲའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ལས་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་དང་གཟུགས་སོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མེད་དེ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མིན་པ་བཀག་ནས་དབང་ཤེས་ཡིན་པ་འགོ
Chinese
如果有人问，多个刹那同时生起是不存在的，那么这个观点是通过什么量成立的呢？如果回答说，因为没有见到多个心识同时生起。那么，没有见到多个心识同时生起，这本身也是一个有法。不能成为多个心识不存在的理由，因为可能有阻碍，就像虽然有阻碍却没见到阻碍一样，应该这样分析：即使多个心识同时生起，也可能因为阻碍而没见到。又有人问，经文中说：“两个心同时生起是不可能的，因为没有空间。”这是否妨碍了多个心识同时生起呢？这个经文本身也是一个有法。多个心识不同时生起，这并不是你的观点，因为你的观点是，这些心识是同类的，每一个前一刹那的心识都必定能产生一个后一刹那的心识。两个同类的心识不会同时生起，理由是，我们清楚地认识到各种分别念是次第产生的，而不是同时产生的。同样，根识也不会同时产生多个同类的。第三点是，用这个论证来证明多个同类的根识不会同时生起，这本身也是一个有法。对于那些认为在现量中见到某个事物，然后通过分别念认识到“这就是它”的人来说，这实际上否定了根现量中的分别念，因为论证已经表明，两个同类的根现量不会在同一个相续中同时产生。其他的理证也能驳斥这种观点，例如，剪掉的头发重新长出来，幻术变出的不同鸡蛋，以及灯焰的后一刹那等等，对于那些认为从先前的头发等事物中产生不同的分别念的人来说，这本身也是一个有法。你认为能够认识到“这就是它”的心识也是现量，因为你认为这是清晰显现的事物。如果承认这个前提，并且接受这个结论，那么，这个心识本身就是一个有法。怎么能说是现量呢？因为它不是现量。因为执着于前后是同一个事物，这是一种错觉。因此，从认识的心识来看，对于文字和形状等事物确定为同一个的现量是不存在的，因为这是一种错觉。通过这些论证，否定了不是现量，从而否定了是根识。
English
If someone asks, by what valid cognition is it established that multiple moments do not arise simultaneously? If the answer is, because multiple minds are not seen simultaneously. Then, the very fact that multiple minds are not seen simultaneously is itself a subject. It cannot be the reason for the non-existence of multiple minds simultaneously, because there may be an obstruction, just as one may not see an obstruction even though it exists. One should analyze in this way: even if multiple minds arise simultaneously, they may not be seen due to obstruction. Furthermore, if someone asks whether the statement in the scriptures, "Two minds cannot arise simultaneously because there is no space," contradicts the simultaneous arising of multiple minds, then that scripture itself is a subject. The non-arising of multiple minds simultaneously is not your view, because your view is that these minds are of the same type, and each preceding moment of mind necessarily has the power to generate each succeeding moment of mind. Two minds of the same type do not arise simultaneously, because we clearly recognize that various conceptual thoughts arise sequentially, not simultaneously. Similarly, sense consciousnesses also do not arise simultaneously in multiple instances of the same type. The third point is that this demonstration that multiple sense consciousnesses of the same type do not arise simultaneously is itself a subject. For those who believe that upon seeing something in direct perception, they recognize it through conceptual thought as "This is it," this actually negates conceptual thought in sense direct perception, because the argument has shown that two sense direct perceptions of the same type do not arise simultaneously in the same continuum. Other reasons can also refute this view, such as the regrowth of cut hair, the different eggs produced by illusion, and the later moment of a lamp flame, etc. For those who believe that different conceptual thoughts arise from the previous hair and so on, this itself is a subject. You assert that the mind that recognizes "This is it" is also a direct perception, because you believe it is something that appears clearly. If you accept this premise and accept this conclusion, then that mind itself is a subject. How can it be said to be direct perception? Because it is not direct perception. Because clinging to the idea that the previous and the later are the same thing is a delusion. Therefore, from the perspective of the recognizing mind, there is no direct perception that definitively identifies letters, shapes, and so on as the same, because it is a delusion. Through these arguments, it is negated that it is not direct perception, thereby negating that it is sense consciousness.
Tibetan
ག་པ་ནི། སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་ཤེས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། སྔོན་མྱོང་བ་དྲན་པ་ལས་སྔོན་གྱི་དོན་དེ་ཡི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་ནི་ཁྱོད་མེད་པ་སྟེ། ཁྱོད་ཕྱིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྔར་གྱི་དོན་གྱི་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ། རིགས་པ་དང་འགལ་བ། རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ལའང་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ནི་དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་བློ་དོན་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ཤེས་པའི་བློ་དང་། དེ་ཤེས་པའི་བློ་ནི་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ཁས་བླངས་པས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་བློ་རང་དང་དུས་མཉམ་གྱི་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་མྱོང་བ་དང་ཤེས་པ་དེ་མྱོང་བའི་བློ་དག་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འདོད་པ་མིན་ཞིང་སྟེ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བློ་ནུས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པར་སྣང་བའི་སྣང་བ་རྫས་གཞན་གཉིས་དག་སོ་སོར་རྟོགས་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་དང་དེ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་དོན་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་སུ་སྣང་བ་དང་དོན་ཤེས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་འབའ་ཞིག་པར་སྣང་བ་རྫས་གཞན་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པར་ཐལ། རྟགས་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་སྣང་བ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བློ་རྟོགཾས་པ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གཅིག་གིས་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། བློ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གྱིས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཁྱོད་རྫས་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་། དོན་ཤེས་ཤེས་པའི་སྣང་བ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ན་ཐ་དད་དུ་དྲན་པ་སྲིད་ཀྱང་།
Chinese
何者为：先前之彼即是此也，如是认识者，亦是法。如何从根所生者是根识，应是或非耶？从先前经验忆念，于先前之义彼之法，于后来之义无有增益，汝实无有，汝是于后来之法，增益先前之义之法者，是故。第二，所受与能受同时生起之遮破分三：违背自许，违背理，次第生起亦相同。第一者：执持色等之识，是与彼同时之识，由他义所受成立。汝于识同时不生起遮破之时，义知之识与彼知之识，是同时生起，因汝已承诺故。若如是，则思择者，法，色等显现之识，自与同时之识，由他所受不应理，义受与知彼受之识等，非同时生起欲求，即非是故，汝已承诺识之能力决定之故。第二者：见义之士夫，法，于义知为义显现，及于义知受之识，于执义之识显现之显现，二者异体各自证知应成，义知与彼受者二者异体同时有故。不能许，以彼证知亦非有故。彼性宣说者，见义之士夫，法，于义知受之识，于义显现之识之显现，及于义知为外境之唯义显现，二者异体同时有应成，因前之因故。不能许，以彼不现见故。若谓彼二显现虽有差别，然由识觉悟为一类者，一识知彼二执为一类，故如是执着耶？义知与彼知之识二者，法，非由识一类者执为一类，若如是，汝应成无有异体故。又若义知之显现与义知知之显现，于受之时若证知为异体，则异体忆念或有可能。
English
What is it? The recognition that "that of before is this," is also a phenomenon. How is it that what arises from the sense faculty is sense consciousness, or is it not? From remembering what was previously experienced, you do not exist without attributing some qualities of that previous object to the later object. You are the one who attributes the qualities of the previous object to the later phenomenon, therefore. Second, there are three refutations of the simultaneous arising of the object of experience and the experiencer: contradiction of what is asserted, contradiction of reason, and the same applies to sequential arising. First: The mind that grasps forms, etc., is proven to be experienced by another mind that is simultaneous with it. When you refute the simultaneous arising of consciousness, at that time, the mind that knows the object and the mind that knows that are asserted to arise simultaneously. If so, then, the investigator, phenomenon, the mind that perceives forms, etc., is not reasonable to be experienced by another mind that is simultaneous with itself, because it is not desired that the experience of the object and the mind that experiences that arise simultaneously, that is, because you have asserted that the power of the mind is definite. Second: The person who sees the object, phenomenon, it should follow that the appearance of the object in the knowledge of the object and the appearance of the knowledge that experiences the knowledge of the object in the knowledge that grasps the object, these two different entities are cognized separately, because the knowledge of the object and the experiencer of that are two different entities that exist simultaneously. It is not possible to assert this, because that cognition also does not exist. That same explanation is that the person who sees the object, phenomenon, it should follow that the appearance of the knowledge that experiences the knowledge of the object as the consciousness that appears as the object and the appearance of the knowledge of the object as merely the external object are two different entities that exist simultaneously, because of the same reason as before. It is not possible to assert this, because that is not perceived. If it is said that although those two appearances are different, nevertheless, because one mind that is of the same type of cognition grasps those two knowledges as being of the same type, therefore there is such an attachment, then, the knowledge of the object and the mind that knows that, phenomenon, are not grasped as being of the same type by a mind that is of the same type, because if they were, it would follow that you do not exist as different entities. Furthermore, if the appearance of the knowledge of the object and the appearance of the knowledge that knows the object are cognized as being different at the time of experiencing, then it is possible to remember them as being different.