Tibetan
་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེའམ། ཉན་བློ་རིམ་ལྡན་དུ་མས་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཉན་བློ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་དང་། ཐུང་ངུ་སོགས་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་རྫོགས་པ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་ལ་ཡི་གེ་ཐུང་མཐའ་གཅིག་ཀྱང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་ཙམ་ཐོགས་པས་སྐད་ཅིག་དུ་མའི་དུས་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རིམ་ལྡན་མེད་ན་རིང་པོ་འཛིན་པ་འགལ། །རིམ་དང་ལྡན་པས་རིམ་མེད་བསྐྱེད་པ་འགལ། །སྔ་མ་མཐའ་བར་གནས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ཡིག་ཆ་རིམ་མེད་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡི་གེ་རིང་སོགས་ཀྱི་ཆ་སྔ་མ་འཛིན་པའི་ཉན་བློ་དེ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ནས་ཡི་གེ་རིང་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཀུན་འཛིན་ཞེ་ན། ཉན་བློ་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡི་གེ་ཡི་ཆ་རིམ་ལྡན་དུ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་ཡི་གེའི་ཆ་རྣམས་ཅིག་ཆར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡི་གེའི་ཆ་རྣམས་སྣང་བ་གང་ཞིག གོ་རིམ་མེད་པའི་གཅིག་ཡིན་པས་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པ་ཡི། །ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་ཕྱི་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་རིམ་མེད་པའི་བློ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་དངོས་སུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་མི་སྐྱེད་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་རིམ་ལྡན་གྱི་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་མ་རྣམས་མཐའི་བར་ཏེ་ཆ་ཐ་མའི་དུས་ན་ཡང་མི་འགག་པར་གནས་པས་ན། ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་བློ་རིམ་མེད་གཅིག་བསྐྱེད་ཅེ་ན། འབད་རྩོལ་མཚུངས་པས་ཨ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་ཆོས་ཅན། འོག་ནས་འོག་ཏུ་སྒྲ་ནི་ཇེ་ཆེར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲའི་ཆ་སྔ་མ་སྔ་མ་གནས་པའི་སྟེང་དུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་བསྣན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡི་གེའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་མར་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེའི་ཆ་རྣམས་རིམ་ལྡན་ཁོ་ནས་ཉན་བློ་ལ་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་རིམ་མིན་ཅིག་ཆར་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡི་གེའི་ཆ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ཡོད་པའི་འོག་ཕྱི་མའི་དུས་ན་ཆོས་ཅན། ཆ་སྔ་མ་རྣམས་ཐོས་པའི་བློ་རིམ་མེད་དེ་ནི་རང་ཉིད་གནས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཡི་གེའི་ཆ་དང་པོ་ནི་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ་འ
Chinese
是随后产生感受者吗？还是由多个次第的听觉心识抓住后，随后产生感受者？如果像第一种情况那样，一个听觉心识，法相是，长字母和非常长的字母，以及短的等等，即使一个字母完成，也不会被抓住，因为在长时间一个字母完成的时候，没有存在的缘故。而且听觉意识刹那间停止，即使最短的字母，也需要眨眼的时间，所以是多个刹那的时间。第二种情况有四种：没有次第则抓住长的相违，有次第则产生无次第相违，前者停留在最后之间则太过分，文字部分无次第同时产生相违。第一种是：如果不是成立的，如果抓住长字母等等的前面部分的听觉心识，长时间存在而抓住长字母等等的所有部分，那么，听觉心识，法相是，不会抓住长字母，因为字母的部分没有次第显现的缘故。理由成立，因为在那时字母的部分同时显现的缘故，因为字母的部分显现的任何一个，是没有顺序的一个的缘故。第二种是：互相没有混合的，字母的前后部分，法相是，怎么样无次第的一个心识，实际上产生，不产生，因为不是前后次第的多个的缘故。第三种是：字母的前面部分，直到最后，也就是最后部分的时候也不停止而存在，如果字母的部分同时聚集的那些，产生一个无次第的听觉心识，那么，努力相同，说“阿”的时候，法相是，从下到下声音会越来越大，因为声音的前面部分存在的基础上，加上后面的缘故。另外，所有字母部分的最后，法相是，字母的部分只有次第才能在听觉心识中显现，也不会显现，因为听觉意识同时抓住所有字母的前后部分，因为抓住字母的部分同时聚集的那些的缘故。另外，字母的前面部分存在的下面，在后面的时间，法相是，听到前面部分的无次第的心识，不是自己存在的，因为境字母的第一个部分是不存在的，也就是
English
Does the experiencer arise subsequently? Or does the experiencer arise after being grasped by multiple sequential auditory consciousnesses? If it is like the first case, a single auditory consciousness, the characteristic of which is, long letters and very long letters, and short ones, etc., even if just one letter is completed, it will not be grasped, because there is no existence at the time when a single letter is completed for a long time. Moreover, auditory consciousness ceases in an instant, and even the shortest letter takes the time of blinking an eye, so it is a matter of multiple instants. The second case has four aspects: without sequence, it is contradictory to grasp the long; with sequence, it is contradictory to produce the non-sequential; if the former remains until the end, it is too much; it is contradictory for the parts of the letter to arise simultaneously without sequence. The first is: if it is not established, if the auditory consciousness that grasps the earlier parts of long letters, etc., remains for a long time and grasps all the parts of long letters, etc., then, the auditory consciousness, the characteristic of which is, will not grasp the long letter, because the parts of the letter do not appear sequentially. The reason is established, because at that time the parts of the letter appear simultaneously, because any part of the letter that appears is one without order. The second is: the earlier and later parts of the letter, which are not mixed with each other, the characteristic of which is, how can the single non-sequential consciousness actually arise, not arise, because it is not multiple sequential earlier and later parts. The third is: the earlier parts of the letter remain until the end, that is, even at the time of the last part, without ceasing, if those parts of the letter that gather simultaneously produce a single non-sequential auditory consciousness, then, with the same effort, when saying "A," the characteristic of which is, the sound will become louder and louder from below, because the later parts are added on top of the earlier parts of the sound that remain. Furthermore, at the end of all the parts of the letter, the characteristic of which is, the parts of the letter can only appear to the auditory consciousness sequentially, and will not appear, because the auditory consciousness simultaneously grasps all the earlier and later parts of the letter non-sequentially, because it grasps those parts of the letter that gather simultaneously. Furthermore, below the existence of the earlier parts of the letter, at the time of the later parts, the characteristic of which is, the non-sequential consciousness that heard the earlier parts is not self-existent, because the first part of the object letter does not exist, that is,
Tibetan
གགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུས་མཉམ་དུ་འདོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་མི་གནས་ཀྱང་བློ་རང་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འཇིག་པར་གནས་ན་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་ཀྱང་གཏན་ནས་མི་འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་རང་ཉིད་མི་འཇིག་པ་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རིམ་པ་མེད་པའི་རིང་པོ་དུས་ཅིག་ཆར་དུ་ནི་རྩོལ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡུན་རིང་པོར་གནས་པ་དེ་ཉན་ཤེས་རིམ་མེད་ཀྱིས་འཛིན་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཡང་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་ཀྱང་མི་འཇིག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་དེ། ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་མི་འཇིག་པ་དེ་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་རྩོལ་བ་ལན་གཅིག་བཙལ་བ་ལས་ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དཔྱོད་པ་པ་སོགས་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་རྩོལ་བ་ལས་མི་སྐྱེ་བར་གྲུབ་ཟིན་རྩོལ་བས་གསལ་བར་བྱས་པར་སྨྲ་བ་ལའང་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཞེས་པའི་སྐྱོན་འདི་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་ལན་གཅིག་གིས་ཁྱོད་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིམ་ལྡན་དུ་མས་རིང་སོགས་འཛིན་ན་ཁས་བླངས་འགལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིང་བློ་དྲན་པ་མེད་པར་ཐལ། །དྲན་པར་འདོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ལྡན་དུ་མ་ཡིས་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་དེ་བར་མ་ཆོད་པར་འཛིན་ཞིང་བློ་དེ་དག་བློ་ཐ་མ་དེས་མྱོང་བས་སོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཐོས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡི་གེའི་ཆ་ཐ་མ་འཛིན་པའི་བློ་གཅིག་པུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མྱོང་གི་གཞན་མ་མྱངས་ལ། གཅིག་པུ་དེ་ཡང་རིང་པོར་འཛིན་པ་མིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བ་དགག །མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་བློ་བར་མ་ཆད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐལ། །མྱུར་བས་བར་མ་ཆད་དུ་འཁྲུལ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེའི་ཆ་འཛིན་པའི་བློ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་བློ་རེ་རེས་སྤེལ་ནས་མྱོང་བས་ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་དྲན་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། ཡི་གེ་དེའི་སྒྲ་ཐོས་པའི་བློ་ནི་
Chinese
因为有妨碍的缘故。承认周遍，因为认为境与有境同时。如果境不住留，但心识自身后来也不坏灭而住留，那么这个心识，作为所立宗，后来也应完全不坏灭，因为与先前自身不坏灭的那个没有差别。第四，如果字母没有次第的长久，在同一时间由功用所生，长久住留的那个，被听觉无次第地执持，那么，对于那个，也有字母，作为所立宗，后来也应不坏灭的过失，因为后来与先前不坏灭的那个没有差别。另外，字母，作为所立宗，你产生时，后后的功用应成为无意义，因为你从一次功用中产生为一个无分微尘。如果正理论者等说字母不是从功用中产生，而是已经成立，由功用使之明显，那么，对于那个，也有字母，作为所立宗，你被使之明显时，后后的功用应成为无意义，这个过失仍然存在，因为一次功用已经使你全部明显。第二，如果由具有次第的多个执持长等，那么，承认相违有两种：长的心识应无忆念。驳斥认为有忆念的其他的回答。第一：执持长字母的心识应无体验的过失没有，因为听觉前后相续的多个，没有间隔地执持字母的前后多个部分，并且那些心识被最后一个心识体验，如果这样说。那么，听到字母的人，作为所立宗，执持长字母的心识不应成为忆念，因为唯有执持字母最后部分的心识才被体验，而其他的没有被体验，并且唯有那个也不是执持长的，因此。第二，有两种：驳斥所体验与体验者交替产生。驳斥所体验与体验者同时产生。第一，有两种：听觉心识不应无间隔地产生。驳斥因为快速而误认为无间隔。第一：如果字母的部分的执持心识，前后刹那的各个由各自不同的体验者心识交替体验，因此执持长字母的心识无忆念的过失没有，如果这样说。那么，听到那个字母的声音的心识是
English
Because of the obstruction. The pervasion is admitted, because it is held that the object and the object-possessor are simultaneous. If the object does not remain, but the mind itself later does not perish and remains, then that mind, as the subject, should also completely not perish later, because there is no difference from the previous self that did not perish. Fourth, if the long letter without sequence, at the same time, is produced from effort, and that which remains for a long time is apprehended by the non-sequential hearing consciousness, then, for that, there is also the fault that the letter, as the subject, should also not perish later, because later there is no difference from the previous one that did not perish. Furthermore, letter, as the subject, when you are produced, the later efforts should become meaningless, because you are produced from one effort as one indivisible particle. If the logicians and others say that letters are not produced from effort, but are already established and made clear by effort, then, for that, there is also the fault that the letter, as the subject, when you are made clear, the later efforts should become meaningless, this fault still remains, because one effort has already made you all clear. Second, if the long etc. are apprehended by many with sequence, then there are two contradictions in admitting: the long mind should be without memory. Refuting the other's answer that claims there is memory. First: there is no fault that the mind that apprehends the long letter should be without experience, because the successive moments of hearing consciousness apprehend the many earlier and later parts of the letter without interruption, and those minds are experienced by the last mind, if it is said. Then, the person who hears the letter, as the subject, the mind that apprehends the long letter should not become memory, because only the mind that apprehends the last part of the letter is experienced, and the others are not experienced, and only that one is not apprehending the long, therefore. Second, there are two: refuting the alternating production of the experienced and the experiencer. Refuting the simultaneous production of the experienced and the experiencer. First, there are two: the hearing mind should not be produced without interruption. Refuting the mistaken belief that it is without interruption because of speed. First: if the minds that apprehend the parts of the letter, the moments before and after, are alternately experienced by each of the different experiencer minds, therefore there is no fault that the mind that apprehends the long letter is without memory, if it is said. Then, the mind that hears the sound of that letter is