Tibetan
་ཆོས་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་བློའི་ཆོས་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་རྟགས་སུ་འགྱུར་བར་རིགས་ཀྱི་མ་གྲུབ་ན་མི་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའི་བློ་རང་གི་ཆོས་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ལས་གཞན་པ་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། རང་བློ་ལས་གཞན་པ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རང་བློ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་བློའི་རྟགས་སུ་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་བློའི་རྒྱུ་ཚོགས་དེ་ཉིད་དམ་རྒྱུ་ཚོགས་གཞན་ལས་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན་བློའི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་ལས་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་བློ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། བློ་དང་རྒྱུ་ཚོགས་མཚུངས་པ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཡང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་ཚོགས་གཞན་ལས་སྐྱེས་ན་བློའི་ཆོས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། བློ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཏེ་བློ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། བློ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུར་ཁས་བླངས་དགོས་པས། དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ནི་ལྔ་པོ་དང་། །དབང་པོ་དང་ནི་དམིགས་པ་བློ་དག་སྟེ། །དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་བློ་དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་ཆོས་ཅན། ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དབང་པོ་དང་བློ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་སྟེ་བློ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལྔ་དག་ལས་གཟུགས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་གྱི་བློའི་འབྲས་བུ་མིན་པར་ཐལ། མཐོང་བའི་བློ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། གཞན་དུ་སྟེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཆོལ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་མི་འགྲུབ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མེད་མོད། རྟགས་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་བློའི་རྟགས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་ཅི་ལྟར་རང་རྒྱུད་ལ་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་བ་ཚད་མས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་དེ་གང་དུའང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྟགས་ཡང་དག་ནི་རང་གི་འབྲེལ་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་བ་ཡི་ཆོས་རང་གི་ཆོས་ཅན་ལ་གསལ་བྱེད་དེ་གོ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཉིད་ལས་རང་ལ་བློ་མ་གྲུབ་པའི་སྔར་གཞན་ལ་བློ་དེ་ནི་གྲུབ་ནས་དེར་རྟགས་དང་བློ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ངེས་ཏེ། ཕྱིས་རྟགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ལ་བློ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན་ནི། རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེ་རང་གཞན་ལ་བློ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ཡང་ནི་དཔེ་གཞན་ཞིག་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ཆོས་བློའི་རྟགས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དོན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཅི་ལྟར་ཡང་ཁྱོད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད་ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བློ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ན། རང་ལ་བློ་མ་རྟོགས་པར་མ་ཟད་གཞན་ལ་ཡང་མི་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་ལས་གཞན་རྒྱུད་ལ་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་དེ་བདག་རྒྱུད་ལ་བློ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རང་རྒྱུད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བློ་མཐོང་བ་དང་། བློ་དེ་ལས་ནི་ངག་བརྗོད་པ་དང་། ལུས་གཡོ་འགུལ་སོགས་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དེ་ལས་གཞན་ལ་སེམས་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་བློ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཁྱོད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་གི་གཟུང་དོན་རང་མཚན་གྱི་རྟགས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་ཀ་རང་གསལ་མིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན། །སྔ་མ་རང་གསལ་ཡིན་པས་ཕྱི་མས་གསལ་མི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་རང་གསལ་མ་ཡིན་པས་གསལ་བྱེད་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་བློ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བས་བློ་ཕྱི་མས་སྔ་མ
Chinese
如果说是法的相，如果成立能成立心的相，心的法由现量成立则可以成为相，如果不成立则不能成为相，因此必须由现量成立。这样一来，凡是由现量成立的心，其自性法，除了自己的心以外还有什么呢？应该是没有的。因为除了自己的心以外，没有由量成立的。如果承认，就像自己的心一样，没有由量成立，所以不能成为相。另外，被认为是心的相的法，是心的因缘聚合本身，还是从其他的因缘聚合产生？如果是前者，心的法，其自性，和心有什么不同呢？应该是心本身。因为心和因缘聚合相同，从一个产生。如果承认，那也没有由量成立，所以不是相。如果是后者，从其他的因缘聚合产生，那么心的法，其自性，是具有对心的迷惑，所以不能成立心。因为和心没有关系。如果不能成立，就必须承认是果。也就是色等五境，根和所缘是心。除了这些以外的心的其他的果，其自性，是近似的表示，不是存在，因为显而易见却不能见到。其中根和心两者，其自性，不能成立心，因为超出了根，也就是心没有由量成立，那么那个也没有由量成立。从五境中，色，其自性，不是取色之心的果，因为凡是从见的心产生，以及在其他地方，也就是从其他地方产生，和存在可能性分离的，没有一个是能量成立的。像这样的情况，凡是被认为是成立心的相的，其自性，说是成立心的相是随便说的，因为没有由量知道。第三方面有两个：不能成立自己的相续的心，不能成立他人的相续的心。第一方面是：像这样相续上没有成立心的相，即使假设有相，被认为是心的相的那个，其自性，你如何从自己相续上证悟心呢？因为自己相续上成立心的相不是正确的，因为自己相续的心和一起的关系没有由量见到，因为自己相续的
English
If it is said to be a sign of Dharma, if the sign that establishes the mind, the Dharma of the mind, is established by direct perception, then it can become a sign, but if it is not established, then it cannot become a sign, so it must be established by direct perception. In this way, whatever mind is established by direct perception, its own Dharma, what else is there besides one's own mind? It should be non-existent. Because other than one's own mind, there is nothing established by valid cognition. If you admit it, like your own mind, it is not established by valid cognition, so it cannot become a sign. Furthermore, is the Dharma that is considered to be a sign of the mind the very collection of causes for the mind, or does it arise from other collections of causes? If it is the former, the Dharma of the mind, its own nature, what is different from the mind? It should be the mind itself. Because the mind and the collection of causes are the same, arising from one. If you admit it, then that is also not established by valid cognition, so it is not a sign. If it is the latter, if it arises from other collections of causes, then the Dharma of the mind, its own nature, is possessed of delusion towards the mind, so it cannot establish the mind. Because it has no connection with the mind. If it cannot be established, then it must be admitted as a result. That is, the five objects such as form, the senses and the object are the mind. Other than these, the other result of the mind, its own nature, is an approximate representation, not existence, because it is obvious but cannot be seen. Among them, the two, the senses and the mind, their own nature, cannot establish the mind, because it transcends the senses, that is, the mind is not established by valid cognition, then that is also not established by valid cognition. From the five objects, form, its own nature, is not the result of the mind that grasps form, because whatever arises from the seeing mind, and elsewhere, that is, arising from elsewhere, and separated from the possibility of existence, none of them are cognized by valid cognition. In such a situation, whatever is considered to be a sign that establishes the mind, its own nature, saying that it is a sign that establishes the mind is just a casual remark, because it is not known by valid cognition. There are two aspects to the third: the mind of one's own continuum cannot be established, and the mind of another's continuum cannot be established. The first aspect is: in this way, there is no sign that establishes the mind on the continuum, even if we assume that there is a sign, that which is considered to be a sign of the mind, its own nature, how can you realize the mind on your own continuum? Because the sign that establishes the mind on your own continuum is not correct, because the relationship between your own continuum's mind and being together is not seen by valid cognition, because your own continuum's
Chinese
因为那个心识在任何情况下都无法通过量成立。前者有周遍关系，因为正确的因是对于自己的关联处未见之法，在自己的法处显现，而不是使之理解。如果说，在用作为成立自己心识的因之前，自己尚未成立心识，而在其他处心识已经成立，并且在那里因和心识二者之间的关联是确定的，之后用那个因来推断自己的心识。那么，对于成立自己心识的法，你的例子的成立者将变成无有穷尽。因为你的例子是为了在自己和他处成立心识需要因，并且对于那个也需要用因来成立其他的例子。因为事物不是心识的因。那个心识，法，对于你来说，无论如何都不能通过量成立，因为你把成立事物的意义作为因，因为你没有通过量成立，事物本身没有通过量完全成立。第二，如果自己的心识没有通过现量成立，不仅自己不理解心识，他人也不理解。例如，人，法，从身语的姿态无法推断他人相续中的心，因为没有见到身语的姿态与自己相续中的心有联系。周遍关系是，在自己的相续中通过现量见到心识，并且见到从那个心识中产生语言，身体的动作等，因此可以从身语的表达来推断他人的心中有心识。否则就不是这样。第二，驳斥通过意的智慧从因中理解。意的智慧的理解，法，你不能从把自己的所取义作为因来推断，因为在成立你的时候，自己的所取义的自相的因没有完全成立，也就是没有确定。第四，遮破由其他体验者体验，而成立分为二：二者若非自明，则无所明能明；前者自明，故后者无需明。第一，心识不是自明的，因此需要由其他的能明来使之明，按照你所说，心识如何才能被其他的心识完全明了呢？如果说，因为从前一个心识中产生后一个心识的形象，所以后面的心识能使前面的心识
English
Because that consciousness cannot be established by valid cognition in any case. The former has pervasion, because the correct reason is that which is not seen in its own related object, but manifests in its own subject, and does not make it understood. If you say that before the reason for establishing one's own consciousness is established, one's own consciousness is not established, but in other places consciousness has already been established, and there the connection between the reason and consciousness is certain, and later one infers one's own consciousness by that reason. Then, for the dharma that establishes one's own consciousness, your example's establisher will become endless. Because your example needs a reason to establish consciousness in oneself and others, and for that, another example needs to be established by a reason. Because things are not the reason for consciousness. That consciousness, dharma, cannot be established by valid cognition in any way for you, because you take the meaning of establishing things as the reason, because you are not established by valid cognition, and things themselves are not completely established by valid cognition. Second, if one's own consciousness is not established by direct perception, not only does one not understand consciousness, but others also do not understand it. For example, a person, dharma, cannot infer the mind in the continuum of others from the gestures of body and speech, because the gestures of body and speech are not seen to be related to the mind in one's own continuum. The pervasion is that one sees consciousness directly in one's own continuum, and sees that language, body movements, etc. arise from that consciousness, so one can infer that there is consciousness in the minds of others from the expression of body and speech. Otherwise, it is not so. Second, refuting the understanding of the wisdom of the mind from the reason. The understanding of the wisdom of the mind, dharma, you cannot infer from taking your own object as the reason, because when establishing you, the self-characteristic reason of your own object is not completely established, that is, it is not certain. Fourth, refuting the experience of others by other experiencers, and establishing it is divided into two: if both are not self-illuminating, then there is no illuminating illuminator; the former is self-illuminating, so the latter does not need to illuminate. First, consciousness is not self-illuminating, so it needs to be illuminated by other illuminators. According to what you say, how can consciousness be completely illuminated by other consciousnesses? If you say that because the image of the latter consciousness arises from the former consciousness, the latter consciousness can make the former consciousness