Tibetan
་བསྔལ་མྱོང་བ་མིན་ཞེས་པ་ལན་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འདོད་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ཡི་བློ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མྱོང་བར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེ་སོགས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་གྲགས་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བ་དེ་ལྟར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་བ་མིན་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བ་དང་། བདེ་བས་ཕན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སེམས་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་གདུང་བ་ཡིན་ལ། ངོ་བོར་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། མྱོང་བ་མིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་དམིགས་པ་ཙམ་ལ་མྱོང་བ་མིན་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཅན། དམིགས་པ་དང་མྱོང་བ་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། དོན་ལས་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་དམིགས་པའི་དོན་དང་རང་ཉིད་མྱོང་བྱའི་ངོ་བོར་གསལ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་བདག་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མངོན་གྱུར་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་ཐལ། །དེ་ཉིད་འདོད་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་ཡང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་སོགས་ཀྱི་དབང་བློ་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གིས་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་དགོས་པར་ཐལ། རང་གི་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་རང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དབང་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག །ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་བློའི་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་བརྟག །བརྟགས་ན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མི་འགྲུབ། །གྲུབ་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་མ་ལ་འདོད་ན། རང་ལ་དབང་བློ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔའམ། གཟུགས་སོགས་དོན་ནམ། དབང་བློ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་ཡིད་བྱེད་སྔ་མར་ཏེ་དེ་རྣམས་གང་རྟགས་སུ་འགྱུར་དྲིས་པས། དེ་ཙམ་ཁོ་ན་རྟགས་སུ་རྟོགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། བདག་ཡིད་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབང་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ཡང་རྟོག་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དབང་པོ་དང་། དོན་དང་། ཡིད་བྱེད་དང
Chinese
说不是感受痛苦，这是不合理的。按照你的观点，自身变成痛苦的自性，这并不是想要感受痛苦，然而仅仅是生起了知晓痛苦的心，就认为是感受痛苦了。那么，你们瑜伽行者是如何认知快乐等的呢？法称（Dharmakīrti）宗，瑜伽行者缘于他人的痛苦，因此被他人的痛苦所折磨，这样太过分的过失不会产生，因为瑜伽行者不是感受他人的痛苦等，而是被他人的痛苦所折磨，并且不是以快乐来利益的因，因为当心自身显现为痛苦的自性时，那就是折磨，如果没有生起为自性，仅仅是缘于那个痛苦，也仅仅是知晓那个痛苦，而不是感受，在那时是这样认为的，因此，仅仅缘于痛苦不是感受，因此一切的知，法性，缘于和感受是不同的，因为从境上生起和境相似的是缘于的境，而自身显现为感受所对境的自性，那就是我感受的缘故。第二，如果不现前就太过分，分为二：成为以自心从相推理而证悟，显示对想要那样做的妨害。第一，此外，自己具有的眼识等诸根识，法性，必须成为自己从相推理而证悟的，因为不是由自己的现量所成立，并且对于自己来说是所量隐蔽的缘故。第二，分为二：遮破诸根识从相推理而证悟，遮破意识从相推理而证悟。第一，分为三：观察诸根识的因是什么，观察后因本身不成立，成立也无法确定关系。第一，如果想要前者，那么成立自己具有诸根识的相，也是眼等五根吗？还是色等境吗？还是诸根识本身吗？或者还是前念的作意，询问这些会成为什么相？仅仅是那些作为相来证悟是不合理的，因为我与意根相合等也是诸根识的因，因此也理应成为那些的相，如果说是因根，境和，作意和
English
It is unreasonable to say that it is not experiencing suffering. According to your view, becoming the nature of suffering itself is not wanting to experience suffering, but merely the arising of a mind that knows suffering is considered experiencing it. Then, how do your Yogis cognize happiness, etc.? Dharmakīrti's school, Yogis focus on the suffering of others, so being tormented by the suffering of others does not lead to such an excessive fault, because Yogis do not experience the suffering of others, etc., but are tormented by the suffering of others, and it is not a cause of benefiting with happiness, because when the mind itself appears as the nature of suffering, that is torment, and if it does not arise as the nature, merely focusing on that suffering is merely knowing that suffering, not experiencing it, that is what is thought at that time, therefore, merely focusing on suffering is not experiencing it, therefore, all knowledge, dharma-nature, focusing and experiencing are different, because what arises from the object similar to the object is the object of focusing, and what arises clearly as the nature of the object to be experienced is the reason for my experiencing. Second, if it is not manifest, it is too extreme, divided into two: it becomes inferred from signs by one's own mind, showing the hindrance to wanting to do so. First, furthermore, the sense consciousness such as one's own form-grasping, etc., which one has in one's own continuum, dharma-nature, must become inferred from signs by oneself, because it is not established by one's own direct perception, and for oneself, what is to be measured is hidden. Second, divided into two: refuting that sense consciousness is inferred from signs, refuting that mental consciousness is inferred from signs. First, divided into three: examining what is the reason for sense consciousness, if examined, the reason itself is not established, even if established, the connection is not certain. First, if you want the former, then the sign that establishes that you have sense consciousness is also the five senses such as the eye, or the objects such as form, or the sense consciousness itself, or the previous attention, what will those become as signs when asked? It is unreasonable to recognize only those as signs, because the combination of self and mind, etc., is also the cause of sense consciousness, therefore it should also be the sign of those, if it is said to be the cause, the sense, the object, and the attention and