Tibetan
གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློས་ཆོས་ཅན། དཀར་སོགས་འདིའི་མཐོང་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དཀར་སོགས་དེ་རང་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དཀར་པོ་དང་དཀར་འཛིན་ལྟ་བུ་དོན་ཤེས་གཉིས་ལས་གཅིག་དོན་རྟོགས་པའི་ཚེ་གཉིས་པ་ཤེས་པ་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། བློས་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་ཡུལ་དཀར་པོ་དེ་དཀར་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དཀར་པོ་དང་དཀར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་ཤེས་གཉིས་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ན་དོན་འདི་བློ་འདིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདྲ་བ་ཡོད་ན་རང་རིག་གྲུབ། །འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །འདྲ་བ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་ཤེས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་ཤེས་ཀྱང་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔོ་སོགས་གང་གིས་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དོན་སྔོ་སོགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། དོན་མཐོང་གི་ཤེས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུ་གྲུབ་པར་ཐལ། དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ནའོ། །གཞན་ཡང་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། ཅི་སྟེ་ན། རང་གི་དངོས་པོ་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ནི་དོན་མྱོང་ཞེས་པར་འདོད་ན། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་མྱོང་ཞེས་པ་དེའང་ཆོས་ཅན། མི་འཐད་དེ། འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུ་ཞེས་པར་སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་དང་འདྲ་བའི་དོན་རིག་གི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་དེས་ཆོས་ཅན། ཅི་ལྟར་དོན་གཟུགས་སོགས་དེ་ནི་དེ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གཟུགས་སོགས་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མིན་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་འདྲ་པོ་འདྲ་ཡུལ་གཉིས་ཀ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དེ་དག་ནི་འདྲ་བ་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་རིག་མེད་པར་མ་ཟད་ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་གཉིས་གང་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་རིག་མེད་ཅིང་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པའང་
Chinese
第二部分分为两点：立宗和驳斥过失。第一点：以识（བློས）为有法，推论为：不应存在与了知白色等事物本身之识同时了知它们之间关联的识，因为如同白色与执白之识，二者作为境与识，当一方了知境时，另一方识并不被见到。立宗的理由成立。如果承认，以识为有法，推论为：境白色如何被执白的识所区分并执取？不应如此，因为不了解白色与执白之境与有境的关联。周遍成立，因为只有当境与识同时被了知，才能确定“此境被此识所见”，否则不然。第二部分分为三点：若有相似则成立自证；相似本身也不成立；若无相似则过于极端。第一点：即使境识不同时被了知，也没有刚才所说的过失，因为任何识见到蓝色等事物，都与境蓝色等相似而生起，而其他心识见到它时，就会说“此识见到了此境”。如果这样说，那么，此见境之识为有法，应成立为自证，因为它是一个与境相似的识。此外，显现境之识为有法，如何能了知其他境的自性？不应了知，因为不能了知自己的本体。如果认为从与境相似就能体验境，那么，从与境相似就能体验境，这也是不合理的，因为之前已经完全排除了所有相似之处都是相互的。第二点：以与境相似的境识之后的识为有法，境色等如何能确定它与见到它的识是相似的？不应确定，因为境色等之前没有被见到。周遍成立，因为一般来说，如果相似者和相似境都被见到，那么它们就是执取相似之处，否则就不是。第三点：对于那些不仅不承认自证，甚至也不认为识与境相似的人来说，以其为有法，应推论为境识二者都未被见到，因为既无自证，也无与境相似的识。
English
The second has two points: stating the consequence and refuting the fault. The first point: The mind, as the subject, it follows that there is no knowledge that knows the connection between white and so on and the knowledge that sees white and so on, because like white and the knowledge that grasps white, when one of the two, object and knowledge, understands the object, the other knowledge is not seen. The sign is accepted. If you want, the mind, as the subject, how does the object, white, become distinguished and grasped by the knowledge of grasping white? It should not be so, because there is no knowledge of the connection between the object and the object-possessor of white and grasping white. The pervasion is established, because only when the two, object and knowledge, are seen together in connection, it will be certain that "this object is seen by this mind", otherwise it is not. The second has three points: if there is similarity, self-awareness is established; similarity itself will also not be established; if there is no similarity, it is too extreme. The first point: Even if object and knowledge are not known together, there is no fault as just mentioned, because the knowledge that sees blue and so on arises similar to the object blue and so on, and when another mind sees it, it is said that "this knowledge sees this object". If so, this knowledge of seeing the object, as the subject, should be established as self-awareness, because it is a knowledge similar to the object. Furthermore, the knowledge that appears as an object, as the subject, how does it know the nature of other objects? It should not know, because it does not know its own entity. If you think that experiencing the object comes from being similar to the object, then experiencing the object from being similar to the object is also unreasonable, because it has already been completely eliminated that all similarities are mutual. The second point: The knowledge after the object-knowing that is similar to the object, as the subject, how can it be certain that the object form and so on is similar to the knowledge that sees it? It should not be certain, because the object form and so on has not been seen before. The pervasion is established, because in general, if both the similar and the similar object are seen, then they are grasping the similarity, otherwise they are not. The third point: For those who not only do not admit self-awareness, but also do not think that knowledge is similar to the object, as the subject, it should be inferred that neither object nor knowledge is seen, because there is neither self-awareness nor knowledge similar to the object.
Tibetan
མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འདི་ནི་དོན་དང་འདི་ནི་ཤེས་པའོ་ཞེས་དོན་ཤེས་དེ་དག་སྨོས་སུ་ག་ལ་ཡོད་དེ་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་བྱར་མེད་པར་ཐལ། དོན་ཤེས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཅི་སྟེ་དབང་ཤེས་ལ་དཀར་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་དཀར་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ་རང་རིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དཀར་སོགས་སྣང་བའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པའམ་རང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དོན་གསལ་བར་སྣང་བ་གང་ཞིག རང་མི་གསལ་ན་ནི་དོན་མི་གསལ་ཏེ་དོན་གསལ་བར་མི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །རིགས་པ་གཞན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་ཀུན་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐལ། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི་བློ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པ་ལྐོག་གྱུར་དུ་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལའང་ལན་བཏབ་བོ་སྟེ་དགག་པ་བྱས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་གྱུར་ཡིན་པར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །མངོན་གྱུར་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དགོད། མ་གྲུབ་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རང་རྒྱུད་ལ་མྱོང་བ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་ཏེ་བདག་རྐྱེན་མིག་དབང་སོགས་དང་། དམིགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་གདུང་སོགས་ཐ་དད་པར་ནི་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདེ་སྡུག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བྱ་ཡིན་པས་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་སོགས་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ
Chinese
因为没有的缘故。如果认为有，那么“这是事物，这是知识”这样，事物和知识的那些说法又在哪里呢？因为不可能存在符合事物意义的名称。因为事物和知识在量上没有成立的缘故。第二，如果说在根识中显现的白色等是知识自己的本体，那么，执持白色等的那个知识，就成了自己非常清楚，也就是成了自证。因为显现给自己清楚的，是知识自己的本体的缘故。另外，显现白色等的那个心，是自证或者自明的。因为，如果事物显现清楚，而自己不清楚，那么事物就不清楚，就会变成事物不显现清楚。第三，遮止不是自心的现量而进行成立，有二：以先前的理证遮止，以其他的理证驳斥。第一：在知识不是自证的那些方面，事物和知识都不可能被见到。这个理证也回答了，或者说驳斥了，那些说心不是现量成立而是隐蔽的国王论师，因为损害的理证是相同的缘故。第二有二：以理由成立是现量，如果不是现量就会有太大的过失。第一有二：安立理由，遣除不成。第一：在自己的相续中感受到的快乐和痛苦以及欲望和憎恨等等的差别，是心本身。因为依赖于自我条件，如眼根等，以及所缘境，如可爱和不可爱等，以及作意，如串习的差别，而有喜悦和悲伤等不同的进入。因此，快乐痛苦等，是自证现量成立的。因为是所感受的，所以成立有能感受的。并且，从那以外，通过与本体不同的其他感受的方式来了解的任何知识，都没有被量所证悟。第二有二：陈述所许，宣说破斥。第一：快乐等能感受的不是其他事物，这是不成立的。因为仅仅通过其他的意识来认知，就可以安立为感受快乐等。第二有二：他人感受自己的快乐等
English
Because there is no such thing. If it is assumed to exist, then where are those statements of "this is an object, this is knowledge"? Because it is impossible to have names that correspond to the meaning of objects. Because objects and knowledge are not established as valid cognitions. Second, if it is said that the clarity of white, etc., appearing in sense consciousness is the nature of consciousness itself, then the consciousness that grasps white, etc., would become self-illuminating, that is, self-aware. Because what appears clearly to oneself is the nature of consciousness itself. Furthermore, the mind that perceives white, etc., is self-aware or self-illuminating. Because if an object appears clearly, but oneself is not clear, then the object is not clear, and it would become that the object does not appear clearly. Third, there are two ways to establish that one's own mind is not manifest: refuting with the previous reasoning, and refuting with other reasoning. First: In those aspects where knowledge is not self-aware, it is impossible to see all objects and knowledge. This reasoning also answers, or refutes, those royal masters who say that the mind is not established as manifest but is hidden, because the damaging reasoning is the same. Second, there are two: establishing that it is manifest with a sign, and if it is not manifest, there would be too much fault. First, there are two: establishing the reason, and refuting the unestablished. First: The experience of happiness, suffering, desire, hatred, etc., in one's own mindstream is the mind itself. Because it depends on the self-condition, such as the eye sense, and the object, such as the pleasant and unpleasant, and the attention, such as the difference of habituation, and there are different entries such as joy and sorrow. Therefore, happiness, suffering, etc., are established as self-aware manifest. Because it is what is felt, it is established that there is a feeler. And, other than that, any knowledge that is understood through the way of being felt by others who are different in nature is not cognized by valid cognition. Second, there are two: stating the assertion, and explaining the refutation. First: It is not established that the feeler of happiness, etc., is not something else. Because it is established that happiness, etc., can be felt merely by knowing with another mind. Second, there are two: others feeling one's own happiness, etc.