Tibetan
་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། གཉིས་ཀ་གསལ་བ་མིན་པའི་བདག་ཉིད་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་མེད་པས་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཡུལ་བུམ་སོགས་ཀྱང་ནི་ཅི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བློ་ལ་གསལ་བའི་བུམ་སོགས་ཆོས་ཅན། གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པས་གསལ་བ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེའང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་བློ་ཕྱི་མ་ལ་བློ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་ཕྱི་མས་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འདོད་ན། བློ་ཕྱི་མ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རིག་པར་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་རང་ལ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཕྱི་མ་རང་རིག་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བློ་ཕྱི་མ་དེ་བློ་སྔ་མའི་གསལ་བྱེད་གང་ཞིག བློ་ཕྱི་མ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གསལ་བ་མིན་པར་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་གཞན་གྱི་གསལ་བྱ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། ཤེས་པ་དེར་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བ་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་གསལ་བ་ན་ནི་སྟེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་གཞན་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མ་ཁྱོད་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་བློ་ཕྱི་མ་དེ་ཡིས་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འདོད་དེ། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པའི་བློས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་དང་འདྲ་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་མིན་ཏེ་དོན་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བས་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་རང་གསལ་ཡིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཅེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཏེ། རང་གསལ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒྲོན་མེ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དོན་དང་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་
Chinese
如果说是显现，那么，前后的心识，法相，成为所显现和能显现中的哪一个呢？不应成为任何一个，因为两者都同样不是显现的自性。如果没有自证，心识自身不显现，那么境，瓶子等，又如何显现呢？不应显现。对于心识上显现的瓶子等，法相，不是因为生为显现的体性而显现，而是因为你的体性，也就是形象，转变到自显现的知识上，才被安立为显现。心识，法相，自身完全显现，也就是生为显现的自性，因为自身上显现的形象也是它的体性。如果按照那种方式，后来的心识上生起前面心识的形象，从而后来的心识使前面的心识显现，那么，后来的心识，法相，应成为自证，因为自身生为境的形象，对自身显现。如果后来的心识不是自证，那么境也应成为使前面心识显现，因为自身不显现的后来的心识，作为前面心识的能显现是什么呢？因为它和后来的心识一起不是显现，而是具有相同的性质。因此，按照我们的宗派，心识，法相，通过生为自身显现的体性而完全显现，并且不是其他的所显现，因为如果自身不显现，就会有非常大的过失。其他的境，法相，即使自身不显现，也可以使用完全显现的名称，因为在那个知识上，你的体性，也就是形象，转变，从而你的形象在心识上显现，所以是显现。第二，其他的前面的心识，法相，即使后来的心识生起得和你一样，后来的心识也不想使它完全显现，因为它自身完全显现。那么，如果生起得和境一样的心的使境显现呢？和境一样的心，法相，不是使境成为显现的体性，而是因为境的体性，也就是形象，生起，才安立为使境完全显现。如果如何是自显现，那么为什么不是所显现和能显现呢？前后的两个心识，法相，不是所显现和能显现，因为它们同样是自显现。例如两盏灯一样。境和心识两者，法相，显
English
If it is said to be clear, then, the preceding and subsequent minds, Dharmas, which of the two do they become, the object to be clarified or the clarifier? They should not become either, because both are equally not of the nature of clarity. If the mind itself is not clear without self-awareness, then how can objects, such as vases, be clear? They should not be clear. The vases, etc., that appear in the mind, Dharmas, are not clear because they are born as the nature of clarity, but because your nature, that is, the image, is transformed into the self-illuminating knowledge, it is merely established as clear. The mind, Dharmas, is completely clear in itself, that is, it is born as the nature of clarity, because the image that appears in itself is also its nature. If, in that way, the image of the previous mind arises in the subsequent mind, so that the subsequent mind clarifies the previous one, then the subsequent mind, Dharmas, should become self-aware, because it is born as the image of the object and is clear to itself. If the subsequent mind is not self-aware, then the object should also become the clarifier of the previous mind, because the subsequent mind that is not clear itself, what is it as the clarifier of the previous mind? Because it is not clear together with the subsequent mind, but has the same nature. Therefore, according to our system, the mind, Dharmas, is completely clear through being born as the nature of self-clarity, and is not the object to be clarified by others, because if it is not clear itself, there would be a very great fault. Other objects, Dharmas, even if they are not clear themselves, can still be called completely clear, because in that knowledge, your nature, that is, the image, is transformed, so that your image appears in the mind, so it is clear. Secondly, other previous minds, Dharmas, even if the subsequent mind arises in the same way as you, the subsequent mind does not want to make it completely clear, because it is completely clear itself. So, how does the mind that arises in the same way as the object make the object clear? The mind that is the same as the object, Dharmas, does not make the object the nature of clarity, but because the nature of the object, that is, the image, arises, it is merely established as making the object completely clear. If it is self-illuminating, then why is it not the object to be clarified and the clarifier? The two minds, preceding and subsequent, Dharmas, are not the object to be clarified and the clarifier, because they are equally self-illuminating. For example, like two lamps. The object and the mind, both, Dharmas, clear
Tibetan
བྱ་གསལ་བྱེད་དུ་རུང་སྟེ། གང་རུང་གཅིག་རང་གསལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཅིག་ཤོས་རང་གསལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་དང་བུམ་པ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་གཅིག་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་མི་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེར་བརྟེན་ནས་བུམ་པ་གསལ་བྱ་མར་མེ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པར་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་བའི་དུས་ན་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་རང་གི་ངོ་བོ་དེའང་མཐོང་བ་སྟེ་མྱོང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་ངོ་ཞེས་དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་མ་མྱོངས་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་ནི་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་རང་ཉིད་མྱོང་བ་གང་ཁོ་ན་ལས་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་འདིར་འགྱུར་བས་སོ། །གསུམ་པ་སླར་ཡང་མདོའི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་བསྒྲུབ། །གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པར་སྨྲ་བ་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་དྲན་པ་ཡི་རྟགས་ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པར་མ་ཟད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ཡོད་དུས་ན་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྲན་པའི་རྟགས་ལས་རང་གིས་མྱོང་བ་བསྒྲུབས་ན་མ་ངེས་ཤིང་། མྱོང་བ་ཙམ་བསྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་སྟེ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བས་སོ་ཞེས་འདོད་ན་ནི། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་རིང་སོགས་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། །ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་བློ་གཅིག་གི་རིང་སོགས་འཛིན་པ་རིགས་པས་དགག རིམ་ལྡན་དུ་མས་རིང་སོགས་འཛིན་ན་ཁས་བླངས་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་དེའི་ལན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གསུངས་པའི་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་རེ་ཞིག་བཞག་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པར་མཛད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཉན་བློ་རིམ་མེད་གཅིག་གིས་བཟུང་ནས་དེའི
Chinese
可以作为显现之因，即任何一个不是自显现，而另一个是自显现。例如，蜡烛和瓶子等，也依次是一个显现，另一个不显现，因此，瓶子作为所显现，蜡烛作为显现之因的体性，在世间广泛传播，就像这样。对于像你一样主张心识不是显现的胜论派来说，具有能取色等的心识，当你在见色等时，无疑也会见到，即体验到色等之外的自己的体性，因为你会事后回忆说你见到了色等。这是周遍的，如果心识自己没有被体验到，仅仅有境和根，就不会产生这个心识见到了这个所境的确定，因此，仅仅因为体验到心识自己，才会转变成这个心识见到了这个所境的确定。第三，再次以经部的理路成立自证，有二：以忆念的理由成立自证，破除说已成立而复成立者。第一，导师所说的忆念的理由，不仅成立了两种方式，而且也成立了自性之识，即能取色的意识等法，在自己存在的时候是体验过的，因为事后会忆念，以这种方式。第二有二：陈述主张，破除它。第一，如果从忆念的理由成立自己体验过，则是不确定的，如果仅仅成立体验，则是已成立而复成立，即后来的意识是由其他所识，即体验，并由此产生忆念，如果这样主张。第二有二：前一个推论出没有取长等，后一个推论出没有转移到所境上。第一有二：以理破除一个听觉意识取长等，如果以次第的多个取长等，则是违背承诺。第一有二：立宗，破除其他回答。第一，对于那个主张的回答，暂时搁置正理派所说的会导致无穷的理由，而自己进行回答，如果那样，如果取长等文字的心识没有体验，则事后不会忆念，如果体验过，则听觉意识以无次第的一个取了长等文字的所有部分，并且它的
English
It can serve as a cause of manifestation, i.e., any one that is not self-manifesting, while the other is self-manifesting. For example, candles and vases, etc., are also, in sequence, one manifesting and the other not manifesting, therefore, the vase as the object to be manifested, and the nature of the candle as the cause of manifestation, are widely spread in the world, just like that. For the Vaibhashika who asserts that consciousness is not manifest, like you, the consciousness that apprehends forms, etc., when you see forms, etc., you will undoubtedly also see, i.e., experience, your own nature other than the forms, etc., because you will later recall that you saw the forms, etc. This is pervasive, if consciousness itself is not experienced, merely having the object and the sense faculty will not give rise to the certainty that this consciousness saw this object, therefore, it is only because of experiencing consciousness itself that it transforms into the certainty that this consciousness saw this object. Third, again establishing self-cognition with the reasoning of the sutras, there are two: establishing self-cognition with the reason of recollection, refuting those who say that what has already been established is established again. First, the reason of recollection stated by the teacher not only establishes the two ways, but also establishes the self-nature of cognition, i.e., the consciousness that apprehends forms, etc., is experienced when it exists, because it will be recollected later, in this way. Second, there are two: stating the assertion, refuting it. First, if establishing one's own experience from the reason of recollection is uncertain, and if merely establishing experience is re-establishing what has already been established, i.e., the later consciousness is cognized by others, i.e., experience, and from that recollection arises, if that is asserted. Second, there are two: the former entails not apprehending length, etc., the latter entails not transferring to the object. First, there are two: refuting with reason that one auditory consciousness apprehends length, etc., if many in sequence apprehend length, etc., then it is contradictory to the commitment. First, there are two: stating the consequence, refuting other answers. First, for the answer to that assertion, temporarily setting aside the reason of the Nyaya school that would lead to infinity, and answering it oneself, if that is the case, if the consciousness that apprehends letters, length, etc., has not experienced it, then it will not be recollected later, if it has been experienced, then the auditory consciousness has taken all the parts of the letters, length, etc., without sequence, and its