Tibetan
་འདི་ཡང་ཆོས་ཅན། རུང་བ་མེད་དེ། རུང་ན་དབང་པོ་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་དབང་པོ་ཡང་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་སྔ་མ་དེས་བྱས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་སྔ་མ་དེ་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་དོན་སྔ་མ་དེ་གསལ་བར་སྣང་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྔ་མས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི་ཆོས་ཅན། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ཡིས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཤེས་པའི་དུས་ན་འགགས་ནས་མེད་པས་མི་སྣང་ཡང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་འབྲས་ཤེས་པའི་དུས་ན་མ་ཞིག་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་ཉིད་བློ་ལ་སྣང་ཞེ་ན། བརྟན་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་གང་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཆོས་ཅན། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཅིག་ཆར་དུ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་རང་གི་ཡུལ་ཅན་བསྐྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སོགས་འདི་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་དག་རིམ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་སོགས་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པར་བརྗོད་དགོས་པར་ཐལ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འདི་ཡང་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བར་ཐལ། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པ་ཡོད་པས་དོན་རྣམ་གྲུབ། །དོན་རྣམ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྔ་རབས་དག་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྔ་མས་གྲུབ་པས་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དེ་མི་བསྒྲུབ་པར་རང་རིག་ཉིད་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་ཞེས་ཟེར་བ་འགོག་པ་ལ། དེ་
Chinese
此亦为法。不容许，若容许，则从先前诸根所生之识与俱生之诸根，亦将成为识之境。因此，对于先前之境所作之诸根识，虽先前之境非真实显现，然可名言先前之境明显显现。因其显现为先前之境所赋予之相。与识俱生之他境，于同时之识如何能明显显现？不能显现。因同时之识以自之相似相非为相之赋予者。因同时之识非为饶益者，故不对其赋予相。第二，境刹那于识之时已灭故不显现，然常有事物如金刚与石等，于自果识之时未坏前存在。若谓境彼者显现于心，则凡许为坚固事物之金刚与石等境，一切有情缘彼之识，应成唯由自身一时生起。因一切有情之自境真实生起者，无须依赖他缘而为常有故。若彼等生起自之境者，乃一同作助益而依赖之故。若金刚等此之境有心识彼等次第生起，则金刚与石等法，应说刹那先后各自为他。因依赖一同作之缘而次第生起境有心识之生起者故。若许，则此亦金刚等法，应成于境有之识不真实显现。因于境有之识时已坏灭故，此过失如前。第二，说后时忆念而立宗有二：以有忆念故境相成立，若无境相则太过。初者，昔日某些经部释师谓，境与有境之二者，以前者成立，故不以忆念之理成立彼，而于自证立能知所知与能受所受之二者。为遮彼说，
English
This too is the subject. It is not permissible, for if it were, then the senses born together with the consciousness arising from the previous senses would also become objects of consciousness. Therefore, regarding the sense consciousness produced by the previous object, although that previous object does not appear directly, it can be said that the previous object appears clearly. This is because it appears as the very aspect imparted by the previous object. How can another object born together with consciousness appear clearly to simultaneous consciousness? It cannot. This is because simultaneous consciousness, with its similar aspect, is not the impartor of aspects. Since simultaneous consciousness is not a benefactor, it does not impart aspects to it. Secondly, although the momentary object does not appear because it has ceased at the time of consciousness, permanent entities such as vajras and stones exist until they are destroyed at the time of their own resultant consciousness. If it is said that the object itself appears to the mind, then whatever is asserted to be a stable entity, such as the objects of vajras and stones, the consciousness of all beings focused on them should arise simultaneously solely from themselves. This is because the actual producers of the objects of all beings do not need to rely on other conditions because they are permanent. If they produce their own objects, it is because they rely on helping each other by acting together. If the minds of the objects of vajras and so on arise in sequence, then vajras and stones and so on must be said to be different from each other in each previous and subsequent moment. This is because they are producers of the minds of the objects in sequence, relying on the conditions that act together. If it is asserted, then this, too, vajras and so on, should not appear directly to the consciousness of the objects. Because it is destroyed at the time of the consciousness of the objects, the fault is the same as before. Secondly, there are two ways to explain and establish later recollection: the object aspect is established by the existence of recollection, and if there is no object aspect, there is too much. Initially, some former commentators on the scriptures said that the two aspects of object and object-possessor are established by the former, so they do not establish it by the reason of recollection, but establish the two aspects of knower and known, and experiencer and experienced, in self-awareness itself. To refute that,
Tibetan
བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྦྱོར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། རྣམ་མེད་པས་རང་རིག་མི་འདོད་པས་རང་རིག་ཉིད་ལ་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་མེད་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློས་མྱོང་བ་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ་བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ཞིག་སྒྲུབ་ཅེ་ན། རྣམ་པ་དེ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་དུས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཕྱིས་འདི་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་འཛིན་པ་མིན་ཞེས་སོགས་ཐ་དད་པར་ཡང་དག་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལས་གྲུབ་བོ། །དོན་ནི་བློ་རྣམ་མེད་དུ་འདོད་པ་དག་ཤེས་པ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འདོད་པས་སྤྱིར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཉིད་དུ་འདོད་ཀྱི། བློའི་ངོ་བོར་མི་འདོད་པས་བློའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་ཅེས་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དང་། བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་གནད་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་མ་ཤར་ཞིང་དེ་ལྟར་མ་མྱངས་ན་གཟུགས་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། དུས་ཕྱིས་འདི་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་གྱི། སྒྲ་འཛིན་པ་འདི་ལྟར་ནི་མིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་དྲན་པ་འདི་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་རང་ངོས་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་ཅིང་། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་མྱོང་བ་མེད་པར་ཡུལ་ཀུན་ལ་མྱོང་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཐ་དད་དེ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་འདི་གཟུགས་འཛིན། འདི་སྒྲ་འཛིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་ནུས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཀུན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཙམ་གྱིས་ནི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་སོ་སོ་ལ་རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་དུས་ཕྱིས་ཐ་དད་དུ་དྲན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་སོ་སོ་
Chinese
“以自性而领受，则无有任何诤论。”此句经文的解释是极不合理的，因为无相派不承认自证，因此不承认自证本身具有能领受和所领受的两种方式。那么应该如何呢？有些解释者说，通过记忆的标志，仅仅是成立境和有境的两种方式。如果这样说，那么，对于无相派来说，显现为境的，不需要成立有境的意识所领受，因为显现为境的相，由知识自性领受，没有任何诤论。那么应该成立什么呢？应该成立的是，相是义的自性，因为相本身没有成立。而且，显现色等的知识，是有法，在自身的时候，是分别领受境的相的，因为后来能够正确地回忆起“这是执持色的，不是执持声的”等等差别。意思是，认为心识是无相的那些人，认为在知识自身的时候，显现为境的相，一般成立境和有境的两种方式，但是境的相本身被认为是境本身，而不是心的体性，因此成立成为心的体性的两种方式。这对于成立两种方式的所有场合，以及大小乘两种宗派的要点，都是非常重要的。第二，如果境的相没有分别显现，也没有那样领受，那么，显现色等的知识，是有法，后来回忆起“这是执持色的，是这样的，不是执持声的，是那样的”等等差别，这将会不存在，因为自己的行境色等，从自身方面没有分别开来，也没有分别领受境的相，对于一切境，仅仅是领受是相同的。因此，显现义的知识，是有法，如果自己的境没有显现差别的相，那么你的差别，不能通过某些差别，而由后来的记忆识分别“这是执持色的，这是执持声的”，因为对于一切境，仅仅是体验是相同的。如果说不遍及，因为对于各个境，由于因缘聚合的差别，后来能够分别回忆，那么，对于显现义的知识，是有法，各个境
English
"There is no debate about experiencing it oneself." It is very unreasonable to apply this scripture, because the non-image school does not accept self-awareness, so it does not accept the two aspects of the object of experience and the subject of experience in self-awareness itself. So how should it be? Some commentators say that only the two aspects of object and subject are established by the sign of memory. If so, then, for the non-image school, it is not necessary to establish that the appearance as an object is experienced by the mind of the subject, because there is no debate that the appearance of the object is experienced by the knowledge itself. So what should be established? What should be established is that the appearance is the nature of the object, because the appearance itself is not established. Moreover, the knowledge that appears as form, etc., is the subject, and at its own time, it is the separate experience of the appearance of the object, because later it can correctly recall the difference between "This is the holder of form, not the holder of sound," and so on. The meaning is that those who think that consciousness is without image, think that the appearance of the object is manifested in the knowledge itself, and generally establish the two aspects of object and subject, but the appearance of the object itself is considered to be the object itself, not the nature of the mind, so the two aspects of becoming the nature of the mind are established. This is very important for all occasions of establishing two aspects, and for the key points of the two schools of Vaibhashika and Sutra. Second, if the appearance of the object does not appear separately and is not experienced in that way, then the knowledge that appears as form, etc., is the subject, and later recalls the difference between "This is the holder of form, it is like this, not the holder of sound, it is like that," etc., this will not exist, because one's own object of experience, form, etc., is not separated from itself, and the appearance of the object is not experienced separately, and the experience of all objects is the same. Therefore, the knowledge of the appearance of the object is the subject, and if the appearance of one's own object does not appear, then your difference cannot be distinguished by the subsequent memory consciousness through some differences, "This is the holder of form, this is the holder of sound," because the experience of all objects is the same. If it is said that it is not pervasive, because for each object, due to the difference in the aggregation of causes, it can be recalled separately later, then, for the knowledge of the appearance of the object, it is the subject, each object