Tibetan
མི་སྒྲིབ་བོ་ཞེ་ན། ཉེ་བའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། རྡུལ་སོགས་ཀྱིས་སྣང་བ་སྒྲིབ་ནུས་པར་ཐལ། སྒྲིབ་བྱེད་རྡུལ་སོགས་སྲབ་པ་དེ་ལྟར་བསྒྲིབ་བྱ་སྣང་བའང་སྲབ་པ་དེ་ལྟར་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིང་བ་ན་སྒྲིབ་རྡུལ་མང་བར་ཡོད་པས་སྣང་བ་སྒྲིབ་ཀྱི། ཉེ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེ་བ་ལས་གཞན་དུ་རིང་བ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། སྒྲིབ་རྡུལ་གྱིས་སྣང་བ་སྒྲིབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། སྒྲིབ་བྱེད་རྡུལ་སོགས་མང་བ་བཞིན་བསྒྲིབ་བྱ་སྣང་བའང་སྲབ་པ་མིན་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡུལ་ཐག་ཉེ་བས་སྣང་བ་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡུལ་གསལ་བར་མཐོང་ན་ཡུལ་ཐག་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་མིག་ལ་བུམ་པ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དབང་གསལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྣང་བ་ནི་ཆེར་གསལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཐག་ཉེ་རིང་གི་དོན་གསལ་མི་གསལ་དུ་མཐོང་བ་དེར་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་གསལ་མི་གསལ་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་སྔར་ནས་ཡོད་པའི་གཟུགས་དེ་ལས་གཞན་གཟུགས་གསལ་མི་གསལ་སྣ་ཚོགས་གསར་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཉེ་རིང་ལ་གནས་པས་སོ་སོར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། གསར་སྐྱེས་ཀྱི་གཟུགས་དེ་དག་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་རམ་མི་འགྱུར། འགྱུར་ན་གཟུགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པར་ཐལ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་བསྒྲིབས་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དོན་གཅིག་ལ་ཐག་ཉེ་རིང་ནས་བལྟ་བའི་སྐྱེས་བུའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་གསར་སྐྱེས་དེ་དག་མི་སྣང་བར་གསལ་མི་གསལ་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་སྔར་གྱི་གཟུགས་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་དེ་སྣང་རུང་དུ་ཡོད་ཅིང་། གསལ་མི་གསལ་གྱི་གཟུགས་སྣང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལས་གཟུགས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་མ་བསྒྲིབས་སོ་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ལ་ཐག་ཉེ་རིང་ནས་བལྟ་བའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཆར་ནི་གཟུགས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་རང་བཞིན་དག་རེ་རེས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་གསལ་མི་གསལ་གཉིས་སྒྲིབ་བྱེད་མེད་པར་རེ་རེས་ཀྱང་སྣང་རུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་རུང་དུ་མེད་པའི་ལས་ཀྱིས་གསལ་མི་གསལ་གང་རུང་གཅིག་བསྒྲིབས་ནས་མི་མཐོང་ཞེ་ན། གཟུགས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཙམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱིས་ཅི་བྱེད་དེ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མིན་པར་ཐལ།
Chinese
如果说不遮蔽，那么近处的时候，有法，微尘等能够遮蔽显现，因为遮蔽的微尘等稀薄，同样被遮蔽的显现也同样稀薄的缘故。如果说远处有更多的遮蔽微尘，所以遮蔽显现，而近处则不是，那么，相对于近处而言的远处本身，是有法，遮蔽微尘不能遮蔽显现，因为遮蔽的微尘等增多，同样被遮蔽的显现也不是稀薄，而是非常多的缘故。另外，如果因为事物距离近，显现清晰的理由而清晰地看到事物，那么事物距离非常近，比如将瓶子贴在眼睛上的时候，有法，事物的功能会变得清晰，因为显现非常清晰的缘故。第二，如果说远近的意义在于看到清晰与不清晰，在那里也没有看到，即依靠善与非善的业力，从一开始就存在于清晰与不清晰的某种状态中的事物之外，还会新产生各种清晰与不清晰的事物，并且它们存在于远近之处，所以分别看到，那么，新产生的那些事物，是互相遮蔽还是不遮蔽？如果遮蔽，那么那些事物，是有法，对于互相自己的对境的意识来说，显现是遮蔽的，因为互相之间互相遮蔽的缘故。如果承认，那么，对于从远近处观看同一事物的行人的意识来说，有法，新产生的事物不显现，而显现的是存在于清晰与不清晰的某种状态中的唯一的先前的事物，因为该事物是能够显现的，并且对于清晰与不清晰的事物显现存在遮蔽的缘故。如果说业力事物那些互相不遮蔽，那么，对于从远近处观看同一事物的两个人，有法，同时会看到清晰的事物和不清晰的事物各自的自性，因为清晰与不清晰的事物没有遮蔽，并且各自都是能够显现的缘故。如果说不能被看到的业力遮蔽了清晰与不清晰的某种状态，所以看不到，那么，仅仅是清晰的事物和不清晰的事物，是有法，你没有看到的业力做什么呢？因为不是善与非善的业力的结果的缘故。
English
If it is said that it does not obscure, then when it is near, the subject is that dust and so on can obscure appearance, because the obscuring dust and so on are thin, and likewise the obscured appearance is also thin. If it is said that there are more obscuring dusts in the distance, so it obscures appearance, but not in the near, then the distance itself relative to the near, the subject is that obscuring dust cannot obscure appearance, because the obscuring dust and so on increase, and likewise the obscured appearance is not thin, but very much. Furthermore, if one sees things clearly because of the reason that things are close, then when things are very close, such as putting a vase against the eye, the subject is that the function of things will become clear, because the appearance is very clear. Second, if the meaning of near and far is seeing clearly and unclearly, and there is no seeing there, that is, relying on the karma of virtue and non-virtue, apart from the things that have existed in one of the states of clear and unclear from the beginning, various new things of clear and unclear will arise, and they exist in the near and far, so they are seen separately, then, do those newly produced things obscure each other or not? If they obscure, then those things, the subject is that for the consciousness of each other's objects, the appearance is obscured, because they obscure each other. If you admit, then, for the consciousness of the person who looks at the same thing from near and far, the subject is that the newly produced things do not appear, but what appears is the only previous thing that exists in one of the states of clear and unclear, because that thing is able to appear, and there is obscuration for the appearance of clear and unclear things. If it is said that those karmic things do not obscure each other, then, for the two people who look at the same thing from near and far, the subject is that at the same time, each will see the nature of clear and unclear things, because clear and unclear things have no obscuration, and each is able to appear. If it is said that the karma that cannot be seen obscures one of the states of clear and unclear, so it cannot be seen, then, merely clear things and unclear things, the subject is, what does the karma that you do not see do? Because it is not the result of the karma of virtue and non-virtue.
Tibetan
ཁྱོད་གང་གིས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུད་ལ་དོན་ཕན་པ་དང་དོན་མིན་གནོད་པ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ན་སྣང་བ་དང་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་གསལ་མི་གསལ་དུ་སྣང་བ་མི་རིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཆོས་ཅན། བག་ཆགས་སད་བྱེད་སོགས་ཇི་ལྟའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ་གསལ་མི་གསལ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་གང་ཞིག་ལྷག་མ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་དང་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་ཀྱིས་དོན་གསལ་མི་གསལ་དུ་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་བློ་ངན་རྣམས་ཀྱིས་ལུགས་ངན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་གཟུང་ཡུལ་འགགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་འགགས་སྣང་བ་ཤེས་པར་བསྒྲུབ། །ཕྱི་དོན་སྣང་བའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་རང་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་དང་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་དང་རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཞིག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་སྔ་མ་ན་བྱུང་བ་ཡི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་ཞིག་ཀྱང་བློ་རང་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བས་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དུས་མཉམ་དོན་ཉིད་སྣང་བ་དགག །སྐྱེད་བྱེད་དེ་ཉིད་སྣང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་སྔ་མ་དེ་དག་ཤེས་པའི་དུས་ན་མེད་པས་མི་སྣང་ཡང་དོན་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་དོན་དེ་དག་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་གྱི་དོན་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་མིན་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ན་ཉན་ཤེས་ལྟ་བུ་གཅིག་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་ཀུན་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གཞན་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་གྱི་དོན་ཆོས་ཅན། ཕན་མི་འདོགས་ཀྱང་དུས་མཉམ་གྱི་བློ་དེ་ལ་སྣང་བར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་དོན་སྔ་མ་ལས་དེ་དང་ཤེས་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དུས་མཉམ་པའི་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ
Chinese
因为你所产生的相续中，没有能利益的事物，也没有非事物能造成损害。第三，如果事物没有形相，从显现和作用的差别来看，事物显明与不显明是不合理的，因此，在承认事物时，也如同依赖事物而产生的经验一样，作为唤醒习气等的因，会执持显明与不显明等各种不同的形相。如果执持各种不同的形相，即使没有剩余的事物形相，也说通过显现和作用的差别等来执持事物显明与不显明，这是恶慧者们的恶劣见解。第七，即使所取境灭尽，显现仍然存在，对此的论证分为两部分：论证事物灭尽而显现存在于识中；驳斥外境显现的其他观点。第一部分：识、声音和灯火的刹那，是所立宗法。因为它们对于缘自己的现量和比量识来说，会真实显现，不会不显现。因为在缘自己的现量和比量识产生时，它们已经灭尽不存在了。因为缘自己的现量和另一个比量识，是它们的生起者，所以它们在这些识之前产生。因此，即使事物灭尽，心识本身也显现为事物的形相，从而成立了心识具有二相。第二部分分为两部分：驳斥同时的事物本身显现；驳斥生起者本身显现。第一部分：如果说，因为先前的事物在识产生时已经不存在，所以不会显现，但是从先前的事物中与识一同产生的事物，会在识中清晰显现。那么，与识同时的事物，是所立宗法。它不应在识中清晰显现。因为它是不利益识的其他事物。如果未成立周遍，那么如同听觉识一样，即使对于一个事物，所有事物都会清晰显现。因为不是利益者，其他的境也会清晰显现。如果说，同时的事物，即使不利益，也必定会在同时的识中显现，因为它的原因是它与识一同从先前的事物中产生。那么，因为同时的事物和识是从同一个原因产生的，所以认为它们是境和有境
English
Because in the continuum that you produce, there is nothing that can benefit, nor can non-things cause harm. Third, if things have no form, it is unreasonable to see things as clear or unclear from the difference of appearance and function. Therefore, when admitting things, just like the experience arising from relying on things, as the cause of awakening habits, etc., it will hold various different forms such as clear and unclear. If various different forms are held, even if there is no remaining form of things, it is said that the difference between appearance and function is used to hold things as clear or unclear, which is a bad view of the wicked. Seventh, even if the object of grasping is exhausted, the appearance still exists, and the argument for this is divided into two parts: arguing that the appearance exists in consciousness even when things are exhausted; refuting other views of the appearance of external objects. The first part: the moments of consciousness, sound, and fire are the subject of the proposition. Because they will truly appear to the direct perception and inferential consciousness that focus on themselves, they will not fail to appear. Because when the direct perception and inferential consciousness that focus on themselves arise, they have already been exhausted and do not exist. Because the direct perception that focuses on itself and another inferential consciousness are their producers, so they arise before these consciousnesses. Therefore, even if things are exhausted, consciousness itself also appears as the form of things, thus establishing that consciousness has two aspects. The second part is divided into two parts: refuting that the simultaneous thing itself appears; refuting that the producer itself appears. The first part: If it is said that because the previous thing does not exist when consciousness arises, it will not appear, but the thing that arises together with consciousness from the previous thing will clearly appear in consciousness. Then, the thing that is simultaneous with consciousness is the subject of the proposition. It should not clearly appear in consciousness. Because it is another thing that does not benefit consciousness. If the pervasion is not established, then like auditory consciousness, even for one thing, all things will clearly appear. Because it is not a benefactor, other objects will also clearly appear. If it is said that simultaneous things, even if they do not benefit, must appear in the simultaneous consciousness, because its reason is that it and consciousness arise together from the previous thing. Then, because the simultaneous thing and consciousness arise from the same cause, it is thought that they are object and subject.