Tibetan
ཏེ། རང་གི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་འགགས་ཤིང་དོན་གཞན་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུའང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ཡིན་པ་དགག །ལྡན་པ་མིན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །རྣམ་པ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་དགག །རྣམ་པ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདས་པ་དྲན་པའི་རྟོག་པ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་གསལ་བ་འགགས་པས་མི་སྣང་ཡང་། རིགས་དོན་གཞན་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། འདས་པའི་སྔོ་སོགས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་སྔོ་སོགས་དེ་དང་ལྡན་པ་མིན་པའི་རིགས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་སོགས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་རྟག་གམ་མི་རྟག མི་རྟག་ན་དེ་ཆོས་ཅན། རིགས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ནའང་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲན་པ་དེ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་རིགས་མི་སྣང་ཡང་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་མིང་དང་མཚན་མ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྔར་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་ན་ཞེས་སོགས་སུ་བཀག་ཟིན་ཏོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཆོས་ཅན། དོན་བདེན་པ་གཟུང་ཡུལ་དུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་མེད་ཀྱང་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་ཤེས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་། དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཡང་སྔར་དོན་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། དོན་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེའང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པར་འདོད་ན་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་གང་ཞིག་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་སོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན།
Chinese
因为自己的执着境的意义已经止息，而且也不是其他的意义。因此，心识是所立宗，也成立为自证，因为自己是二相之故。二相有五种：遮破具有种类的意义，遮破不具有的意义，遮破除此之外的意义，遮破相从意义产生，遮破相与识相异。第一种是：回忆过去的分别念，虽然因为过去意义的明分止息而不显现，但是种类的意义没有止息而存在，因此显现。如果说心识自己没有成立为显现为境的二相，那么，显现于回忆过去的蓝色等的意识是所立宗，颜色蓝色等不是和它具有的种类的意义，因为显现为蓝色等各异之故。另外，种类也是常还是无常？如果无常，那么它是所立宗，不应成为种类，因为不是刹那之故。如果是常，那么它也是所立宗，怎么是产生回忆意识的，不应是，因为是常之故。如果承认，那么它的所取境就丧失了。第二种是：如果说，在回忆中，虽然不显现过去意义的种类，但是显现不具有的行，名称和相，那么，名称等是所立宗，你不是回忆意识的所取义，因为你先前已经在“如果说名称等”等中遮破了，因为这个缘故。第三种是：回忆意识的这个相是所立宗，不是具有真实的意义作为所取境，因为没有成立为从所取义的能力产生，因为即使没有意义，也从仅仅是意愿和随后的关联产生。如果说回忆意识具有意义的相，那么，它的因，体验，是怎么样的意义的相呢？那么，以过去为对境的这种相的意识是所立宗，它也是从先前体验意义，也就是觉悟产生，因为是回忆意义之故。如果认为回忆的因，体验，也空无意义的相，那么回忆是所立宗，它怎么会具有意义的相呢？不应具有，因为回忆是从没有意义的相的体验产生之故。第四种是：如果说回忆不是从体验产生，而是从回忆的意义直接产生，那么回忆是所立宗。
English
Because the meaning of its object of attachment has ceased, and it is not another meaning either. Therefore, that mind is the subject to be proven, and it is also established as self-awareness, because it itself is of two aspects. The two aspects are fivefold: refuting that it possesses the meaning of a genus, refuting that it possesses a non-possessing meaning, refuting that it possesses a meaning other than that, refuting that the aspect arises from the meaning, and refuting that the aspect is different from consciousness. The first is: In the conceptual thought of remembering the past, although the clarity of the past meaning has ceased and does not appear, the meaning of the genus has not ceased and exists, therefore it appears. If it is said that the mind itself is not established as the two aspects of appearing as an object, then, the consciousness that appears in remembering past blue etc. is the subject to be proven, the color blue etc. is not the meaning of the genus that it possesses, because it appears as distinct blue etc. Furthermore, is that genus permanent or impermanent? If impermanent, then it is the subject to be proven, it should not become a genus, because it is not momentary. If it is permanent, then it is also the subject to be proven, how is it the cause of generating the consciousness of remembering, it should not be, because it is permanent. If you admit it, then its object of apprehension is lost. The second is: If it is said that in memory, although the genus of the past meaning does not appear, the non-possessing formations, name and sign appear, then, name etc. are the subject to be proven, you are not the object of apprehension of memory consciousness, because you have already been refuted in "If name etc. are spoken", etc., because of that reason. The third is: This aspect of memory consciousness is the subject to be proven, it does not possess true meaning as the object of apprehension, because it is not established as arising from the power of the object of apprehension, because even without meaning, it arises from mere intention and subsequent association. If it is said that memory consciousness has the aspect of meaning, then, what is the aspect of meaning of its cause, experience? Then, the consciousness of this kind of aspect that focuses on the past is the subject to be proven, it also arises from previously experiencing meaning, that is, realization, because it is remembering meaning. If it is thought that the cause of memory, experience, is also empty of the aspect of meaning, then memory is the subject to be proven, how will it possess the aspect of meaning? It should not possess, because memory arises from the experience of not having the aspect of meaning. The fourth is: If it is said that memory does not arise from experience, but arises directly from the meaning to be remembered, then memory is the subject to be proven.
Tibetan
རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་དངོས་རྒྱུའི་དུས་དེའི་ཚེ་རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དེར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དྲན་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་གྱིས་དངོས་སུ་གཏད་པའི་རྣམ་པ་མིན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་སྟེ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡིན་ན། རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་རང་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བློ་ལ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་སྣང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། དོན་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ཡིད་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་ཞེ་ན་རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་དེས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་པོའི་བློ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་པ་པོས་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་འཆད་པ་པོ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་པ་པོ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཞིག་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཆོས་ཅན། འཆད་པ་པོས་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཉན་པ་པོས་གོ་བའི་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་གཉིས་དོན་རེ་རེ་དག་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་ན་ནི་སྟེ་འབྲེལ་བས་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་དེ་གཞན་གྱིས་འཛིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རང་ལ་སྣང་བའི་དོན་རེ་རེ་སོ་སོར་འཛིན་ཡང་དོན་དེ་དག་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དེ་དག་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡོད་ཅེ་ན། སྒྲ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུང་ཡུལ་དུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གཞན་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་དུ་ཇི་ལྟར་གཟུང་སྟེ་མ་གཟུང་བར་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དོན་དེ་དག་ཐ་དད་དེར་སྣང་བ་མིན་པར་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་མང་ཉུང
Chinese
由于不是从自己的忆念对象中真实产生，因为在自己实有因的那个时候，自己的忆念对象是不存在的。如果说忆念具有对象的形象的原因是从对象产生的话，那么，如此一来，经验现量也应成为具有对象形象的，因为是从对象产生的。此外，显现在忆念中的形象，不是对象直接给予的形象，因为缺乏清晰的形象，即是空性的缘故。第五，显现在忆念中的形象，如果是与识不同的对象，那么，这个形象，就像显现给忆念者自己一样，也应被处在该境中的其他人所认知，因为对心识来说，不同的事物是能够显现的。如果说不遍及，即使是对象，也总是与我的意识相联系，所以他人无法认知，那么，这个形象，即使忆念者说“我明白了这样的东西”，他人也无法认知，因为它是与忆念者的心识相联系的对象，所以他人无法认知。如果说，从讲者所说的话中，他人并非认知显现给讲者的形象，而是认知显现给听者自己心识的另一个对象的形象，那么，讲者和听者的心识所缘的对象，讲者所说的内容和听者所理解的内容，就不可能被执着于显现为同一内容的人们视为同一内容来连接，因为如果讲说和听闻者的两个心识只与各自的对象相联系，那么一个人所执持的，另一个人是不可能执持的。如果说，讲说和听闻者各自执持显现给自己的对象，但由于这些对象相似而误认为是一个，从而将它们视为一个而进行称谓，那么，在从声音中理解所表达的事物时，讲说和听闻者的心识，就应成为没有外境作为所取境的，因为如何能执持显现给自他的不同事物的自性为不同，却不执持而执持为一呢？因为这些事物并非显现为不同，而是执着为一的缘故。第二，形象的多寡。
English
Since it is not actually produced from its own object of recollection, because at the time of its own substantial cause, that object of recollection does not exist. If it is said that the reason why recollection possesses the appearance of an object is because it is produced from the object, then, in that case, experiential direct perception should also become that which possesses the appearance of an object, because it is produced from the object. Furthermore, the appearance that appears in recollection is not the appearance directly given by the object, because it lacks a clear appearance, that is, because it is empty. Fifth, if the appearance that appears in recollection is an object different from consciousness, then, that appearance, just as it appears to the one who recollects, should also be cognized by other individuals who are in that place, because objects that are different to the mind are able to appear. If it is said that it is not pervasive, since even though it is an object, it is always connected as an object only to my mind, so others cannot cognize it, then, that appearance, even if the one who recollects says "I understood such a thing," others will not be able to cognize it, because it is an object connected only to the mind of the one who recollects, so others cannot cognize it. If it is said that from what the speaker says, others do not cognize the very appearance that appears to the speaker, but rather cognize another appearance of the object that appears to the listener's own mind, then, the object of the minds of the speaker and the listener, the content spoken by the speaker and the content understood by the listener, will not be able to be connected as the same content by those who are attached to appearing as the same content, because if the two minds of the speaker and listener are connected only to their respective objects, then what one grasps, the other cannot grasp. If it is said that the speaker and listener each grasp the object that appears to them separately, but because these objects are similar, they mistake them as one, and thus they call them one, then, at the time of understanding the expressed object from sound, the minds of the speaker and listener should become those that do not have an external object as the object to be grasped, because how can one grasp the nature of different objects appearing to oneself and others as different, yet not grasp them as different but grasp them as one? Because these objects do not appear as different, but are attached to as one. Second, the quantity of appearances.