Tibetan
་རྣམ་འཇལ་བྱེད་དེ་ཚད་མ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་གནས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། འདོད་ཆགས་སོགས་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ན་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་ལའང་འདོད་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་རུང་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་དང་། བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པའམ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་རིག་ཚད་མར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། འདིར་འཛིན་རྣམ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་ལ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་རང་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ནི་རང་རིག་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་སྔར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ལ་རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པར་འདོད་པས་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་གཟུང་རྣམ་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པས་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེས་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཀྱི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་ངོས་གཟུང་བ་སྟེ། བློ་གང་ཡིན་པ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་དེ་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད། །རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཤེས་བཤད་དེ་བསྒྲུབ། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། དོགས་པ་ཡོད་མེད་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། །རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད
Chinese
衡量事物的是量，体验它的自证智安住于果位，这是有法。应将此理施于一切心识，因为自证智是具有体性的量果。例如，在经部宗的观点中，贪欲等被作为所量，体验它的自证现量的量果安住其中。其应用是，在经部宗的观点中，体验贪欲等的自证现量，对于那些贪欲等，也是有法。能够体验自己的自性，因为是体验的自性。例如，在认为诸法唯假的宗派中，任何心识都是有法。能够被体验，它是量，自性是所量，体验它的自证智是果，因为是知识。第三，如果执著的行相或能够自证的是量，那么与学派大师陈那所说的自证智是量相违背吗？陈那是有法。在此，执著的行相和能够被体验是量，与您所说的自证智是量并不相违背，因为您将知识的自性执著行相之名的知识自身完全断除的自性部分称为能够被自证，而量被称为自证智，这是对自证智的部分进行详细阐述。总之，先前将所取行相作为所量，能取行相作为量，自证智作为果的量果，对于此，由于唯实论者认为所取行相是知识，因此自证智的体性被认为是果。由于唯假论者认为所取行相在意义和知识上都不真实，因此自证智被认为是假立的果。因此，“于彼心是能断者”等，是对唯假论宗派的自证智体性的量果进行定义，意思是说，任何心识被作为所量时，它就能成立。第二，对于那个安立的论证进行阐述，有二：阐述两种方式的论证理路，阐述自证智的论证理路。第一部分有二：阐述并论证境识是彼识，阐述并论证后来的忆念。第一部分有七：通过存在或不存在怀疑的差别来论证，通过行相多少的差别来论证。
English
That which measures phenomena is valid cognition (pramana), and the self-awareness that experiences it abides as the result. This is the subject of debate. This should be applied to all minds, because self-awareness is the nature of the valid cognition's result. For example, in the system of the Sautrantikas, when desire and so forth are taken as the object to be measured, the self-awareness that experiences it, the manifest valid cognition's result, abides therein. The application of this is that, in the system of the Sautrantikas, the self-awareness that experiences desire and so forth, even that manifest self-awareness, those desires and so forth, are the subject of debate. It is possible to experience one's own nature, because it is the nature of experience. Similarly, in the system that posits phenomena as false appearances, whatever mind it may be is the subject of debate. It is possible to be experienced, it is valid cognition, its own nature is the object to be measured, and the self-awareness that experiences it is the result, because it is knowledge. Thirdly, if the aspect of apprehension or that which can be self-experienced is valid cognition, then is this contradictory to what the teacher Dignaga said, that self-awareness is valid cognition? Dignaga is the subject of debate. Here, the aspect of apprehension and that which can be experienced are said to be valid cognition, and your saying that self-awareness is valid cognition is not contradictory, because you call that part of the nature of knowledge itself, which completely severs the knowledge itself, which has the name 'aspect of apprehension,' as that which can be self-experienced, and valid cognition is said to be self-awareness, because it is an extensive explanation of the part that performs self-awareness. In short, previously the apprehended aspect was taken as the object to be measured, the apprehending aspect as valid cognition, and self-awareness as the result. For that valid cognition's result, since the realists posit the apprehended aspect as knowledge, the nature of self-awareness is considered the result. Since the illusionists posit the apprehended aspect as untrue in both meaning and knowledge, self-awareness is considered the imputed result. Therefore, "For that, the mind is the cutter," and so forth, defines the valid cognition's result of the nature of self-awareness in the system of the illusionists, meaning that when any mind is taken as the object to be measured, it is established. Secondly, there are two explanations of the proof of that establishment: explaining the reasoning that proves the two modes, and explaining the reasoning that proves self-awareness. The first part has two: explaining and proving that the object-consciousness is that consciousness, and explaining and proving later recollection. The first part has seven: proving through the difference of whether or not there is doubt, and proving through the difference of many or few aspects.
Tibetan
་པས་བསྒྲུབ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །དབང་པོ་གསལ་དང་མི་གསལ་ཁྱད་ལས་བསྒྲུབ། །མེད་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ། །ཉེ་རིང་བར་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས་བསྒྲུབ། །གཟུང་ཡུལ་འགགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྐྱེས་པས་བསྒྲུབ། །དོན་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་འཇོག་ན་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། མདོར། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་མདོ་མཛད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་གཉིས་དང་། བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རིགས་པ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱི་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་འགས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་དང་། དུས་དང་། ལས་དང་། ཕ་མ་ལ་སོགས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་བུ་དེ་ནི་ཕ་མ་གཅིག་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ཟས་ལ་སོགས་པ་འགའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་པོ་སོགས་དང་རྣམ་ཤེས་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཆའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་མེད་པར་ནི་དབང་ཡིད་སོགས་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དེར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་མེད་དོགས་པ་མེད། །དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་སོགས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་རྣམ་མེད་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་དེ། །དོན་ཉིད་དངོས་སུ་འཛིན་པར་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པའི་དོན་བུམ་སོགས་ནི་འཛིན་པ་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་ཅིང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རང་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
以……来成立。以俱生所缘决定的相来成立。以根识明与不明的差别来成立。以无而显现坛城相来成立。以近远中间的三种差别来成立。所取境虽灭，然以显现存在来成立。初者有二，以义上生起义之相来成立。以无义显现义之相来成立。初者是，若承许识为二相，而安立量、果、所量三者，则二相如何成立？总而言之，经中说：“境识彼之识，差别即是二相。”对于所说之义，造经者自己有两种理路，以及造论者的五种理路，共有七种。初者是，从境色声等所生起的一切识，是法。若境之外的他，根识等是你的因，然亦将生起境之相，而非其他的。你生起境之相是自性之故。譬如，食物、时节、业、父母等是生子的因，然子将执取父母之一的形相，而非其他的食物等的形相一样。因此，境色等是法。虽境之外的根等与彼识是相同的因，然识你生起具相，就此分而言，是识之境，因为识生起自己的具相，若无此，则如根意等一样，将不成为识之境，且是识之境之故。因此，识是显现境之相的二相者。二者有二，以无义故，无无相之疑。驳斥欲求具义之他者。初者是，对于具义之心、根识、不迷乱等是法。或将生起无义之相的怀疑，因为误认为执取义本身之故。即使如此，对于执取过去之义瓶等的分别，是法。以自己显现为境与有境二者，而成立为二相者。显现为境与有境二者是存在，且显现为境者，并非自己之外的他义之故。
English
It is established by... It is established by the sign of certainty of co-emergent object. It is established by the difference between clear and unclear faculties. It is established by the appearance of the mandala even though it is not there. It is established by the three differences of near, far, and intermediate. It is established because even though the object of grasping has ceased, the appearance exists. The first has two: it is established by the arising of the aspect of meaning in meaning. It is established by the appearance of the aspect of meaning without meaning. The first is: if one accepts that consciousness has two aspects and establishes the three, measure, result, and measurable, then how are the two aspects established? In short, the sutra says, "The difference between the object of knowledge and its knowledge is the two aspects." Regarding the meaning of what was said, the sutra maker himself has two lines of reasoning, and the treatise maker has five lines of reasoning, for a total of seven. The first is: all consciousnesses that arise from objects such as form and sound are dharmas. Even if others besides the object, such as faculties and mind, are your cause, you will still arise in the aspect of the object, not others. You arise in the aspect of the object because it is your nature. For example, food, seasons, actions, parents, etc. are the cause of giving birth to a child, but the child will take on the appearance of one of the parents, not the appearance of other foods, etc. Therefore, objects such as form are dharmas. Although faculties and so on other than the object are the same cause as that consciousness, it is asserted that the consciousness that arises with your aspect is the object of knowledge in terms of that part, because that consciousness arises with its own aspect, and without that, it will not become the object of knowledge like faculties and mind, and because it is the object of knowledge. Therefore, consciousness is a two-aspect one that manifests the aspect of the object. The second has two: because there is no meaning, there is no doubt about no aspect. Refuting others who desire to have meaning. The first is: for minds, faculties, non-deluded, etc. that have meaning, it is a dharma. There may be doubt about the appearance of no meaning, because it is mistaken for grasping the meaning itself. Even so, for the conceptualization that grasps past objects such as vases, it is a dharma. It is established as a two-aspect one because it appears as both object and subject. There is appearance as both object and subject, and because what appears as object is not another meaning other than oneself.