Tibetan
། སྔགས་སོགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་མིག་ཅན་གྱིས་རྟ་གླང་སོགས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་མྱ་ངམ་གྱི་ཐང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཁོད་སྙོམས་པ་ན་རྫས་ཆུང་ངུ་ཡང་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ན་ཆུང་ངུ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་བློ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་འཇོག་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་། རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་དག་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཡང་། དེ་གསུམ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་གཞལ་བྱ་དང་། འཇལ་བྱེད་དེ་ཚད་མ་དང་། འབྲས་བུར་གནས་པའི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་འདི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་གཞག་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་འདི་མི་བདེན་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་མིན་པར་བདེན་ན་བློ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་དུ་མར་བདེན་ནམ་གཅིག་ཏུ་བདེན། དང་པོ་ལྟར་ན་བློའི་དངོས་པོ་ཆ་མེད་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དུ་མར་ཇི་ལྟར་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་བདེན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བློ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ནས་དུ་མར་ཐལ། དུ་མར་སྣང་བ་དེ་དུ་མར་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བློ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཏུ་མི་བདེན་པར་ཐལ། བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་ཆོས་ཅན། གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མིན་པར་ཐལ། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚད་མའི་བློས་དངོས་པོ་ཐ་དད་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རིགས་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དག་བདེན་པའི་དངོས་པོར་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་དང་རང་རིག་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་རང་གསལ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་དང་རང་རིག་བདེན་པར་འདོད་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་ངོ་། །རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོར་འབྱུང་བའི་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འདི་ལས་གཞན་ཚོལ་བ་ནི་ནོར་བ་ལས་མ་འདས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སེམས་ཙམ་པ་འདིའི་ལུགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་གཟུང་འཛིན་བདེན་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འགྲོ་བ་འདི་ལ་གཟུང་འཛིན་བདེན་པ་དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་ན་རྒྱུ་མེད་མིན་གྱི། ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་ལྟར་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་དོན་དེའི་བདག་མིན་ལ་དེའི་བདག་ཏུ་ཞེན་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་སྔར་ཆོས་མཐུན་མཐོང་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་མཐུན་མཐོང་སོགས་ཅན་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་འདིའང་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་གི་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བ་གཟུང་འཛིན་དུ་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནང་གི་ཉེས་པ་ལས་བྱུང་བས་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཛིན་རྣམ་བདག་ཉིད་མྱོང་བས་རང་རིག་གྲུབ། །རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར། །རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ན་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་བློ་རང་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མཚོན་པར་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་བློ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡུལ་དུ་གཞག་པ་ན་རང་གཞལ་བྱ་དང་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན
Chinese
因为没有被咒语等迷惑的眼睛，不会那样看到马、牛等事物。例如，在遥远、广阔和平坦的荒漠中，小东西也会显得很大，但这并不是说小东西真的变成了大东西。第二点是：对于显现事物的唯一心识，你可以在名言上安立量、果、衡量三者，这并不矛盾。虽然你所具有的能取相、所取相和自证相在本质上并非不同，但对这三者依次进行可衡量、衡量者（即量）和处于果位的安立，这仅仅是像迷乱的意识所显现的那样，只是一种假设，并非真实的安立。第三点分为两部分：确立宗法，提出理由。第一部分是：在一个心识中显现能取、所取、自证三种不同，这种显现并非真实，如果不是这样而是真实的话，那么在一个心识中显现的各种形象，是真实地存在为多还是存在为一？如果按照第一种情况，那么唯一的、无分的心识本体，你具有显现为各种性质的各种形象，怎么能真实地存在为多呢？这是不真实的，因为你是唯一心识的自性。如果不遍及，那么心识，你作为唯一性本身就会消失，变成多，因为显现为多的事物是真实地存在为多的。如果按照后一种情况，那么在一个心识中显现的各种形象，不是真实地存在为一，因为在不迷乱的心识中显现为多。如果不遍及，那么痛苦和快乐等其他事物，它们本身就会消失。因为不遍及的缘故。此外，这些形象，不是真实地存在为一的自性，因为没有看到它们存在为一的自性。这是周遍的，因为正量的心识看到事物没有差别，所以一定会确定没有差别，否则就无法成立没有差别。第二点是：在显现事物的意识中所显现的形象之事物，当以理智进行分析时，它们本身并不存在为真实的事物，因为它们不具有真实的一和多的自性。以上这些都是由假相所致，对于显现事物的意识中所显现的色
English
Because eyes not deluded by mantras, etc., do not see horses, cattle, etc., in that way. For example, in a distant, vast, and flat desert, even small things appear large, but this does not mean that small things actually become large. The second point is: For the single mind that perceives objects, it is not contradictory to establish measure, result, and measurement in name only. Although the aspects of grasping, being grasped, and self-awareness that you possess are not different in essence, the establishment of these three as measurable, measuring (i.e., valid cognition), and existing as the result, respectively, is merely a supposition, just as it appears to a deluded consciousness, and is not a true establishment. The third point is divided into two parts: establishing the subject property and presenting the reason. The first part is: The appearance of the three different aspects of grasping, being grasped, and self-awareness in a single mind is not true. If it is not so, but true, then do the various images that appear in a single mind truly exist as many or as one? If according to the first case, then the single, indivisible essence of mind, you who possess various images that appear as various natures, how can they truly exist as many? This is not true, because you are the nature of a single mind. If it does not pervade, then mind, your very oneness will disappear and become many, because what appears as many truly exists as many. If according to the latter case, then the various images that appear in a single mind do not truly exist as one, because they appear as many in a non-deluded mind. If it does not pervade, then pain and pleasure, etc., those other things themselves will disappear. Because of the non-pervasion. Furthermore, these images are not truly the nature of one, because they are not seen as the nature of one. This is pervasive, because the valid cognition mind sees things without difference, so it will definitely determine no difference, otherwise it will not be established as no difference. The second point is: The objects of appearance that appear in the consciousness of object appearance, when analyzed with reason, they themselves do not exist as true objects, because they do not possess the true nature of one and many. All of the above are caused by false appearances, for the form that appears in the consciousness of object appearance.
Chinese
既然已经成立了识相无有真实，那么依赖于它的能取相和自证也成立为无有真实的道理。认为依赖于明觉自明的识相，能取相和自证是真实的，将在下文阐述。区分识相真假，这是在伟大的宗义中出现的唯一没有错谬之处，寻求除此之外的便是错误。第四，如果按照唯识宗的观点，在能取所取二取的知识中产生执着于能取所取二取的错觉是不合理的，因为产生执着于能取所取二取的因，即见到与能取所取真实和合的景象是不存在的，因为在这个行境中没有见到任何能取所取真实自性的东西。这是遍的。一般来说，产生错觉并非没有原因，就像把云母当成银子一样，因为见到相似之处，所以执着于不是事物本身的东西，而认为是事物本身，世间人的错觉就是这样产生的。如果说这是周遍的，那么产生错觉并不一定需要事先见到相似之处，因为即使没有见到相似之处等情况，也会产生错觉。这是因为由内在的无明所迷惑而产生的执着于能取所取的错觉，是由内在的过患所产生的，因此其自性或本质就是颠倒显现的。例如，对于患有眼翳的人来说，会看到发丝等。第二部分有三点：通过体验能取相的自性来成立自证；将自证的量和果应用于所有知识；避免与自证是量之说相违背。第一点：如果按照识相虚假的观点，能取相是虚假的，那么如果自证是安立的，自证的体性和量果是什么样的呢？对于认为识相是虚假的人来说，心识本身是法，您所认为的完全断除的能取相就是自证，因为您是完全断除的能取相的自性。因此，能取相是法，自证是它的成立之因，因为它是能够证明自证的。第二点：即使在认为识相是虚假的观点中，当心识自身的自性作为对境时，自所量和完全断除它的能取。
English
Since the appearance of consciousness has been established as unreal, the modes of apprehension and self-awareness that depend on it are also established as unreal. The assertion that the modes of apprehension and self-awareness that depend on self-illuminating consciousness are real will be discussed below. The distinction between true and false appearances is the only point in the great systems of tenets where there is no error, and seeking something other than this is nothing but a mistake. Fourth, if, according to this Mind-Only school, it is unreasonable for a cognition that is non-dual in terms of grasper and grasped to give rise to the illusion of being dual, it is because the cause of the illusion of duality, namely, seeing something that accords with the truth of grasper and grasped, is absent, since in this context, nothing is seen to be of the nature of the truth of grasper and grasped. This is pervasive. Generally, the arising of illusion is not without a cause. Just as one mistakes mica for silver, it is because one sees something similar and then clings to something that is not the thing itself, thinking it is the thing itself, that illusions arise for worldly people. If it is said that this is pervasive, it is not always the case that the arising of illusion requires seeing something similar beforehand, because illusion can arise even without seeing something similar. This is because the illusion of grasping at grasper and grasped, which arises from being obscured by internal ignorance, arises from internal faults, and therefore its nature or essence is to appear inverted. For example, someone with cataracts sees strands of hair, and so on. The second part has three points: self-awareness is established through experiencing the nature of the apprehended aspect; applying the measure and result of self-awareness to all cognitions; and avoiding contradictions with the assertion that self-awareness is a valid cognition. First: If, according to the system of false appearances, the apprehended aspect is false, then if self-awareness is posited in relation to that, what is the measure and result of the characteristic of self-awareness? For those who assert that appearances are false, the mind itself is the subject. What you consider to be the aspect of apprehension that completely cuts off is self-awareness, because you are the nature of that aspect of apprehension that completely cuts off. Therefore, the apprehended aspect is the subject, and self-awareness is the means of establishing it, because it is capable of demonstrating self-awareness. Second: Even in the system that asserts that appearances are false, when the nature of the mind itself is taken as an object, the self-measured and the apprehension that completely cuts it off.