Tibetan
་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་ཞེན་ཅིང་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་གཞན་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པར་ནི་གྱུར་ཏོ་ཞེས་འཇོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གྲུབ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །ཕྱི་དོན་གཞན་བྱ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་མྱོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་རིམ་པར་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའམ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་འདོད་མི་འདོད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ་ལས་དོན་ཡང་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འཇོག་དགོས་ཀྱི། དོན་རང་རིག་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཐལ། སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ལ་འདོད་མི་འདོད་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆོས་ཅན། འདོད་མི་འདོད་གཉིས་པོ་དག་ཐ་དད་པ་རེ་རེར་ནི་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བ་རེ་རེས་ཀྱང་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀ་མྱོང་བར་ཐལ། དོན་དེ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀར་ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་རུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱིས་འདོད་མི་འདོད་གང་རུང་གཅིག་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རེ་རེས་གཉིས་ཀ་མྱོང་བ་མིན་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་དབང་གིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ལས་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ
Chinese
因为对于成为自性的所应体验的所取之相，以随后的认识而明显地确定为外境之义，所以是执著和安立。第三，如果显现义的这个识，作为法，在名言中是义类果，因为显现体验为自性所欲之相和另一种非所欲之相，那么体验所欲或非所欲之相，也将在名言中被安立为已认知外境之义。第三，虽然外境存在，但成立自证为果有三：成立自证为果，成立所取之相为量，成立外境为他作。第一有三：若体验外境则太过，次第遮破彼之过失，因此成立自证为果。第一，如经部宗，外境是隐蔽的，或如唯识宗，名言中外境虽然存在，但显现义的量，作为法，心自身如何体验所欲、非所欲等之相的自证，必须安立为从彼亦能确定义也是所欲、非所欲等，而不是像义自证的体性那样体验，如果那样，则一个义成为具有所欲、非所欲等多种自性，因为在不同补特伽罗的心中显现为多种所欲、非所欲之故，有此过失。第二，如果承认一个义也具有多种所欲、非所欲的自性，则没有过失，又，对于一个义显现为不同所欲、非所欲的两个补特伽罗，作为法，这两个所欲、非所欲各自不会被体验，每一个也应体验所欲、非所欲二者，因为那个义对你来说具有显现为所欲、非所欲二者的可能性。如果说因为未见之业障蔽了所欲、非所欲中的任何一个，所以每一个不会体验二者，那么，不同观察者的心，作为法，不会因为义的缘故而如实地证悟义，因为在义存在所欲、非所欲二者的情况下，你却证悟为任何一个。此外，那个未见之业，作为法，如何能使义如实
English
Because with respect to the aspect of what is to be experienced as becoming the self, the subsequent cognition clearly ascertains it as an external object, it is attachment and establishment. Thirdly, if this consciousness of object appearance, as a dharma, is a kind of object-like result in name, because it appears and experiences as the nature of what is desired by oneself and another nature of what is not desired, then experiencing the aspect of what is desired or not desired will also be established in name as having cognized the meaning of the external object. Thirdly, although external objects exist, there are three proofs of self-awareness as a result: proof of self-awareness as a result, proof of the apprehended aspect as valid, and proof of external objects as other-made. The first has three: if external objects are experienced, it is too much; refuting its faults in sequence; therefore, self-awareness is proven to be the result. First, like the Sutra School, external objects are hidden, or like the Mind-Only School, although external objects exist in name, the valid measure of object appearance, as a dharma, is the self-awareness of how the mind itself experiences aspects such as desire and non-desire. It must be established that from that, it can also be determined that the object is also of the nature of desire and non-desire, etc., and not experienced as the nature of object self-awareness. If so, then one object becomes the nature of many desires, non-desires, etc., because it appears as many desires and non-desires in the minds of different individuals, hence there is this fault. Secondly, if it is admitted that one object also has the nature of many desires and non-desires, then there is no fault. Also, for two individuals who appear separately as desire and non-desire for one object, as a dharma, these two desires and non-desires will not be experienced separately, and each should also experience both desire and non-desire, because that object has the possibility of appearing to you as both desire and non-desire. If it is said that because unseen karma obscures any one of desire and non-desire, each does not experience both, then the minds of different observers, as a dharma, will not realize the object as it is because of the object, because in the case where the object exists as both desire and non-desire, you realize it as any one. Furthermore, that unseen karma, as a dharma, how can it make the object as it is
Tibetan
་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་གང་རུང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དུ་མར་སྣང་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་བློ་དབང་ཤེས་མིན་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཛིན་ཞེ་ན། དབང་པོའི་སེམས་དེ་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། འཆི་ལྟས་དང་མིག་སེར་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་དོན་གཅིག་པོ་ལྔར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཕྱིས་དོན་གཅིག་པོ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མྱོང་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལའང་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་བློ་འདིའི་རང་བཞིན་འདོད་མི་འདོད་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དོན་ནི་འདོད་མི་འདོད་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་དབྱེ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པོ་ཡུལ་གཞན་འགྱུར་བ་སྤང་། །དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། འཛིན་པའི་བདག་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གཞན་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་འདིར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཡིན་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་འབྲས་བུར་འཇོག་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གྱིས་གཉིས་ཀ་འཇོག་ནུས། འཛིན་རྣམ་གྱིས་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་རིག་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པར་འདོད་ཀྱི། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དངོས་སུ་སྣ
Chinese
难道不是应该像那样显现吗？因为对于具有喜爱和不喜爱等多种自性的事物，会显现为仅仅具有其中一种自性。如果说，对于同一个事物显现为多种喜爱和不喜爱是分别念，而不是事物本身的根识，所以根识会如实地执持事物，那么，根识的心识也同样，并非不会显现为同一个事物显现为多种。就像因为死亡预兆和黄疸病等的影响，同一个事物会显现为五种一样，没有必要进行连接，之后同一个事物会显现为其他形状。第三，因为即使事物存在，也没有如实地体验，所以事物显现的量，就其本身而言，在承认外境为所量的事物时，也理应仅仅具有自己体验的果，因为无论此心的自性如何显现为喜爱或不喜爱等，事物都会被确定为喜爱或不喜爱，也就是说，事物会被安立为喜爱或不喜爱，但实际上并没有体验到。第二部分有四点：区分两种相是否为量；确立所取相是量的论证；避免量和果两者变为其他境；避免与将事物认知作为果的说法相违背。第一点是：如果外境是所量，而自证是果，那么执持的相就会变成量吗？当外境被作为所量时，就其本身而言，显现为事物的所取相本身是量，而执持相不是量，因为这是安立外境为所量的情况。这是普遍的，即使执持的主体，也就是相存在，也不需要依赖于外境被作为所量，因为其他事物不是外境事物的对境。虽然在这里，名义上事物认知是事物认知，但如果进行分析，自证是两者都需要安立为果，那时所取相可以安立两者。执持相即使在名义上也无法安立事物认知，因为它是仅仅朝向内部的知识。第二点是：事物显现的知识，就其本身而言，显现在自己身上的相，在名义上被认为是事物认知，但像这样事物本身的自性实际上显
English
Shouldn't it appear as such? Because for things that have many natures such as like and dislike, it will appear to have only one of those natures. If it is said that the appearance of many likes and dislikes for the same thing is a conceptual thought, not the root consciousness of the thing itself, so the root consciousness will hold the thing as it is, then, the consciousness of the root consciousness is also the same, it is not that the same thing will not appear as many. Just as the same thing will appear as five because of the influence of death omens and jaundice, there is no need to connect, and later the same thing will appear as other shapes. Third, because even if the thing exists, it is not actually experienced, so the measure of the appearance of the thing, in itself, when admitting the external object as the object to be measured, it should also only have the fruit of one's own experience, because no matter how the nature of this mind appears as like or dislike, the thing will be determined as like or dislike, that is, the thing will be established as like or dislike, but in reality it is not experienced. The second part has four points: distinguishing whether the two aspects are valid or not; establishing the proof that the apprehended aspect is valid; avoiding the change of both the measure and the result to other objects; avoiding the contradiction with the statement that the cognition of things is the result. The first point is: if the external object is the object to be measured and self-awareness is the result, then will the aspect of holding become valid? When the external object is taken as the object to be measured, in itself, the apprehended aspect that appears as the thing is valid, but the holding aspect is not valid, because this is the case of establishing the external object as the object to be measured. This is universal, even if the subject of holding, that is, the aspect exists, it does not need to depend on the external object being taken as the object to be measured, because other things are not the objects of external objects. Although here, nominally the cognition of things is the cognition of things, but if analyzed, self-awareness is both that need to be established as the result, then the apprehended aspect can establish both. The holding aspect cannot establish the cognition of things even nominally, because it is the knowledge that is only directed inward. The second point is: the knowledge of the appearance of things, in itself, the aspect that appears on itself is nominally considered as the cognition of things, but like this the nature of the thing itself actually appears.