Tibetan
མིན་ཏེ། ཁྱོད་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་གྱི་གཟུང་བྱར་འདོད་པ་དེར་ཡང་ཤེས་པས་དོན་རིག་པ་འགོག་པའི་བརྩད་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏཾེ། དེས་འཛིན་པས་སྟོང་པ་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བའི་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བྱ་དོན་གཞན་དང་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་གྲགས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་ན། སྔོ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྣང་བ་ལས་དེ་ལྟར་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དེའི་དངོས་ཏེ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ངོར་སྔོ་སོགས་སུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་གསལ་བྱེད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་གསལ་བྱེད་སྒྲོན་མེ་དེ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ན་རང་ལ་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་དེ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་བློ་དེ་ཡི་རིག་བྱ་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན་ན། སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་དང་དེར་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཚོར་བྱ་ཚོར་བྱེད་དེ་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་འཐད་པ་དཀའ་བར་ཐལ། དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། རིག་བྱ་གཟུང་བ་དང་རིག་བྱེད་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དོན་གཞན་དུ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་མི་འགལ་ཏེ། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྐྲ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། འོ་ན་བློ་དེ་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་འཇོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་བློ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་གང་གིས་འཇོག་ཅེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་པ་སྟེ་བརྟག་བྱ་མིན་ཏེ། སྣང་བ་ལྟར་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་དུས་གང་གི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པ་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་འདི་གཟུང་བ། འདི་འཛིན་པ་ཞེས་གཟུང་འཛིན་འདིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དཔྱད་ན་རང་ཉིད་རིག་པའི་འབྲས་བུའམ་བྱ་བ་ཅན་ཡིན་པར་འདོད་དེ། རིག་པ་གང་ཞིག དཔྱད་ན་རང་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིག་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཀག་ཟིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་སེམས་ཙམ་པས་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་དབང་ཤེས་དང་། བག་ཆགས་མི་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཏུ་མཚུངས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་། སྤྱིར་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་ཕྱི་མ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཆ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གཞི་མཐུན་དུ་འདོད་དེ། དམིགས་བརྟག་ལས་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་བྱུང་བས་དབང་མངོན་དུ་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་ཅིང་། རིག་བྱ་དོན་གཞན་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུའང་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཁས་བླངས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆད་པའི་ཚུལ་དེང་སང་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱད་ཡུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད། །སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད། །དེས་ན་ཚུལ་གཉིས་སྒོ་ནས་རང་རིག་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་མེད་མོད། ཤེས་པས་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་ཁྱོད་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཆད་ཅེ་ན། ངེད་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་མོད། གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་འ
Chinese
不是的。你认为作为感受者的识是其他事物的所取境，这与用识来破斥事物实有性的辩论是相同的，因为识显示了执着的空性。因此，识是法，仅仅是自明自知的自证，因为它是没有所感受的他物和感受者的他物的识。第三，如果说，显现蓝色等的识与通常所说的体验外境的蓝色等相违背，那么，体验蓝色等自性，即相状，也是如此。即使体验到自己的体性，也因为显现为体验蓝色等而如此称说，因为你在它的实事，即后来的定解识面前，执着于蓝色等。识是法，不应理成为自证，因为自身没有能知和所知，如果这样说，那么，显现蓝色等的识也是法，即使没有能知和所知是他物，也是具有自性的知，因为自身生起为知的体性。例如，就像生起为显明者的体性一样，显明者灯在生起为极明亮的体性时，即使自身没有所明和能明，也认为自己的体性是显明者一样。第四，如果显现蓝色等的识的所知境，即显现蓝色等的识，与它不是他物，那么，显现蓝色等和在那里显现的识是法，作为所感和能感，即所体验和能体验是难以成立的，因为是他物的缘故。如果说，这与显现为不同相违背，那么，显现蓝色等的识是法，即使所知境的所取和能知境的能取相状不是他物，但在迷乱面前显现为不同并不相违背，因为二取显现的习气使它如此显现。例如，就像显现毛发等的识的所取和能取不是不同，但显现为不同一样。第五，如果说，那么，识在境上安立为所取和能取的定义是什么呢？显现境的识是法，在依靠迷乱面前而作所取和能取的安立时，对于境以什么来安立为所取和能取呢？对于所取和能取的定义不是辩论，即不是考察的对象，因为在按照显现而作安立之时，在区分所取和能取相状的定义时，
English
It is not. Your assertion that consciousness, as the experiencer, is the object of something else, is the same as the argument against the reality of things by consciousness, because consciousness shows the emptiness of clinging. Therefore, consciousness is a phenomenon, merely self-illuminating and self-knowing self-awareness, because it is a consciousness without an object of experience and an experiencer as something other. Third, if it is said that the consciousness that appears as blue, etc., contradicts the common saying that one experiences external blue, etc., then experiencing the nature of blue, etc., that is, the aspect, is also the same. Even though one experiences one's own nature, it is said to be so because it appears as experiencing blue, etc., because you cling to blue, etc., in the face of its reality, that is, the subsequent definitive cognition. Consciousness is a phenomenon, and it is unreasonable to be self-awareness, because it does not have a knowable and a knowing in itself. If you say so, then the consciousness that appears as blue, etc., is also a phenomenon, and even if there is no knowable and knowing as something other, it is still a knowing with self-nature, because it arises as the nature of knowing itself. For example, just as it arises as the nature of the illuminator, when the illuminator lamp arises as the nature of extreme brightness, even if it does not have an illuminable and an illuminator in itself, it is considered that its own nature is the illuminator. Fourth, if the object of the consciousness that appears as blue, etc., that is, the consciousness that appears as blue, etc., is not something other than it, then the consciousness that appears as blue, etc., and the consciousness that appears there are phenomena, and it is difficult to establish them as the felt and the feeler, that is, the experienced and the experiencer, because they are something other. If you say that this contradicts appearing as different, then the consciousness that appears as blue, etc., is a phenomenon, and even if the aspect of the object of knowledge, the grasped, and the aspect of the knower, the grasper, are not something other, it is not contradictory to appear as different in the face of delusion, because the habit of the appearance of the two graspers makes it appear so. For example, just as the grasped and the grasper of the consciousness that appears as hair, etc., are not different, but appear as different. Fifth, if you say, then what is the definition of establishing consciousness as the grasped and the grasper on the object? The consciousness that appears as an object is a phenomenon, and when establishing the grasped and the grasper in reliance on the face of delusion, with what does one establish the object as the grasped and the grasper? The definition of the grasped and the grasper is not an argument, that is, not an object of investigation, because at the time of making the establishment according to the appearance, at the time of distinguishing the aspects of the grasped and the grasper,
Chinese
如能取和所取显现的习气所染污的识，由错乱而见，如是此为所取，此为能取，如是安立能取所取，是在错乱识的面前安立的，实际上并非如此。第二，具有习气坚固生起的意义的显现的识，是法，如果分析，则应许其自身是能知的果或作用者，因为任何一个识，如果分析，则没有从自身之外能知它的，因为已经遮止了所知外境的意义，所以。此处唯识宗认为，习气坚固生起的根识和习气不坚固的根识，二者如果分析，在自证上是相同的，所以在自己的体性上，自证是现量的这一点上是相同的。但是，总的来说，对于是否许认自证为现量，是有差别的，因为前者是量，后者不是量。前者之所以许为量，也是在名言中，对于求义者的行境不欺骗的方面而许的。那时，许认根现量和自证现量为同一种基础，从《观所缘论》来说，根现量的三种缘在唯识自宗成立，所以根现量无可争辩地成立，并且因为是无有他境所知的现量，所以自证现量也无可争辩地成立。如果这样做了，那么在唯识宗的宗派中，虽然承认了根识和意识的现量，但是“现量四种有部宗，经部说三唯识二”的教典，如实地解释的这种方式，现在似乎只有我一个人在运用。第二，遮止显现是外境，从而成立自证为果，有三种：外境真实显现而没有成立的理由，显现是外境而有损害，因此通过这两种方式成立自证。第一，假设有部宗的人说，虽然没有创造形象的外境潜藏的自在，如果识在自身的时间中真实地体验到显现的外境，那么你有什么过失而要宣说自证为果呢？我们没有什么损害，但是不是实情，因为识真实地体验到外境的意义，这句话本身就说了什么意
English
The consciousnesses tainted by the habitual tendencies of appearing as grasper and grasped are seen through delusion. Thus, this is the grasped, and this is the grasper. Such an establishment of grasper and grasped is made in the face of a deluded consciousness, but it is not so in reality. Secondly, the consciousness of appearance that has the meaning of the firm arising of habitual tendencies is a dharma. If analyzed, it should be admitted that it itself is the fruit or agent of cognition, because if any cognition is analyzed, there is no cognition other than itself that can know it, because the meaning of the knowable external object has already been refuted, therefore. Here, the Mind-Only School considers that if the root consciousness of the firm arising of habitual tendencies and the root consciousness of the non-firm habitual tendencies are analyzed, they are the same in self-awareness, so they are the same in that self-awareness is manifest in their own nature. However, in general, there is a difference in whether or not self-awareness is admitted as manifest, because the former is valid cognition and the latter is not. The reason why the former is admitted as valid cognition is also in terms of the fact that it is not deceptive in the object of pursuit of a person seeking meaning in conventional terms. At that time, it is admitted that the basis of sense direct perception and self-awareness direct perception are the same. From the perspective of the *Examination of Objects*, the three conditions of sense direct perception arise in the Mind-Only School, so sense direct perception is undeniably established, and because it is a direct perception without other objects of knowledge, self-awareness direct perception is also undeniably established. If this is done, then in the Mind-Only School, although the direct perception of sense and mind is admitted, the way of explaining the scriptures such as "The four direct perceptions are in the Sautrāntika school, the Vaibhāṣika says three, and the Mind-Only says two" as they are, seems to be used only by me nowadays. Secondly, there are three ways to refute that appearance is an external object and thereby establish self-awareness as the result: the external object appears as real but there is no reason to establish it, the appearance is an external object but there is harm, so self-awareness is established through these two ways. First, if the Vaibhāṣika says, although there is no hidden creator of forms, if consciousness truly experiences the appearing external object in its own time, then what fault do you have in proclaiming self-awareness as the result? We have no harm, but it is not the reality, because the very statement that consciousness truly experiences the meaning of the external object, what meaning does it express?