Tibetan
བ་བྱེད་དུ་མེད་པར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གི་ཆ་དོན་རྟོགས་པ་དང་། དོན་དང་འདྲ་བ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་རྟོགས་པ་དེར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་དབང་དོན་འབྲེལ་པའམ་ཕྲད་པ་ཚད་མར་འདོད་ན། བུམ་འཛིན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་བདག་མེད་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ཞིང་ཕྲད་ན་ཡང་དེའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོགས་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའམ་ཕྲད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཤཱཀ་གི་ལུགས་ཡིན་ཞིང་། རྒྱན་གྱིས་དབང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ་དང་། དོན་རྟོགས་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། ཕྲད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་དྲུག་སྟེ། མིག་དབང་སོགས་དང་བུམ་སོགས་ནི་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། བུམ་པ་ལ་འདུ་བའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་སྦྱོར་བ་འདུ་བའི་དང་། དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་སྦྱོར་བར་འདུས་པའི་འདུ་བའི་དང་། རྣ་བའི་དབང་པོ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་དང་འདུ་བའི་དང་། སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དང་འདུས་པ་འདུ་བའི་དང་། ས་ཕྱོགས་བུམ་མེད་དང་དབང་པོ་ནི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པའོ་ཞེས་འདོད་པ་བརྗོད་ནས། དེ་ལྟར་ན་མིག་དབང་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ན་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དྲི་རོ་སོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། དེའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་འབྲེལ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ཁྱེད་རང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཕྲད་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་འཇོག་བྱེད་གང་ལས་འདི་ནི་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ནུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་འདིའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་ཁྱོད་ལས་གཞན་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་དོན་སོ་སོར་འཛི
Chinese
没有能立之过，因为是同时产生。如果这样说，对境显现的识，具有法性。你一个的支分了知境，以及与境相同的事物，被安立为所立和能立。你在了知境的那个识上进行安立，是因为依赖于与境相同而产生，所以才需要安立。第三，如果分别论者认为根境关联或接触是量，那么，如同取瓶子的眼识，具有法性。瓶子的刹那无我等自性全部，即与一切关联和接触，但其颜色等部分法，成为了知的量是确定的，不会变成其一切法都成为了知的量，因为刹那等其一切法与关联或接触没有差别。承认周遍关系，这是拉夏的观点。庄严论师认为根境接触是量，了知境是果。接触是关联，有六种：眼根等与瓶等是结合的关联；瓶子上聚集的颜色气味等与结合是聚集的关联；白色本身的共相等与结合是聚集的聚集的关联；耳根与虚空性质的声音是聚集的关联；声音本身的共性与聚集是聚集的关联；地处无瓶与根是结合差别和有差别的关联。这样说之后，那么眼根等，具有法性。瓶子的颜色和气味等自性全部，即与一切关联，但由此产生的识，颜色等部分法成为了知的量是确定的，不会变成气味等也了知，因为其颜色气味等与关联没有差别。如果说这个过失你也相同，虽然接触本身没有差别，但能安立从何处安立这是此的了知，这样能安立了知境的差别，具有法性。了知境的能立就是量本身，因为有了知境的能立，并且没有其他你了知境的能立。第四，如果前识执取后识的各个境
English
There is no fallacy of being without an establisher, because they arise simultaneously. If you say so, the consciousness that appears as an object, has the nature of a phenomenon. You, one part of it, understand the object, and things similar to the object are established as the probandum and the proof. The establishment on that consciousness of understanding the object is based on arising similarly to the object, so it needs to be established. Third, if the Vaibhashikas consider the connection or contact between the sense faculty and the object to be valid cognition, then, like the eye consciousness that grasps a pot, it has the nature of a phenomenon. The nature of the pot, such as its momentary selflessness, etc., is entirely, i.e., connected and in contact with everything, but the certainty that only some of its qualities, such as its color, become valid cognition of knowing, will not change into all of its qualities becoming valid cognition of knowing, because there is no difference in the connection or contact with all of its qualities, such as momentariness, etc. The acceptance of pervasion is the view of Lha Shakya. The Ornament (Abhisamayalankara) considers the contact between the sense faculty and the object to be valid cognition, and the understanding of the object to be the result. Contact is connection, and there are six types: the connection of combination between the eye faculty, etc., and the pot, etc.; the connection of aggregation between the color, smell, etc., that gather on the pot, and the combination; the connection of aggregation of aggregation between the generality of white itself, etc., and the combination; the connection of aggregation between the ear faculty and the sound, which is the quality of space; the connection of aggregation between the generality of sound itself and the aggregation; the connection of distinction and the distinguished between the place without a pot and the sense faculty. After stating this view, then, the eye faculty, etc., has the nature of a phenomenon. The nature of the pot's color, smell, etc., is entirely, i.e., connected with everything, but the certainty that the consciousness arising from it only knows some qualities such as color will not change into also knowing the smell, etc., because there is no difference in the connection between its color, smell, etc., and the connection. If you say that this fault is also the same for you, although the contact itself has no difference, but the establisher can establish from where this is the understanding of this, so the difference in the understanding of the object can be established, it has the nature of a phenomenon. The establisher of the understanding of the object is the valid cognition itself, because there is an establisher of the understanding of the object, and there is no other establisher of the understanding of the object other than you. Fourth, if the previous consciousness grasps the various objects of the subsequent consciousness
Tibetan
ན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་ནི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་མིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་གང་ཞིག དོན་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ན་དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་དེ་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགལ་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་བྱ་བྱེད་དུ་འགལ་བ་མི་བདེན་ཏེ། ལྡོག་ཆོས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་བྱ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་སུ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དུ་མ་ཟད་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་དེ། བྱ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སཏྭ་གྲིས་ཤིང་གཅོད་པ་སོགས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཅན། ལས་ཤིང་དང་གཅོད་བྱེད་སཏྭ་གྲི་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་མེད་དེ། རྟོག་པས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ལས་ནི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱ། ཕྱི་དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ཏེ། གཞུང་འདིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་། དོན་གྱི་རང་བཞིན་དང་། དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཕར་གཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་ཚུར་གཞག་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་སོགས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་རྣམ་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྣང་བ་དོན་འབྲས་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་སྟེ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བདེན་པ་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཕྱི་དོན་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །དེས་ན
Chinese
如果说，从和合而产生的作用，来安立各自不同的意义认知。识，法相，从和合而产生执持各自不同的意义，不应安立各自不同的意义认知，因为没有任何意义的显现。如果没有任何意义的事物，也就是没有显现，那么和合而产生执持各自不同的意义，也是不可能成立的。第三，如果意义认知和相似的意义，法相，成为所立和能立相违，因为是同一实物。如果这样说，这个法相，即使是同一实物，但在作用上并不矛盾，因为仅仅是反体的差别，就承认是作用上的假立，并且认为在实际上没有差别。不仅是量果的作用，而且所有作用和能立的差别名言，法相，都是以反体的差别而存在，但在实际上没有差别，因为是作用和能立。例如，萨埵刀砍树等，对于认为作用不同的事物，法相，从作用的树和能砍的萨埵刀之外，没有其他砍树的作用，因为仅仅是分别假立作用的不同，所以才会有作用的名言。这样，外境是隐蔽的，可以衡量。外境从自身所赋予的意义，和相似的显现是量，意义认知是假立的名言果，这是经部宗的量果。在此论中，对于意义的显现，称为意义的自性，意义的自性和意义的事物，这说明显现也不是像分别的显现一样，由习气所安立的，而是由意义从自身所安立的，这才是意义。自性等不是真实的，因为和意义是不同的实物。第二，讲述习气稳固产生的唯识量果，分为两种：讲述胜义自证量果，讲述世俗意义认知量果。第一种分为两种：遮破显现是意义果，从而成立自证是果。遮破显现是外境，从而成立自证是果。第一种分为两种：遮破所取能取是不同实物的真实性。因此，
English
If it is said that from the aggregation of causes, separate understanding of meanings is established. Consciousness, the subject of debate, it is not the case that from the aggregation of grasping separate meanings, separate understanding of meanings is established, because there is no appearance of meaning. If there is no object of meaning, that is, no appearance, then the aggregation of grasping separate meanings cannot be established either. Thirdly, if the understanding of meaning and the similar meaning, the subject of debate, are contradictory as the established and the establishing, because they are the same substance. If so, that, the subject of debate, although it is the same substance, it is not true that they are contradictory in function, because it is only due to the difference in aspects that it is admitted to be a superimposition of function, and it is believed that there is no difference in reality. Not only the function of valid cognition and its result, but also all the terms of different actions and agents, the subject of debate, exist in such a way that they are different in aspects, but in reality there is no difference, because they are actions and agents. For example, even for objects that are considered to have different actions, such as a satva knife cutting wood, the subject of debate, there is no other action of cutting wood that is different from the wood being acted upon and the satva knife that is the agent of cutting, because it is only through conceptual superimposition of different actions that the term of action is applied. Thus, external objects are hidden and can be measured. The appearance of external objects that is similar to the meaning given by themselves is valid cognition, and the understanding of meaning is the imputed term of result, which is the valid cognition and its result according to the Sautrantika school. In this text, the appearance of meaning is called the nature of meaning, the essence of meaning, and the object of meaning, which means that the appearance is not something that is posited by habit like the appearance of conceptualization, but is posited by meaning from itself, which is the meaning. The nature and so on are not real, because they are different substances from meaning. Secondly, explaining the valid cognition and its result of the Mind-Only school, which arises from the stabilization of habit, there are two: explaining the ultimate self-awareness as valid cognition and its result, and explaining the conventional meaning cognition as valid cognition and its result. The first has two parts: refuting that appearance is the result of meaning and establishing that self-awareness is the result, and refuting that appearance is an external object and establishing that self-awareness is the result. The first has two parts: refuting that the apprehended and the apprehender are truly different substances. Therefore,