Tibetan
་ལས་གཞན་ཡིན་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་ཏེ་ཡུལ་དང་འབྲེལ་བ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་ལས་དོན་གཞན་མིན་ཏེ། དོན་འདྲ་བ་དེ་ཡང་ཁྱོད་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཚད་འབྲས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཅིང་བྱ་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་ན་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་ལ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མིན་ཡང་དོན་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་དེས་རང་གི་ལས་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་སོ་སོ་ལ་ནི་རང་ཉིད་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དོན་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་མེད་པས་དོན་ལ་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་མིན་ན་ཡང་ཁྱོད་དེའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་དེར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་བུ་ཚ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་ཕ་མ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་རྣམ་པ་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། དོན་ལ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་མིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་བུས་རྒྱུ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་དགག སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་འཇོག་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་དཔྱོད་པ་བ་འདོད་པའི་དོན་མཐོང་བ་སྟེ་དོན་ལ་ལྟ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་འདོད་པའི་རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་འདོད་པའི་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་སྟེ་ཕྲད་པ་དང་། རིགས་པ་ཅན་པ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཆོད་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་ཐ་མ་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་རྟོགས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད་ཀྱི། གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་པོ་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་མིན། །ཁྱད་པར་འཛིན་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །དབང་དོན་ཕྲད་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །གོམས་ལས་འདུས་བྱས་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་པ་འདི་འདྲ་ཡོད་པ
Chinese
如果不是从那而来，那么，显现事物的意识，是所立宗。从那，即与境关联不成立，因为境的形象没有显现的缘故。因此，果实证悟事物，是所立宗。不是与量相同的事物之外的事物，因为与事物相同的那也是你的自性，因此，即因为那个缘故。第四，如果量果自性是一，并且能作所作意义不同，那么能作所作的名称不应理，如果这样说。那个意识的自性，执持事物的形象，是所立宗。你虽然不是对事物能作和具有，但是证悟事物自性的能作，对自己的作业境色等各自来说，显现为自己能作和具有一样。因为事物上没有一切法能作，因此事物上虽然不是自性能作者，但是你依靠那个，安立为事物证悟的缘故。例如，果实儿子一样，因为生起与因父母等的自性和形象相同。事物上虽然不是具有执持父母形象的作业的自性，但是在世间上，就像儿子执持因父母的形象一样，安立能作所作的名称而说。第二有二，总的遮破，和分别遮破。第一，因为不能安立与事物相同之外的事物证悟。因此，事物证悟的成立因，正量师所许的事物见到，即看事物，和，分别部所许的具有所依的根，和，胜论师所许的根境关联，即相遇，和，正理派所许的特殊的心识，那些是所立宗。不许是事物证悟的成立因，因为作业是对事物证悟的决断，即是刹那先后的缘故。周遍，作业是对事物证悟，即使能作者因等一切都接近结合，但是最后不是其他能作者所决断的，以不同的形象能作的，那个认为是事物证悟的真正成立因，因为不是其他的缘故。第二有四，根不是事物证悟的安立者，执持差别不是安立者，根境相遇不是安立者，串习所生不是安立者。第一，具有形象的根，是所立宗。具有像这样能分别安立事物证悟
English
If it is not from that, then, the consciousness that manifests things is the subject to be proven. From that, that is, the connection with the object is not established, because the image of the object does not appear. Therefore, the fruit of realizing things is the subject to be proven. It is not a thing other than the thing that is the same as the valid cognition, because that thing that is the same is also your own nature, therefore, that is, because of that reason. Fourth, if the nature of the valid cognition and the fruit are one, and the agent and the act have different meanings, then the name of the agent and the act is not reasonable, if you say so. The nature of that consciousness, which holds the image of things, is the subject to be proven. Although you are not the agent and possessor of things, the act of realizing the nature of things, for its own objects of action, such as form, etc., each appears as if it were the agent and possessor itself. Because there is no act of all phenomena on things, therefore, although it is not the self-nature agent on things, you rely on that, and it is established as the realization of things. For example, like the fruit of a son, because it arises with the same nature and image as the parents, etc. Although it is not the nature of possessing the act of holding the image of the parents on things, in the world, just as the son holds the image of the parents, the name of the agent and the act is established and spoken. The second has two, general refutation, and separate refutation. First, because it is not possible to establish the realization of things other than those that are the same as things. Therefore, the establishment of the realization of things, the seeing of things that the Pramāṇavādins allow, that is, looking at things, and, the sense organ with a basis that the Vaibhāṣikas allow, and, the connection of the sense organ and the object that the Vaiśeṣikas allow, that is, meeting, and, the special mind that the Naiyāyikas allow, those are the subject to be proven. It is not allowed to be the establishment of the realization of things, because the act is the determination of the realization of things, that is, it is the reason for the previous and subsequent moments. Pervasive, the act is the realization of things, even if all the agents, causes, etc. are closely combined, but the last one is not determined by other agents, the one that can act with different images, that is considered to be the true establishment of the realization of things, because it is not other. The second has four, the sense organ is not the establisher of the realization of things, holding the difference is not the establisher, the meeting of the sense organ and the object is not the establisher, and what is produced from habituation is not the establisher. First, the sense organ with form is the subject to be proven. Having such a thing that can separately establish the realization of things
Tibetan
་མིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀུན་ཀྱི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་ལས་ཤེས་པ་དེ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་། དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་འདི་དོན་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཇོག་པར་དེ་གང་ལས་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད་ཚད་མ་མིན་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། ལྷག་མ་དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མིན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་རྫས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་སོགས་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའང་སྔ་ཕྱིའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པར་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དེ་བཞིན་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་ཕྱེད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་འཇུག་པའང་མི་འདོད་དེ་རིགས་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དང་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དུས་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་དོན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་པ་ཅན་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་བློ་གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། སྔ་ཕྱི་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གཅིག་གིས་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བློ་དེ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་འབྲས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། འོ་ན་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུ
Chinese
不是的。因为是所有感官意识的共同原因。因此，虽然感官清晰与否会使意识产生清晰与否的差别，但感官，作为有法，说“这个意识是对这个意义的理解”，要确立这一点，从何处能够做到呢？不能做到，因为意义的相状没有显现差别。以这个论证说明感官不是意义理解的立宗量，那么，作为有法，其余的观视意义等也不是意义理解的立宗量，因为已经说明了观视意义等没有显现意义的相状。第二，顺世外道说，从见到功德而了知事物，因此，执著功德等差别的意识是量，而执著具有差别的物质的意识是果。而且，这也是先后之所立和能立。差别的意识，作为有法，如果不是具有差别者的境，而是具有差别的境，那么就会没有差别，因为那个差别的实物，即相状没有显现。其他的具有差别的意识，作为有法，同样，如果不是差别的境，而是具有差别者的境，那么就不会区分，因为具有差别的相状没有显现。另外，差别和具有差别的意识，作为有法，也不应许趣入不同的境，因为有道理，因为成为所要成立的果，以及成为它的能立的量，这两者已经成立。如果说没有过失，因为先后产生的这两个意识是意义，即具有相同境者，是量果，那么，差别的意识，作为有法，你已经理解的意义，趣入于此，第二个意识，具有差别者的意识，你所安立的果，就成了无意义，因为你是理解它的量。另外，差别和具有差别的这两个意识，作为有法，也不会先后依次产生，因为一个境已经成为你们两者的所缘缘。如果承认，那么，这两个意识，作为有法，就不会成为量果的所立能立，因为会变成同时产生。承认周遍。那么，意义理解和意义相似，作为有法，所要成立
English
It is not so. Because it is the common cause of all sense consciousnesses. Therefore, although the clarity or lack thereof of the senses causes the consciousness to be different in clarity or lack thereof, the senses, as the subject, saying "this consciousness is the understanding of this meaning," from where can it be established? It cannot be done, because the aspect of the meaning does not appear differently. By this reasoning that shows the senses are not the means of establishing the understanding of meaning, then, as the subject, the remaining viewing of meaning, etc., are also not the means of establishing the understanding of meaning, because it has been explained that the viewing of meaning, etc., does not manifest the aspect of meaning. Secondly, the Lokayata says, from seeing the qualities, one comes to know the substance, therefore, the mind that grasps the distinctions such as qualities is the valid cognition, and the mind that grasps the substance that possesses the distinctions is the result. And that is the earlier and later to be proven and the proof. The mind of distinction, as the subject, if it is not the object of the distinguished, but the object of the distinction, then there will be no distinction, because the entity of that distinction, that is, the aspect, has not appeared. Other consciousnesses of the distinguished, as the subject, likewise, if it is not the object of the distinction, but the object of the distinguished, then it will not be distinguished, because the aspect of the distinguished has not appeared. Furthermore, the consciousness of distinction and the consciousness of the distinguished, as the subject, should not be allowed to enter different objects, because it is reasonable, because it has become the result to be established, and the valid cognition that becomes its proof, these two have been established. If you say there is no fault, because these two consciousnesses that arise earlier and later are meaning, that is, those with the same object, are valid cognition and result, then, the consciousness of distinction, as the subject, the meaning that you have already understood, entering into it, the second consciousness, the consciousness of the distinguished, the result that you have established, becomes meaningless, because you are the valid cognition that understands it. Furthermore, these two consciousnesses of distinction and the distinguished, as the subject, will also not arise sequentially one after the other, because one object has become the objective condition for both of you. If you admit, then these two consciousnesses, as the subject, will not become the to-be-proven and the proof of valid cognition and result, because they will become simultaneous. The pervasion is admitted. Then, the understanding of meaning and the similarity of meaning, as the subject, to be established