Tibetan
་གནད་བདུན་ཡོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བལྟའོ། །ལུགས་འདི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་སྣང་བས་ཁོ་བོ་ནི་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་རྣམ་གཞག་བཤད། །རྣམ་གཞག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། ཕྱི་དོན་ལས་བྱུང་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་རྣམ་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ། །རྣམ་པ་བརྫུན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་བསྒྲུབ། །ཚད་འབྲས་དོན་གཞན་ཡིན་པ་དགག །བདག་གཅིག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། དོན་རྟོགས་འཇོག་ནུས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །འཇོག་ནུས་ཁྱད་པར་གཉིས་ལྡན་དགོས། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་དོན་གཞན་མིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་བྱ་བྱེད་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་དང་། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དང་། རྣམ་པར་གཞག་འཇོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ལས་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། ལས་ཏེ་བྱ་བ་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག་བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་བྱ་ལ་གོ་བྱེད་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྐྱེད་བྱ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པར་གཞག་བྱ་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀུན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་སྐབས་འདིར་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་རང་གི་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱ་བ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག རྣམ་པར་གཞག་བྱའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་བྱར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་འདྲ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་བསྒྲུབ་བྱར་གཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དགོས། །དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ
Chinese
七个要点作为总纲来看待。这个宗派似乎完整无误地体现了陈那、法称、名称三位论师的观点，因此我将遵循它来讲解。第二部分分为两点：讲衡量、结果、衡量者三者的分类；讲该分类的论证。第一部分分为四点：讲从外境产生的境识的衡量与结果；讲从习气稳固产生的识识的衡量与结果；外境存在，但自识成为结果；相状是虚假的，但自识成为结果。第一部分分为三点：论证衡量与结果本体相同；破斥衡量与结果是不同的事物；消除对本体同一的争论。第一部分分为四点：认识事物是确立能力的论证；确立能力需要具备两种特点；因此，衡量与结果不是不同的事物；即使如此，作用和行动也是可行的。第一点是：一般来说，对于被证成者和证成者，有认知对象和认知主体，产生对象和产生主体，以及分类和确立的被证成者和证成者等等多种情况，所有这些都有作用、行动和行动者三种，其中对于将被证成者和证成者来说，作为所有作用的事业，并非所有的行动者都是证成者，因为对于认知对象来说，没有认知主体之外的证成者无法证成，对于产生对象来说，没有产生主体之外的事物无法证成，对于分类对象来说，没有分类主体之外的事物无法证成。同样，所有的证成者也不能证成所有的被证成者。那么，这里的情况是什么呢？在衡量与结果的情况下，作为有法，确立者本身就是证成者，因为能够从证成者那里证成自己作用的结果的，就是该作用的证成者，因为这是将分类对象的结果确立为被证成者的情况。确立者本身是什么呢？在衡量与结果的第一种情况下，作为有法，成为知识本体的相似事物是确立者，因为这是将认识事物确立为被证成者的情况。第二部分分为两点：需要是知识的本体；需要显现事物的相状。第一点是
English
The seven key points are to be regarded as the general outline. This system seems to completely and accurately embody the views of Dignāga, Dharmakīrti, and Kīrticandra, so I will follow it to explain. The second part is divided into two points: explaining the classification of valid cognition, result, and the measurer; explaining the proof of that classification. The first part is divided into four points: explaining the valid cognition and result of object-cognition arising from external objects; explaining the valid cognition and result of cognition-cognition arising from the stabilization of habitual imprints; although external objects exist, self-cognition becomes the result; although appearances are false, self-cognition becomes the result. The first part is divided into three points: proving that valid cognition and result are the same entity; refuting that valid cognition and result are different things; dispelling disputes about the same entity. The first part is divided into four points: cognizing the object is the proof of establishing capacity; establishing capacity requires possessing two characteristics; therefore, valid cognition and result are not different things; even so, action and activity are feasible. The first point is: In general, for what is to be proven and the prover, there are cognizable object and cognizing subject, generating object and generating subject, and classifying and establishing what is to be proven and the prover, etc., there are many situations, and all of these have three things: action, activity, and agent. Among them, for what is to be proven and the prover, as the action of all actions, not all agents are provers, because for the cognizable object, there is no prover other than the cognizing subject that can prove it, for the generating object, there is nothing other than the generating subject that can prove it, for the classifying object, there is nothing other than the classifying subject that can prove it. Similarly, all provers cannot prove all that is to be proven. So, what is the situation here? In the case of valid cognition and result, as the subject, the establisher itself is the prover, because whatever can prove the result of its own action from the prover is the prover of that action, because this is the case of establishing the result of the classifying object as what is to be proven. What is the establisher itself? In the first case of valid cognition and result, as the subject, the similar thing that has become the entity of knowledge is the establisher, because this is the case of establishing the cognition of the object as what is to be proven. The second part is divided into two points: it needs to be the entity of knowledge; it needs to manifest the appearance of the object. The first point is
Tibetan
་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་འབྱེད་པར་ནུས། །དེས་ན་དབང་པོ་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་སྟེ་རིག་པ་ཙམ་དུ་ནི་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྔོ་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་པོ་གང་གི་ལས་ཏེ་ཡུལ་ནི་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འདིས་ནི་སྔོན་པོ་རྟོགས་སོ། །འདིས་ནི་སེར་པོ་རྟོགས་སོ་ཞེས་སོགས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་རྣམ་པར་འབྱེད་ནུས་པའི་ཆོས་དེ་ནི་ཁྱོད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་དགོས་ཏེ། བེམ་པོས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པའི་རྒྱུ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དག་ལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གསལ་མི་གསལ་ལས་ཤེས་པ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་དུ་སྐྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་ཀྱི་ལས་ཏེ་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་རིག་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཤེས་པ་འདི་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་པར་ནི་ངེས་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཅིང་དབང་ཤེས་ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་འབྲས་དོན་རྟོགས་འཇོག་པར་ནུས། །དེས་ན་དབང་པོའི་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་མིན་པས་དོན་རྟོགས་འཇོག་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་གང་ལས་ཤེས་པ་འདི་དང་འདི་ནི་སྔོ་སེར་སོགས་འདི་དང་འདིའི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱེད་ནུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་བྱེད་པར་སོང་བ་ཡི་ནི་ལས་དོན་རྟོགས་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤེས་པ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་དེ་གང་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་གྱིས་བྱས་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་རྣམ་པ་འགས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་དེས་བྱས་པའི་ཤེས་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལས་གཞན་མ་ཤར་བ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་འདིས་ནི་དོན་འདི་རྟོགས་སོ་ཞེས་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེས་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཏེ་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་མཚོན་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་དང་འདྲ་བ
Chinese
有两种，即：识能辨别事义。因此，不是根的施设者。第一种是：对于业、色等，在那上面有体验，仅仅是知性上相似的自性之持蓝等之识，是法。您是作者的业，即所缘依赖于各自，由此认知蓝色，由此认知黄色等等，能分别辨别事义各自的法，您必须成为它的自性。因为物质不能分别辨别事义各自。第二种是：识的因，有色根等，是法。您从明不明了产生识的明不明了的差别，虽然有差别的业，即对于各自所缘仅仅在知性上没有差别之识，不是决定事义差别的，因为不是识的自性，并且是诸根识的共同因。第二种有两种，即：事果能施设事义。因此，不是根的施设者。第一种是：因为不是识的自性，所以不能施设事义。从成为此识自性的事之相各别显现，由此能辨别此识和此识是蓝色、黄色等等的认知，是法。成立为彼事义的成就者，因为自己成为作者的业，必定能施设事义。第二种是：那么识能施设事义各自是什么呢？有些人说：仅仅由根明不明了所作之识来施设。如果根明不明了的相貌能使识的自性成为明不明了的差别，但是由此所作之识，事之体性即相貌显现之外没有显现，是法。不是事义的体相，因为此识认知此事，不是施设与事关联的。第三种是：因此，外境可量之自性，即从自己方面所给予的相貌显现本身，是法。您是认知外境可量的成就者，因为您能表示认知外境可量。如果事义认知的成就者与事相同
English
There are two, namely: consciousness can distinguish the meaning of things. Therefore, it is not the establisher of the senses. The first is: for actions, forms, etc., there is experience on them, and the consciousness of holding blue, etc., which is only similar in nature in terms of intellect, is the dharma. You are the action of the agent, that is, the objects depend on each other, and by this, blue is cognized, and by this, yellow is cognized, etc. The dharma that can distinguish the meaning of things separately, you must become its nature. Because matter cannot distinguish the meaning of things separately. The second is: the cause of consciousness, such as the colored senses, is the dharma. You produce the difference between clear and unclear consciousness from clear and unclear, although there is a different action, that is, for each object, the consciousness that has no difference only in intellect is not the determinant of the difference in the meaning of things, because it is not the nature of consciousness, and it is the common cause of all sense consciousnesses. The second has two, namely: the result of things can establish the meaning of things. Therefore, it is not the establisher of the senses. The first is: because it is not the nature of consciousness, it cannot establish the meaning of things. From the appearance of the different aspects of things that have become the nature of this consciousness, it can be distinguished that this consciousness and this consciousness are the cognition of blue, yellow, etc., is the dharma. It is established as the achiever of that meaning of things, because it becomes the action of the author itself, and it can definitely establish the meaning of things. The second is: then what is it that consciousness can establish the meaning of things separately? Some say: it is established only by the consciousness made by the clarity and unclearness of the senses. If the appearance of the clarity and unclearness of the senses can make the nature of consciousness become the difference between clarity and unclearness, but the consciousness made by it, the essence of things, that is, the appearance that has not appeared other than the appearance, is the dharma. It is not the characteristic of the meaning of things, because this consciousness cognizes this thing, and it does not establish the connection with things. The third is: therefore, the nature of the external object that can be measured, that is, the appearance itself given from its own side, is the dharma. You are the achiever of cognizing the external object that can be measured, because you can represent the cognition of the external object that can be measured. If the achiever of the cognition of the meaning of things is the same as the thing