Tibetan
གྱུར་བ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། བློ་ནི་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་ལ་རང་དུས་སུ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཅན་དེ་ཡོད་མོད། རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་ཡིན་པའམ་གཞན་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན་པ་ལས་ཕྱི་དོན་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འོག་ནས་འཆད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གནོད་ཅེ་ན། སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། མཐོང་བ་བློ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་བའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་སྔོ་འཛིན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ན་ཁྱོད་མི་འཛིན་སྔོ་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་ཁྱོད་འཛིན་པ་སྟེ་སྔོ་འཛིན་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷ་དབང་གིས། གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་བོད་རྣམས་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་གཞུང་གོང་འོག་གི་བསྟན་ཚུལ་གྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་པ་སྟེ། སྔ་མས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། ཕྱི་མས་རྣམ་པ་ཉིད་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲལ་བུར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ཟློས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མི་འཐད་པས། བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཏན་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་རྣམ་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་ཤར་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་འདོད་ཅིང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དོན་གྱི་ངོ་བོར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་ངོར་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པའང་བློ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རི་བོང་ཅལ་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་གོང་འོག་བསྒྲིགས་ནས་དཔྱོད་ཅིག གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་རེས་འགའ་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྒྱུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་འགྲུབ་ཅེ་ན། མེར་སྣང་གི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་སྔ་མ་ཡོད་མེད་ལས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་རྣམ་པར་ངེས་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ངེས་
Chinese
成了，因为没有成立的缘故。第二种情况是：如果说没有成立的理由不成立，因为心是该事物的形象的缘故。心在自身的时间里，确实具有随之而来的事物的形象。然而，这个形象是所立宗。你是外境的真实事物，还是其他由习气产生的形象呢？这应该是值得研究的，而不是外境的真实事物，因为有下面要讲的道理会妨害它。如何妨害呢？显现蓝色是所立宗。见到是心，而不是外在独立存在的事物，因为见到的特点是，在执着蓝色的执着存在与否时，你不执着；执着蓝色的执着存在时，你执着，即与执着蓝色一同成为确定的对境的缘故。在此，拉旺说：如果心是彼形象，这是以经部宗的立场先提出的，而藏族人追随它，这是没有发挥出上下论典教导方式的能力，因为前者遮止了创造形象的外境，而成立了自证为果；后者遮止了形象本身是外境，而成立了自证为果的场合是各自显现的缘故；否则，遮止外境而成立自证的场合将变成重复的缘故。那么，分别说部不承认心上生起事物的形象，那么，心是彼形象应该如何安立呢？不是完全不承认形象，因为一切心和心所都承许为有相的缘故。与经部没有差别不是的，因为对于显现事物的意识上生起的事物的形象，经部承许为意识的体性，而分别说部承许为事物的体性的缘故。因此，在此处成立两种方式，也是成立成为一个心的体性的两种方式，要知道不是仅仅成立两种方式而已。不要追随兔子的角，而要整理上下的大论典后进行研究。如果说以果的识有时会倒转的理由，可以成立原因外境存在吗？显现火的心是所立宗。是否产生是由自己的习气唤醒的前者存在与否来决定的，而不是依赖于外境的火来决定是否产生的。
English
It is established, because there is no reason for establishment. The second case is: if it is said that the reason for non-establishment is not established, because the mind is in the image of that thing. The mind, in its own time, does have the image of things that follow it. However, this image is the subject to be proven. Are you the real thing of the external object, or other images arising from habits? This should be worthy of study, not the real thing of the external object, because there are reasons to be explained below that will hinder it. How does it hinder? Appearing blue is the subject to be proven. Seeing is the mind, not the external independent thing, because the characteristic of seeing is that when the attachment to blue exists or not, you do not attach; when the attachment to blue exists, you attach, that is, it becomes a definite object together with the attachment to blue. Here, Lhawang said: If the mind is in that image, this is first proposed from the standpoint of the Sutra School, and the Tibetans follow it, which is not to exert the ability of the teaching method of the upper and lower treatises, because the former prevents the external object that creates the image, and establishes self-awareness as the result; the latter prevents the image itself from being the external object, and the occasion of establishing self-awareness as the result is manifested separately; otherwise, the occasion of preventing the external object and establishing self-awareness will become repeated. So, the Vaibhashika School does not admit that the image of things arises in the mind, so how should the statement that the mind is in that image be established? It is not that the image is not admitted at all, because all minds and mental factors are admitted to be with images. It is not that there is no difference from the Sutra School, because for the image of things arising in the consciousness of the appearance of things, the Sutra School admits it as the nature of consciousness, while the Vaibhashika School admits it as the nature of things. Therefore, establishing two ways here is also establishing two ways that become the nature of one mind, and it should be known that it is not just establishing two ways. Do not follow the horns of the rabbit, but sort out the upper and lower great treatises and study them. If it is said that the reason why the consciousness of the result sometimes reverses can establish the existence of the cause external object? The mind that appears as fire is the subject to be proven. Whether it arises is determined by whether the former that awakens its own habits exists or not, rather than relying on the external fire to determine whether it arises.
Tibetan
པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་འདིར་འཇུག་ཤེས་སྔ་མ་འགའ་ཞིག་ནི་འཇུག་ཤེས་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་གི་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ཡན་གར་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། མ་རིག་པས་བསླད་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཅན་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དྲན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཞལ་བྱ། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ལྷས་འབྲས་རྟོག་དང་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་དངོས། གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ། འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡི་ཡུལ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ལྟར་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷས་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འབྲས་རྟོག་གཉིས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དགོངས་སོ། །དོན་འདི་མ་རྟོགས་པར་འདི་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་བྱས་ནས་ཚིགས་བཅད་འོག་མ་གཉིས་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་ནི་སྒྲོས་ངན་གྱི་ཕྲེང་བས་མགྲིན་པ་བརྒྱན་པ་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འཇོག་པ་ནི་གོང་འོག་གཉིས་ཀ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་གི་རྒྱུ་ཡུལ་གཞན་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་བརྟག་ཏུ་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ནི་གཞག་ཅིང་། ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་འཇོག་གི ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་རིགས་ཏེ། ཤེས་པ་རང་གི
Chinese
不是的。因为在唯识宗的语境中，前期的某些入识能使后期的某些入识的习气完全苏醒。第三个原因是，没有外境独立存在。现象的识，作为一个法，具有被无明染污的能取和所取两种形态的显现。因为自己具有两种形态的显现，所以这样体验，并且之后也这样回忆。这样一来，现象的识，作为一个法，这其中的两种形态中，所取的形态是所量，完全断除它的能取形态是量，亲身体验它的自证本身就是果，因为是具有两种形态的识。这里拉（指拉尊仁钦南杰）说“第一个果的分别”，是指唯识宗的观点。第二，关于名言中认识事物（义）的量果的阐述，有三点：量果的真实、所量之成立、果之成立。第一点是，当名言中，对于显现为事物的唯识的识的因，想要成立识之外的外部事物存在或不存在的时候，现象的识，作为一个法，在名言中可以被认为是认识事物（义）的果，因为外部事物存在与否的形态，并非外部事物存在与否的实有，而是通过体验外部事物存在与否的方式来安立对事物的体验。这里拉（指拉尊仁钦南杰）说“对于所量的事物，成为认识事物（义）的果的第二个果的分别”，是指唯识宗的名言中的量果。如果不理解这个道理，把这和第一个量果的意义进行比较，然后把下面的两个偈颂解释成第二个量果的意义，就是用恶劣的装饰品来装饰喉咙，因为在名言中安立认识事物（义）的方式，上下两种情况是相同的。唯识的因是其他的境，这也是名言中说的，和所说的显现为对境的缘是同一个意思。第二点是，当识自己没有执取的形态，就把它安立为外部事物，为了施加名言，识就像具有其他境一样安立，在境中显现的事物是空无意义的时候，作为一个法，可以被安立为外部所量，因为识自己
English
It is not. Because in the context of speaking about Vijnanavada, some earlier entering consciousnesses cause the habits of some later entering consciousnesses to fully awaken. The third reason is that there is no external object existing independently. The consciousness of phenomena, as a dharma, has the appearance of two forms, the grasper and the grasped, which are defiled by ignorance. Because oneself has the appearance of two forms, so it is experienced in this way, and later it is also remembered in this way. In this way, the consciousness of phenomena, as a dharma, among these two forms, the form of the grasped is the object to be measured, completely cutting off its grasping form is the valid cognition, and personally experiencing its self-awareness itself is the result, because it is a consciousness with two forms. Here, Lha (referring to Lhazun Rinchen Namgyal) said "the first fruit of distinction," which refers to the view of Vijnanavada. Second, regarding the explanation of the valid cognition and result of knowing things (artha) in name, there are three points: the reality of the valid cognition and result, the establishment of the object to be measured, and the establishment of the result. The first point is that when, in name, for the cause of the Vijnanavada consciousness that appears as things, it is desired to establish whether external things other than the consciousness exist or do not exist, the consciousness of phenomena, as a dharma, can be considered in name as the result of knowing things (artha), because the form of whether external things exist or not is not the real existence of whether external things exist or not, but rather the experience of things is established through the way of experiencing whether external things exist or not. Here, Lha (referring to Lhazun Rinchen Namgyal) said "for the object to be measured, the second fruit of distinction that becomes the result of knowing things (artha)," which refers to the valid cognition and result in name in Vijnanavada. If this principle is not understood, comparing this with the meaning of the first valid cognition and result, and then explaining the following two verses as the meaning of the second valid cognition and result, is like decorating the throat with bad ornaments, because the way of establishing knowing things (artha) in name is the same in both the upper and lower cases. The cause of Vijnanavada is another object, which is also said in name, and is the same meaning as what is said to be the condition of the object appearing as the object. The second point is that when the consciousness itself does not grasp the form, it is established as an external thing, and for the sake of applying name, the consciousness is established as if it has another object, and when the thing appearing in the object is empty of meaning, as a dharma, it can be established as an external object to be measured, because the consciousness itself