Tibetan
་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། འདུ་བྱེད་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། འདུ་བྱེད་དེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སོགས་རང་མཚན་པ་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་རང་མཚན་པ་མིན་ཏེ་རྩིག་པ་སོགས་ལ་ཐོགས་མེད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་སྣང་ནས་མི་ཤེས་པར་རྨི་བ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་ཤེས་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་དེ་གཞན་ལ་མི་སྣང་བར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་དུ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་འདོད། གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་ཚང་ཡང་གཟུང་དོན་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བས་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ལས་གཞན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒྲས་བློ་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་མིང་སོགས་རྐྱང་པ་བརྗོད་ཅེ་ན་ཡང་། དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བུམ་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲས་དོན་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་མིང་སོགས་ཁོ་ན་བརྗོད་ཅེ་ན། ད་ལྟར་ཆོས་ཅན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་སོགས་དེ་ནི་ཟད་ཅིང་། མ་འོངས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་མིང་སོགས་དེ་དག་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཡང་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་མི་འདོད་དེ། སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ཡན་གར་བའི་དངོས་པོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་ལས་སྤྱི་དངོས་སུ་རྟོགས་ཤིང་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལ་དབང་སོགས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཡན་གར་སྤྱི་ཉིད་བརྗོད་པ་མེད། །བརྗོད་ན་ཐལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་གནོད། །ཐལ་བ་ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག །རྣམ་པ་རྒྱུ་མེད་ཐལ་བས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་ཡན་གར་བ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མི་འཇུག་པ་དེ་མིན་པར་ཐལ། སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཡོད་ཅིང་དེ་སྒྲས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཡང་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཀུན་ལའང་མཚུངས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རང་འཛིན་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་གསལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་ཡན་གར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་ན། སྤྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དུས་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་འཛིན་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་གསལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དང་དམིགས་རུང་གི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་སྤྱི་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གསལ་བ་མེད་པའི་དུས་ན་སྤྱི་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཆོས་ཅན། རང་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་དུས་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནུས་བརྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མེད་པའི་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གསལ་བ་མེད་པའི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་འགལ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ཡི་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་པ་དང་ནུས་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལྟར་འགལ་རྐྱེན་དང་མཐུན་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་གང་འཇུག་སྟེ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི་སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྔོན་པོའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཆ་ནི
Chinese
的识，具有为所取境的作用，但也不是从所取境产生，因为显现为蓝色和形状等。承认周遍，因为认为行与颜色和形状无关。如果说梦中的识显现蓝色等自相是真实的，那么梦中的识所显现的蓝色等的相，不是蓝色等自相，因为无碍地显现在墙壁等上。因此，它是识，不是外境，因为处于可见的境中的其他人显现却不认识，而是做梦者自己显现并认识。梦中所显现的相是识的道理，可以用来证明，成为分别对境的名等是识，因为成为分别对境的名等，他人不显现，而是自己显现并认识。此外，眼等不欺骗的识，认为具有所取境，那么以什么理由认为是有意义的呢？如果说即使其他因缘具足，如果没有所取境就不会产生，因此见到所取境的能力。那么，除了根识之外的分别，应该成为无所取境，因为不依赖于所取境的能力。第二，如果说声音所表达的是与心识和意义都无关的单独的名等。那么，求义者，不应该从“瓶子”这个声音中理解瓶子，因为“瓶子”这个声音没有表达瓶子。第三，如果说声音只表达与意义自相相关的名等。那么，现在，过去和未来不应该是声音的表达对象，因为过去意义的自相和与之相关的名等已经消失，而未来意义的自相和名等尚未产生。第二部分分为两部分：陈述观点和驳斥这些观点。第一部分：胜论师说，即使事物是声音的直接表达对象，也不认为根等会变得无意义，因为声音直接表达普遍存在的实物。因此，从声音中直接理解普遍，而自相显现为
English
The consciousness of, which has the function of being the object of apprehension, but it is not produced from the object of apprehension either, because it appears as blue and shape, etc. The pervasion is admitted, because it is believed that the act is unrelated to color and shape. If it is said that the appearance of blue, etc., as self-characterized in dream consciousness is real, then the appearance of blue, etc., that appears in dream consciousness is not the self-characterized blue, etc., because it appears unobstructed on walls, etc. Therefore, it is consciousness, not an external object, because other people who are in the visible realm appear but do not recognize it, but the dreamer himself appears and recognizes it. The reason that the appearance in the dream is consciousness can be used to prove that names, etc., that become the object of discrimination are consciousness, because names, etc., that become the object of discrimination do not appear to others, but appear and are recognized by oneself. Furthermore, the non-deceptive consciousness of the eye, etc., is considered to have an object of apprehension, so for what reason is it considered meaningful? If it is said that even if other causes are complete, it will not arise without an object of apprehension, so the ability of the object of apprehension is seen. Then, apart from the root consciousness, discrimination should become without an object of apprehension, because it does not depend on the ability of the object of apprehension. Second, if it is said that what sound expresses is a separate name, etc., that is unrelated to both consciousness and meaning. Then, the seeker of meaning should not understand the pot from the sound "pot", because the sound "pot" does not express the pot. Third, if it is said that sound only expresses names, etc., that are related to the self-character of meaning. Then, the present, past, and future should not be the objects of expression of sound, because the self-character of the past meaning and the names, etc., related to it have disappeared, and the self-character of the future meaning and the names, etc., have not yet arisen. The second part is divided into two parts: stating the views and refuting these views. The first part: The Vaisheshika says that even if things are the direct objects of expression of sound, it is not considered that the roots, etc., will become meaningless, because sound directly expresses the universally existing real thing. Therefore, the universal is directly understood from the sound, and the self-character appears as
Chinese
如果说对于证悟需要能力等，第二方面有四点：普遍自性不宣说，宣说则二过相损，遮遣后过之过失，以无因之过相损害。第一点是，声音法，以普遍自性直接宣说的理由，能力等成为无意义的过失不成立，因为普遍不是自性所宣说的缘故。第二点是，不成立，如果说普遍自性存在并且声音宣说它，那么这个普遍法，对于一切显现也同样随行是不成立的，并且产生自执的智慧，不是由显现等使其显现是不成立的，因为是对于显现无待的自性之故。如果承认后一个过失，那么普遍法，在显现存在与否之时，恒常成为所缘是不成立的，因为产生自执的智慧不依赖于显现，因此并且是可缘的常法之故。第三点是，如果又说，显现依赖于以现量见到，因此普遍使现量显现，所以在没有显现之时，普遍不成为所缘，那么普遍法，恒常产生缘自之现量是不成立的，因为产生缘我的现量之识的能力是什么，那就是能力考察之故。如果说，在没有显现的某些时候，产生普遍执着的能力不存在，那么这个普遍法，在一切时候产生普遍执着的能力成为不存在是不成立的，因为没有显现之时，产生普遍执着的能力不存在，因为是常法之故。如果说，那时能力被违缘所摧毁，那么这个普遍的产生自执之识的能力不存在的无能力自性所安住的法，为了你使能力和无能力之自性穷尽，次第地顺缘和违缘的能力如何进入，不进入是不成立的，因为不是能被因缘所改造的，因为是常法之故。第四点是，在蓝色执着现量之后，执着蓝色的普遍之相的识，这个法，与你相连的蓝色等相分的
English
If it is said that abilities etc. are needed for realization, the second aspect has four points: The universal essence is not spoken of. If spoken of, it is harmed by two faults. Refuting the fault of the latter fault. It is harmed by the fault of causelessness. The first point is, sound, the reason for directly expressing the universal essence, the fault of abilities etc. becoming meaningless is not established, because the universal is not expressed by the essence. The second point is, it is not established, if it is said that the universal essence exists and sound expresses it, then this universal dharma, it is not established that it follows equally in all appearances, and it is not established that the wisdom of self-grasping is made clear by appearances etc., because it is the essence of being independent of appearances. If the latter fault is admitted, then the universal dharma, it is not established that it always becomes the object of perception at the time of existence or non-existence of appearances, because the wisdom of self-grasping does not depend on appearances, therefore, and because it is a permanent dharma that can be objectified. The third point is, if it is said again that appearance depends on being seen by direct perception, therefore the universal makes direct perception appear, so when there is no appearance, the universal does not become an object of perception, then the universal dharma, it is not established that it always produces direct perception of itself, because what is the ability to produce the consciousness of direct perception of self, that is the examination of ability. If it is said that at some times when there is no appearance, the ability to produce universal grasping does not exist, then this universal dharma, it is not established that the ability to produce universal grasping becomes non-existent at all times, because when there is no appearance, the ability to produce universal grasping does not exist, because it is a permanent dharma. If it is said that at that time the ability is destroyed by adverse conditions, then this universal dharma, the dharma that abides in the nature of non-ability where the ability to produce self-grasping consciousness does not exist, in order for you to exhaust the nature of ability and non-ability, how does the ability of favorable and adverse conditions enter in sequence, it is not established that it does not enter, because it cannot be transformed by conditions, because it is a permanent dharma. The fourth point is, after the direct perception of blue grasping, the consciousness of the aspect of grasping the universal of blue, this dharma, the aspects of blue etc. that are connected with you are