Tibetan
་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་པས་ཤེས་བྱར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱིར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་སྐྲ་ཤད་ཀྱང་སྤྱི་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོག་པས་ཤེས་བྱར་ཞེན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྲ་སོགས་དེ་དག་གི་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སྐྲ་ཤད་སོགས་དེ་ལྟའི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་རྟོག་བློའི་སྣང་ཡུལ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་དེ། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྲ་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲ་སོགས་ཞེས་བྱ་བར་དཔྱོད་པའི་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་བློ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་རང་སྤྱི་གང་རུང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྤྱི་སྟེ་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་པ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རང་མཚན་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རང་མཚན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྤྱིར་ཇི་ལྟར་འཇོག་ཅེ་ན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བུམ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་སྤྱིར་འཇོག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་རྟོག་ངོར་བུམ་གསལ་ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་ངོར་དེ་བུམ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱི་མཚན་དངོས་པོར་མེད་པར་བསྒྲུབ། །དངོས་པོ་རང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བརྒྱད་དེ། སྒྲ་ཡི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པས་བསྒྲུབ། །ཞིག་པ་འཛིན་དང་སྣང་ཚུལ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ། །ལྡོག་པ་མཚུངས་པའི་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །འབྲས་བུ་ཡིན་མིན་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་བསྒྲུབ། །བརྡ་དྲན་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ། །རང་དབང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ། །དོན་བྱེད་ནུས་ངེས་སྟོང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་འགོད་དེ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ། །ཁྱབ་སྒྲུབ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཆོས
Chinese
转变，因为是通过分别念执著为所知的方式而安立为共相的缘故。第三个问题是：那么头发的纹理也应成为共相，因为分别念执著它为所知的缘故。回答：头发等那些东西的，又是其他认识的头发纹理等如是事物的分别念的显现境，有法，不遮止是共相的特征，因为是分别念的显现境的缘故。对于错乱的根识，头发等显现清晰的行相，有法，是自相，因为是认识的体性的意义的缘故。对于名为头发等进行观察之后的分别念，有法，你的显现境不是自相，因为你是以共相为行境的分别念的缘故。显现为头发的根识，有法，你的执著境不是自相也不是共相，因为你是没有执著义的缘故。第四个问题是：如果共相即是显现于分别念的行相，有法，将成为是自相，因为是认识的体性的意义的缘故。回答：经部宗，有法，没有分别念显现的行相成为自相的过失，因为承许分别念显现的行相是自相的缘故。那么如何安立为共相呢？显现于分别念的瓶子等的行相，有法，在外境义的体性上执著的那部分安立为共相，因为在外境义的体性上执著的那部分在分别念面前对于所有显现的瓶子都具有相同的体性的缘故，并且在分别念面前它是依赖于与非瓶子相异而存在的缘故。第二，关于特征在事物上存在与否的论述分为二：成立共相的特征在事物上不存在；成立事物仅仅是自相。第一部分有八点：通过是声音的事实所诠释的对象来成立；通过不能诠释是此一或彼一来成立；通过与坏灭的执著和显现的方式相同来成立；通过是相同的相异的共相来成立；通过辨别是否是果来成立；通过是名言记忆的认识的显现境来成立；通过没有自主执著的认识来成立；通过以确定作用的能力空无的理由来成立。第一部分分为二：建立理由并成立周遍；对于成立周遍本身遣除争论。第一：瓶子等的共相，有法。
English
It transforms because it is generally established through the means of grasping as knowable by conceptual thought. The third question is: Then even the texture of hair should become a generality, because conceptual thought grasps it as knowable. Answer: The appearance of the conceptual mind that grasps the hair and other such things, and also the hair texture and other such things of other cognitions as such objects, is the subject. There is no prohibition against being a general characteristic, because it is the object of appearance of conceptual thought. For the mistaken sense consciousness, the appearance of the hair and other things appearing clearly is the subject. It is a self-characteristic, because it is the very meaning of the essence of cognition. The conceptual mind that examines what is called hair and other things is the subject. Your object of appearance is not a self-characteristic, because you are a conceptual thought that has a general object. The sense consciousness that appears as hair is the subject. Your object of apprehension is neither a self-characteristic nor a generality, because you are devoid of an object of apprehension. The fourth question is: If the generality is the appearance to conceptual thought, then the form is the subject. It will become a self-characteristic, because it is the very meaning of the essence of cognition. Answer: Sautrāntika, the subject, there is no fault in the appearance to conceptual thought being a self-characteristic, because it is accepted that the appearance to conceptual thought is a self-characteristic. Then how is it established as a generality? The appearance of the pot and other things to conceptual thought is the subject. The aspect of clinging to the nature of the external object is established as a generality, because that aspect of clinging to the nature of the external object has the same nature in the face of conceptual thought for all clear appearances of the pot, and in the face of conceptual thought it depends on being different from what is not a pot. Second, the discussion of whether or not a characteristic exists in a thing is divided into two: Establishing that the characteristic of a generality does not exist in a thing; Establishing that a thing is only a self-characteristic. The first part has eight points: Establishing through being the object expressed by the reality of sound; Establishing through being unable to express as either this or that; Establishing similarity in the way of grasping and appearing of destruction; Establishing being a generality of the same difference; Establishing through distinguishing whether or not it is a result; Establishing through being the object of appearance of the cognition of conventional memory; Establishing through the absence of autonomous grasping cognition; Establishing through the sign of being empty of the ability to perform a function. The first part is divided into two: Establishing the reason and establishing pervasion; Refuting disputes about establishing pervasion itself. First: The generality of the pot and other things, the subject.
Tibetan
་ཅན། དངོས་པོ་མིན་ཏེ། སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་རང་མཚན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་ལས་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དབང་སོགས་རྐྱེན་གསུམ་པོ་འབྲས་བུ་སྟེ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལས་དགོས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མིང་སོགས་བརྗོད་པས་དབང་སོགས་དོན་ཡོད་སྤོང་། །སྤྱི་དངོས་བརྗོད་པས་དབང་སོགས་དོན་ཡོད་སྤོང་། །མངོན་སུམ་ཤེས་ཕྱིར་དབང་སོགས་དོན་ཡོད་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་དེ་དྲི་བ་དགོད། །དྲིས་པའི་མཐའ་གསུམ་སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་མང་པོས་བཀུར་བ་ལ་སོགས་པ་ན་རེ། སྒྲས་དངོས་པོ་དངོས་སུ་བརྗོད་ཀྱང་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མིང་སྟེ་སྒྲའི་རྣམ་པ་དང་། སོགས་པ་མཚན་མ་སྟེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཟུགས། སེམས། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་ཅིང་གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་རྟོགས་པ་ལ་དབང་སོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་པའི་མིང་སོགས་བརྗོད་དམ། བརྗོད་བྱ་བུམ་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་མིང་སོགས་བརྗོད་དམ། མིང་སོགས་བློ་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན་བརྗོད། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བློ་དང་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་དགག །ཚུལ་དེས་འབྲེལ་མེད་བརྗོད་པ་ཁེགས། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཐལ་བ་འགོད་དེ་ཉེས་སྤོང་དགག །རང་ལ་མི་མཚུངས་རྒྱུ་མཚན་དགོད། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་མེད། །ཡོད་ཀྱང་འདོད་པ་གྲུབ་མི་འགྱུར། །སྒྲུབ་བྱེད་ཤེས་ཀུན་དོན་ལྡན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་སོགས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེ་ན། དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་རང་མཚན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་བུམ་པ་རང་མཚན་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བུམ་པའི་མིང་སོགས་དང་བུམ་པ་རང་མཚན་གཉིས་ཚུལ་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་བུམ་པའི་མིང་སོགས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ཀུན་ཏུ་བུམ་པའི་མིང་སོགས་ལ་བུམ་པར་འཁྲུལ་ནས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད
Chinese
。事物并非如此，因为声音直接表达的就是所要表达的事物本身。如果不遍及，那么自相（自性）作为有法，从显现中产生的认知，感官的意识将变得没有意义，因为你从声音中直接认知。不能这样认为，因为感官等三种缘不是果，即不是具有必要性的东西。因为从自相显现中产生的认知没有其他的必要性。第二部分有三点：通过说出名称等来否定感官等的意义；通过说出总相事物来否定感官等的意义；为了现量认知而否定感官等的意义。第一部分有两点：陈述观点并提出问题；分别驳斥所提问题的三种极端。第一点是：听闻者众多的人说，声音直接表达事物，但感官等不会变得没有意义，因为名称，即声音的形态，以及等等，相，即事物的形态，色、心、以及与心相关的非色法的俱不相应行，声音直接表达，并且为了认知色等自相，需要感官等。如果是这样，那么“瓶子”这个声音，是表达与说法者和听法者的心识相关的名称等呢？还是表达与所表达的瓶子相关的名称等呢？还是表达与心识和事物都无关的名称等呢？第二部分有三点：驳斥表达与心识相关；以同样的方式排除表达无关；驳斥表达与事物相关。第一部分有五点：提出荒谬结论并驳斥错误；提出与自身不相同的理由；这个理由在其他事物中不存在；即使存在，也无法成立所要证明的；驳斥所有能成立的知识都具有意义。第一点是：如果说表达只与说法和听法的心识相关，那么，寻求意义的人作为有法，从“瓶子”这个声音中，不会理解到瓶子自相的意义，因为“瓶子”这个声音没有表达瓶子的自相。如果瓶子的名称等和瓶子的自相，两者因为方式相同而混淆为一，因此从表达瓶子的名称等的声音中会理解到意义，那么，“瓶子”这个声音作为有法，你从声音中理解意义的时候，并不是一直都将瓶子的名称等误认为瓶子来理解。
English
Things are not like that, because sound directly expresses the very thing to be expressed. If it is not pervasive, then the self-character (svabhāva) as the subject, the cognition arising from appearance, the sense consciousness will become meaningless, because you directly cognize from the sound. It cannot be thought so, because the three conditions such as the senses are not the result, that is, not something with necessity. Because there is no other necessity than the cognition arising from the appearance of self-character. The second part has three points: denying the meaning of the senses etc. by stating names etc.; denying the meaning of the senses etc. by stating general object; denying the meaning of the senses etc. for the sake of direct perception. The first part has two points: stating the view and posing questions; refuting the three extremes of the questions posed separately. The first point is: those who are respected by many hearers say that although sound directly expresses things, the senses etc. will not become meaningless, because the name, that is, the form of the sound, and so on, the sign, that is, the form of the object, form, mind, and non-associated compositional factors other than substances arising from the mind, are directly expressed by sound, and the senses etc. are needed to cognize the self-character of form etc. If so, then the sound "vase", does it express the name etc. related to the mind of the speaker and the listener? Or does it express the name etc. related to the vase to be expressed? Or does it express the name etc. that is not related to either the mind or the object? The second part has three points: refuting the expression related to the mind; excluding the expression unrelated in the same way; refuting the expression related to the object. The first part has five points: presenting the absurd conclusion and refuting the error; presenting the reason that is not the same as oneself; that reason does not exist in other things; even if it exists, it will not be possible to prove what is to be proven; refuting that all knowledges that can prove are meaningful. The first point is: if it is said that the expression is only related to the mind of the speaker and the listener, then, the person seeking meaning as the subject, from the sound "vase", will not understand the meaning of the self-character of the vase, because the sound "vase" does not express the self-character of the vase. If the name etc. of the vase and the self-character of the vase are confused as one because the ways are the same, therefore the meaning will be understood from the sound expressing the name etc. of the vase, then, the sound "vase" as the subject, when you understand the meaning from the sound, you are not always understanding by mistaking the name etc. of the vase as the vase.