Tibetan
ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཐོག་མར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཆད་ཅེ་ན། དེ་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་པོ་ཉིད་ལ་དྲི་བར་བྱ་བའི་ཁོ་བོ་ནི་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་དང་སྦྱོར་བས་སྐྱོན་དེ་དག་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ལེའུ་དང་པོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་སྔ་མ་ཁ་ཅིག གྲངས་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ཞེས་སྤྱོད་ཡུལ་དང་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་འགྲེལ་པར་ཡང་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་གོང་དུ་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། དེ་ལྟར་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་ནས་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བ་ནི་ཞེས་པ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ས་བཅད་བཞིར་བྱས་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བ། བསགས་པ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་མངོན་གྱི་གཞུང་ཕྱེད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་དང་། དེའི་ཕྱེད་དང་མངོན་སུམ་ལྷག་མ་གསུམ་གྱིས་གཞུང་གིས་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྷའི་དགོངས་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུམ་པར་གསུངས་པ་སྟེ། གྲངས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་གྲངས་གཞན་འགོག་པ་རྣམས་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཚོགས་སྤྱི་དང་ལྡོག་པ་དུ་མ་དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ཡིད་མངོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། རང་རིག་གི་སྐབས་སུ་བདེ་སོགས་བེམ་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རིགས་གཏེར་ལས། ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཚད་མ་སྤྱིའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མཚན་ཉིད་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ཉིད་ལེགས་པས་དེའི་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་འཆད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཡི་རྣམ་གཞག་བསྟན། །སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ། །གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཡི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ། །ཚུལ་དེས་གྲངས་གཞན་སེལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོར། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །བསྒྲུབ་བྱ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་སོགས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སེལ་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་སོགས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་གཞལ་བྱར་འགྱུར་ཏེ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་རང་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། གསལ་བར་སྣང་ཞིང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སྤྱི་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེས་གཞལ་བའི་དོན་མིན་ཏེ། རང་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེས་གཞལ་བའི་དོན་དུ་དབང་ཤེས་དེས་དྲངས་པའི་ངེས་པས་མོས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་འདྲ་བ་སྟེ་ཐུན་མོང་བ་དང་མི་འདྲ་བ་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་དངོས
Chinese
并非如此，因为这指的是体性完全清净之义。如果这样，为何在《释量论》的现量品一开始不讲自义比量呢？这应该去问论师，我将与量成立品结合，因为那些过失不会存在，所以在第一品中已经讲完了。 中间宣讲品之正文。 第二部分分为二：边际考察和正文之义。第一部分：天神释中见到对于量及其体性的论典有四种颠倒分别，即对于数量的颠倒分别，对于体性的颠倒分别，对于行境的颠倒分别，对于果的颠倒分别。对于所说之义，有些前代人说，破除对于数量和行境的颠倒分别，这样将行境仅与第一者结合是不合理的，因为如果那样，在释中也应该在对于体性的颠倒分别之前出现，并且与《现量离分别》的旧释中“这样破除对于数量的颠倒分别后，破除对于自性的颠倒分别”相违背。有些人认为，按照字面意思分为四个部分，然后破除对于行境的颠倒分别。“积累者即是集合”等以下的内容来表示也是不合理的，因为官觉的论典用一半破除对于体性的颠倒分别，另一半和剩余的三个现量用正文破除对于行境的颠倒分别的差别是谁也无法成立的。因此，天神的观点是将破除对于行境的颠倒分别作为前两者共同的部分，所以在第三者中宣说，即在数量的场合中，确定所量是二，并且遮止其他数量等，在体性方面，在官觉的场合中，遮止集合总相和众多反体是官觉的对境，在意识现量的场合中，遮止紧随因官觉的所取义是意识现量的对境，在自证的场合中，遮止乐等是物质，在瑜伽现量的场合中，遮止非真实义是瑜伽现量的对境等是行
English
It is not so, because it refers to the meaning of the completely pure nature. If so, why doesn't the Pramāṇavārttika explain the inference for oneself at the beginning of the chapter on direct perception? This should be asked to the commentator himself, I will combine it with the chapter on the establishment of validity, because those faults will not exist, so it has already been explained in the first chapter. In the middle, the text of the chapter itself is explained. The second part is divided into two: marginal examination and the meaning of the text. The first part: In the commentary of the deity, four kinds of inverted conceptions are seen regarding the treatises on validity and its characteristics, namely, inverted conceptions about number, inverted conceptions about characteristics, inverted conceptions about the field of activity, and inverted conceptions about the fruit. Regarding the meaning of what was said, some earlier people said that refuting the inverted conceptions about number and the field of activity, thus combining the field of activity only with the first one is unreasonable, because if that were the case, it should also appear in the commentary before the inverted conceptions about characteristics, and it also contradicts the old commentary of "Direct Perception is Free from Conception" which says, "After refuting the inverted conceptions about number in this way, refuting the inverted conceptions about self-nature." Some people think that dividing it into four parts according to the literal meaning, and then refuting the inverted conceptions about the field of activity, "Accumulators are collections," etc., is also unreasonable, because the difference between the fact that half of the treatise on sensory perception refutes the inverted conceptions about characteristics, and the other half and the remaining three direct perceptions use the text to refute the inverted conceptions about the field of activity cannot be established by anyone. Therefore, the deity's view is to regard the refutation of the inverted conceptions about the field of activity as a common part of the first two, so it is explained in the third one, that is, in the case of number, it is determined that the object to be measured is two, and other numbers are prevented, etc., in terms of characteristics, in the case of sensory perception, it is prevented that the collection of universals and many opposites are the objects of sensory perception, in the case of mental perception, it is prevented that the meaning taken by the immediately preceding sensory perception is the object of mental perception, in the case of self-awareness, it is prevented that happiness, etc., are material, and in the case of yogic perception, it is prevented that untrue meanings are the objects of yogic perception, etc., are the activities.
Chinese
因为这样可以消除错误的观念。然而，《理藏论》中，在论证量是二种的场合，其中的论述是考虑到量的一般共同属性，所以在定义考察的章节中阐述才是最好的，因此将按照那种方式来讲解。第二（部分）分为二：宣示二量的共同特点；确定当下的主题——现量。第一（部分）分为二：确立量是二种；驳斥认为量是其他数量的错误观点。第一（部分）分为三：列举确定是二种量的论证；确立该论证的三个方面；阐述通过这三个方面排除其他数量。第一（部分）简而言之，就是解释“现量与比量，是量，二者衡量处”的含义。之前所说的具有定义的量，作为所立宗，从进入方式的角度来说，确定是现量和比量两种，因为从进入方式的角度来说，衡量处确定为自相和共相两种。第二（部分）分为二：确立宗法；确立周遍。第一（部分）分为二：列举确定衡量处是二种的论证；阐述所立宗——衡量处二者的自性。第一（部分）：如果衡量处没有确定为两种，因为也有蓝莲花等既是自相又是共相的情况。那么，量进入方式的衡量处，作为所立宗，是二，排除三，因为确定为能起作用和不能起作用两种。如果错乱的根识所显现的毛发和二月等会变成不是自相也不是共相的衡量处，因为不能起作用所以不是自相，显现清晰且没有随行，所以也不是共相。那么，错乱的根识所显现的毛发和二月等，作为所立宗，不是根识所显现的根识所衡量的对境，因为对于根识所显现的根识所衡量的对境，没有根识所引导的定解所产生的意乐，也就是没有执着。因此，量进入方式的衡量处，作为所立宗，确定是自相和共相两种，因为确定为境、时、自性相同，也就是共同的，以及不相同，也就是非共同的两种，并且是声音的真实对境和真实
English
Because this eliminates misconceptions. However, in the 'Treasury of Reasoning,' the discussions in the context of proving that valid cognition is of two types are based on the common attributes of valid cognition in general. Therefore, it is best to explain it in the chapter on examining definitions, and we will explain it accordingly. The second (part) is divided into two: stating the common characteristics of the two valid cognitions; and establishing the subject matter at hand—direct perception. The first (part) is divided into two: establishing that valid cognition is of two types; and refuting the misconception of asserting other numbers of valid cognitions. The first (part) is divided into three: listing the proofs for determining two types; establishing the three aspects of that proof; and explaining how those aspects eliminate other numbers. The first (part) is, in short, explaining the meaning of 'Direct perception and inference are valid cognitions, the two measures.' The valid cognition with the definition mentioned earlier, as the subject, is definitely direct perception and inference from the perspective of the way of entering, because the object to be measured from the perspective of the way of entering is definitely two types: self-character and general character. The second (part) is divided into two: establishing the property of the subject; and establishing pervasion. The first (part) is divided into two: listing the proofs for determining that the object to be measured is of two types; and explaining the nature of the subject to be established—the two objects to be measured. The first (part): If the object to be measured is not determined to be two types, because there are also blue lotuses, etc., that are both self-character and general character. Then, the object to be measured by the way of entering valid cognition, as the subject, is two, eliminating three, because it is definitely two types: capable of performing a function and incapable of performing a function. If the hairs and double moons, etc., that appear to a mistaken sense consciousness become objects to be measured that are neither self-character nor general character, because they cannot perform a function, they are not self-character, and because they appear clearly and have no subsequent occurrence, they are not general character either. Then, the hairs and double moons, etc., that appear to a mistaken sense consciousness, as the subject, are not the objects measured by that sense consciousness that appears to itself, because for the object measured by that sense consciousness that appears to itself, there is no interest, i.e., no attachment, generated by the ascertainment led by that sense consciousness. Therefore, the object to be measured by the way of entering valid cognition, as the subject, is definitely two types: self-character and general character, because it is definitely two types: the same in terms of object, time, and nature, i.e., common, and different, i.e., non-common, and it is the real object of sound and real