Tibetan
དབང་ཤེས་ཡིད་མངོན་གྱི་སྔ་ན་ཡོད་ཅིང་། ཁྱོད་རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་བློ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་མིན་ཏེ། རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ་མམ། སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔར་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཕྱིས་རྒྱུ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་སོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཤེས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ཡིས་ཆོས་ཅན། དུས་ཐ་དད་ལ་གཟུང་འཛིན་འཇོག་ཤེས་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་འཇོག་ནུས་པ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་དུས་མི་མཉམ་ཡང་ཤེས་པ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་ལ་བཞག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེས་ཀྱང་དེ་གཟུང་ངོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་བཤད་ལ། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་མྱང་བྱ་སྔར་སྐྱེས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་དོན་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐ
Chinese
如果说，根识存在于意识显现之前，并且你与自执意识的显现的识是同时的。那么，意识显现的所缘法，具有自执意识的智慧，不是同时的，因为它是自执意识显现的生起者。这是周遍的，因为所有生起者的因，都周遍地存在于其所生起的事物之前。如果因果是同时的，那么是在因未生起时同时，还是在生起时同时？如果是前者，那么在因未生起时，法，因果不是同时的，因为因没有能力产生果，因为因本身不存在。如果是后者，那么在因生起之后，法，因果也不是同时的，因为因不会对果的产生提供近便的帮助，因为果已经成立。这个宗法被承认。第三个是，意识显现的所缘法，意识显现如何执持，或者不执持？如果说是因为与意识显现时间不同。那么，顺世论的理智者，在时间不同时，能够安立能取和所取，因为他们知道并且认为，能够将自身相似的形象真实地安立于该识之因，即使时间不同，也是该识的所缘。因此，即使意识显现有许多因，但无论是哪个创造形象的因，它的自性，即形象，都被安立为果意识显现，并且世间上说，果意识显现也执持它，因为果意识显现是随着你的形象而产生的。第三，通过证明所经历的是识，来解释自证显现，分为两部分：总的建立和论典的意义。第一部分是，一般来说，所有识在向内转向时，都考虑到是自证，因此将自己的体性说成是自证显现。向内转向时是自证的意义，也不是说所经历的先产生，然后才向内转向，如果是那样，就会变成回忆过去的回忆识。因此，识
English
If it is said that sense consciousness exists before the manifestation of mind consciousness, and you are simultaneous with the knowledge of the manifestation of self-grasping mind, then, the object of mind consciousness, possessing the wisdom of self-grasping mind, is not simultaneous, because it is the generator of the manifestation of self-grasping mind. This is pervasive, because all causes of generation are pervasively present before their generated objects. If cause and effect are simultaneous, then are they simultaneous when the cause has not arisen, or when it has arisen? If it is the former, then when the cause has not arisen, the dharma, cause and effect are not simultaneous, because the cause has no ability to produce the effect, because the cause itself does not exist. If it is the latter, then even after the cause has arisen, the dharma, cause and effect are not simultaneous, because the cause does not provide immediate help in producing the effect, because the effect has already been established. This sign is accepted. Thirdly, the object of mind consciousness, how does mind consciousness grasp, or not grasp? If it is said that it is because it is different in time from mind consciousness, then, the logicians of the Sutra school, know how to establish the grasper and the grasped when the times are different, because they know and believe that the cause that can truly establish its own similar image in that consciousness, even if the time is different, is the object of that consciousness. Therefore, even if mind consciousness has many causes, whatever cause creates the image, its nature, that is, the image, is established as the fruit mind consciousness, and it is said in the world that the fruit mind consciousness also grasps it, because the fruit mind consciousness arises following your image. Thirdly, explaining self-awareness as manifest by proving that what is experienced is knowledge, there are two parts: the general establishment and the meaning of the text. The first part is, in general, all consciousnesses, when turning inward, are considered to be self-aware, and therefore their own nature is said to be self-aware as manifest. The meaning of being self-aware when turning inward is not that what is experienced arises first and then turns inward, because if that were the case, it would become a memory consciousness of remembering the past. Therefore, consciousness
Tibetan
མས་ཅད་རང་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་ཙམ་མམ། རིག་ཙམ་མམ། གསལ་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་ཕྱིས་བདག་གི་ཤེས་པ་འདི་འདྲར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དྲན་པ་འབྱུང་བས་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་མྱོང་ངམ། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་གནད་ཀྱང་རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་ཉིད་མྱོང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལ་རང་རིག་ཏུ་འཇོག་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་བའམ་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། ཆགས་ལ་སོགས། རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་དང་། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་རང་རིག་ཏུ་ངེས་དཀའ་བའི་ཆགས་སོགས་དང་། རྟོག་པའི་སྟེང་ནས་བཤད་དེ། དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་པཎ་གྱིས་ཀྱང་། རང་རིག་བེམ་པོ་ལོག་ཙམ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཞུང་འདིར་མཚན་གཞི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྟེང་ནས་བཤད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པས་བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོ་དང་། གྲངས་ཅན་གྱིས་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་བེམ་པོར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱོང་བྱེད་རྟོག་བྲལ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ། །མྱོང་བྱ་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དག་མྱོང་བའི་རང་རིག་ནི་བརྗོད་པ་དེའི་མིང་དང་དོན་གཉིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཏེ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་དངོས་སུ་བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་དུ་གཞན་དུ་རྗེས་འགྲོ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདེ་སོགས་ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་བདག་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྫས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྟེ་བྱེ་བྲག་པ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །ཡུལ་གཞན་རིག་བྱེད་གཉིས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱབ་པ་བསྟན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དགོད། །ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱེན་
Chinese
所有众生在自身产生的时候，仅仅是体验，仅仅是觉知，仅仅是显现而产生的缘故，之后会回忆说“我的意识变成了这样”，因为产生回忆的缘故，以回忆的标志来成立自体验或者自证的关键，也在于自身产生的时候，不是以境和有境的方式来觉知，而是自身仅仅以体验的体性产生，这本身就安立为自证。自身产生的时候，如果以体验或觉知的体性产生，那么就认为仅凭此就成立了自证，因此在《量论》中说：“贪等，自证无分别。（藏文：ཆགས་ལ་སོགས།，梵文天城体：रागादि，梵文罗马拟音：rāgādi，汉语字面意思：贪等。）”并且说：“分别念也认为是自证，实际上不是，因为那是分别念。”这样从难以确定为自证的贪等和分别念的角度进行了解说。考虑到这一点遍及所有意识，大自在萨迦班智达也说：“自证仅仅是遮遣物质。（藏文：རང་རིག་བེམ་པོ་ལོག་ཙམ་ཡིན།，梵文天城体：आत्मसंवेदनं जडनिवृत्तिमात्रम्，梵文罗马拟音：ātmasaṃvedanaṃ jaḍanivṛttimātram，汉语字面意思：自证仅仅是遮遣物质。）”等等。这部论典中从安乐等所指的基础之上进行解说，是为了遮遣分别部认为安乐等是内在的物质，以及数论派认为安乐等是外在的物质的邪分别念。第二部分分为两点：成立体验者是无分别的自性，遮遣体验的对象是物质。第一点是：安乐等的自性，作为有法，您体验它们的自证不是与言说之名和义二者相关联，即混合执持的分辨念，因为您实际上不能作为指示者，因为您作为境不依赖于跟随其他事物。第二部分分为两点：遮遣安乐等是内在的物质，遮遣安乐等是外在的物质。第一部分分为两点：陈述观点，驳斥该观点。第一点是：安乐等这些事物，作为有法，如何能认识自己的体性，即不能认识，因为其他外在的事物也不是能认识的，因为是内在的物质。因此，有些人，即胜论派说，依靠同一个所依的识，应该被其他实法所认识。第二部分分为三点：成立安乐等是意识，遮遣其他识体验，显示境和其他是能认识的二者。第一部分分为三点：显示周遍并立宗，缘起
English
When all beings arise, they arise merely as experience, merely as awareness, merely as manifestation. Because of this reason, later they recall, "My consciousness became like this." Because of the arising of recollection, the key to establishing self-experience or self-awareness through the mark of recollection also lies in the fact that when oneself arises, it is not awareness in the manner of object and subject, but rather oneself arises merely as the nature of experience, and this itself is established as self-awareness. If one arises as the nature of experience or awareness at the time of one's own arising, then considering that self-awareness is established by that very fact, it is said in the Pramāṇasūtra, "Attachment, etc., self-awareness is without conceptualization." And it is said, "Conceptualization is also considered self-awareness, but in reality it is not, because it is conceptualization." Thus, it is explained from the perspective of attachment, etc., which are difficult to ascertain as self-awareness, and conceptualization. Considering that this pervades all consciousness, the great master Sakya Paṇḍita also said, "Self-awareness is merely the negation of matter." Etc. In this treatise, the explanation is given on the basis of the referent, such as happiness, etc., in order to refute the false conceptualization of the Vaibhāṣikas who consider happiness, etc., to be internal matter, and the Sāṃkhyas who consider happiness, etc., to be external matter. The second part has two points: establishing that the experiencer is of the nature of non-conceptualization, and refuting that the experienced is matter. The first point is: the nature of happiness, etc., as the subject, your self-awareness that experiences them is not a conceptualization that is connected with the name and meaning of that expression, that is, holding them mixed together, because you are actually not able to function as an indicator, because you as an object do not rely on following other things. The second part has two points: refuting that happiness, etc., are internal matter, and refuting that happiness, etc., are external matter. The first part has two points: stating the view, and refuting that view. The first point is: these things, such as happiness, etc., as the subject, how can they know their own nature, that is, they cannot know, because other external things are also not knowers, because they are internal matter. Therefore, some, that is, the Vaiśeṣikas, say that the consciousness that relies on the same basis should be known by other substances. The second part has three points: establishing that happiness, etc., are consciousness, refuting that other consciousness experiences them, and showing that object and other are the two knowers. The first part has three points: showing pervasion and establishing the reason, cause