Tibetan
ཅིག་ནི་བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལས་ལོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྔར་རང་དོན་ལེའུར་བརྗོད་ཟིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྐྱེན་གསུམ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ནི། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གསུངས་པའི་དོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་སྔར་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་འདིར་དེ་མ་བཤད་པར་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་མངོན་ཁས་བླངས་པའི་དོན་ལ་མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པས་རྩོད་པ་གཉིས་བཀོད་པ་དང་། དེའི་ལན་ལ་འགའ་ཞིག་ཡིད་མངོན་གྱི་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱིས་གཟུང་ཟིན་པའི་དོན་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཀག་པ་དང་། རང་ལུགས་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ལས་གཞན་གཟུང་ཡང་ལོང་བས་གཟུགས་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་རང་ཡུལ་མ་ངེས་པ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་ཡིད་མངོན་གྱི་གཟུང་འཛིན་དུས་མཉམ་པ་བཀག་པ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་དུས་མི་མཉམ་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་འགལ་བ་སྤོང་བ་སྟེ་དྲུག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྔར་མྱོང་འཛིན་ན་ཞེས་སོགས་དང་། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཞེས་སོགས་དང་། རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་དང་བྱེད་དུས་ཞེས་སོགས་དང་། དུས་ཐ་དད་པས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཐའ་གཉིས་བརྟགས་པའི་རྩོད་པ་དགོད། །སྔ་མ་འཐད་པའི་གཞན་ལན་དགག །ཕྱི་མ་འཐད་པའི་རང་ལ་བརྗོད། །དེ་ལ་རྩོད་པ་བརྒྱུད་མ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ན་རེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེས་སྔར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་འཛིན་ནམ་མ་གཟུང་བའི་དོན་འཛིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་ཚད་མས་མྱོང་ཟིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ག
Chinese
其中之一是因为它以一种与不能执行牛的功能相反的性质来执行，正如之前在《自义品》中所说的那样。第二，解释意识现量，包括驳斥三种原因的争论：在《量论》中说：“意识也与事物……”以及在它的注释中说：“意识也缘于转变为色等之相，并且以体验的方式进入，因此是无分别的。”解释这个意义分为两部分：一般的形式建立和经文的意义。第一部分是：善逝说：“比丘们，对色的认识有两种，即依赖于眼和意识。”为了说明依赖于意识的现量，陈那（藏文：ཕྱོགས་གླང་）通过“意识也与事物……”直接展示了无分别的论证，并通过暗示承诺的方式确定了它。法称（藏文：དཔལ་ལྡན་གྲགས་པ་）认为无分别的论证已经在之前的根现量部分中展示过了，因此在这里没有解释它，而是无耳外道（藏文：མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་）对陈那承认意识现量的意义提出了两个争论。作为对这些争论的回答，一些人阻止了意识现量执持已被根现量执持的事物作为其直接条件，并且自己的宗派认为，即使执持不同于根现量所执持的事物，也不会有盲人看到形状的过失。并且驳斥了关于它会执持未确定自境的争论。从那延伸开来，阻止了意识现量的所执和能执同时发生。从那延伸开来，如果不同时，则驳斥了所执和能执之间的矛盾。这六点依次由“如果执持先前体验过的事物……”等等，“因为只是刹那……”等等，“因此，根的……”等等，“自义随行……”等等，“它和行为的时间……”等等，“因为时间不同……”等等来展示。第二部分有四个方面：记录了考察两种极端的争论；驳斥了认为前者合理的其他回答；对认为后者合理的自己进行陈述；以及驳斥对它的间接争论。第一是：无耳外道说：这个意识现量是执持先前被根现量执持的事物，还是执持未被执持的事物？如果像第一种情况那样，那么意识现量是具有法性的，它不是量，因为它执持先前被量体验过的事物。
English
One is because it acts with a nature that is contrary to being able to perform the function of an ox, as has already been stated in the chapter on self-interest. Second, the explanation of mental direct perception, including refuting the three causes of dispute: In the Pramāṇasūtra, it says, "The mind also with objects..." and in its commentary, it says, "The mind also focuses on the transformation into forms and so forth, and enters in the manner of experiencing, therefore it is non-conceptual." Explaining this meaning is divided into two parts: the general establishment of the form and the meaning of the text. The first part is: The Sugata said, "Monks, the cognition of form is of two kinds, namely, relying on the eye and the mind." In order to illustrate the direct perception that relies on the mind, Dignāga (Tibetan: ཕྱོགས་གླང་) directly showed the proof of non-conceptuality through "The mind also with objects..." and established it through the way of implying the commitment. Dharmakīrti (Tibetan: དཔལ་ལྡན་གྲགས་པ་) thought that the proof of non-conceptuality had already been shown in the previous section on sense direct perception, so he did not explain it here. Instead, the non-ear-pierced heretics (Tibetan: མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་) raised two arguments against the meaning of Dignāga's acceptance of mental direct perception. As an answer to these arguments, some people prevented the mental direct perception from holding the object already held by the sense direct perception as its immediate condition, and their own school held that even if it holds something different from what the sense direct perception holds, there would be no fault of a blind person seeing forms. And refuted the argument that it would hold an undetermined self-object. Extending from that, it prevented the object and subject of mental direct perception from occurring simultaneously. Extending from that, if they are not simultaneous, then it refuted the contradiction between the object and subject. These six points are shown in order by "If holding what was previously experienced..." and so on, "Because it is only a moment..." and so on, "Therefore, the root's..." and so on, "Self-interest follows..." and so on, "Its time of action..." and so on, "Because the times are different..." and so on. The second part has four aspects: recording the dispute of examining the two extremes; refuting other answers that consider the former reasonable; stating to oneself that considers the latter reasonable; and refuting the indirect argument against it. The first is: The non-ear-pierced heretic says: Does this mental direct perception hold the object that was previously held by the sense direct perception, or does it hold an object that was not held? If it is like the first case, then the mental direct perception is the subject of the property, it is not a valid cognition, because it holds what was previously experienced by a valid cognition.