Tibetan
ས་སུ་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀ་འདྲ་ཡང་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ། རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་མེད་ཅེས་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་མེད་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་འདི་ལ་སྤྱིར་འཛིན་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པས་དེ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་དབང་ཤེས་གཅིག་གི་ཚད་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང་། རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང་། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་སྐབས་གསུམ་འབྱུང་ཞིང་། རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་དང་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་སྐབས་གཉིས་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་སོགས་ཞིབ་པར་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་སྤྱི་དོན་དུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་གཟུང་འཛིན་ཁེགས། །མཚན་ཉིད་ལ་བརྟེན་བྱེད་པ་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ཕུང་གཟུང་བ་དང་ཚོར་བ་སོགས་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དེ་ནི་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔའི་དངོས་པོ་རྣམས་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གནས་པའི་ཆ་འདི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་བདེན་པར་མེད་པར་མ་ཟད་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་མཚོན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཤད་དེ། དངོས་པོ་དེ་དག་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །མཚན་ཉིད་དེའི་བྱེད་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཕུང་པོ་དང་། ལ་སོགས་པ་ཁམས
Chinese
关于地的宗义，随理唯识和随假唯识二者虽然相同，但观点不同。随理唯识认为，因为所取外境不存在，所以没有依赖于它的能取。像这样，以能取和所取二者空性作为实相。随假唯识则认为，在此之上，在一个识上显现为能取和所取的所取，在名言上是不存在的，所以没有依赖于它的能取。因此，以能取和所取二者空性作为实相。这个宗义中，一般来说，能取在名言上不存在并非如此，因为有自证的体性，所以必须以能取的方式安立它。因此，在此处安立一个根识的量果时，有三种情况：在名言中安立境识为果，安立自证假立者为果，以及安立自证体性者为果。在随理唯识的宗义中，在名言中安立境识和自证体性者为果有两种情况的差别等，需要从口诀中详细了解，总义方面也稍微讲了一些。第三部分分为两点：依靠蕴遮破能取和所取，依靠体性遮破作用。第一点是：如果认为依赖于五蕴而成立能取和所取是不同的，因为色蕴是所取，而受等是能取。那么，五蕴成立为能取和所取不同的这种安立也是虚假的，是错误的，因为一个识显现为能取和所取不同，这本身就是虚假的，是错误的。这是周遍的，因为五蕴的事物安立为能取和所取不同的部分，是依赖于识显现为能取和所取不同而安立的。第二点是：不仅能取和所取在胜义中不存在，而且佛陀也彻底宣说了所有以体性来表示的其他事物都是无自性的，因为安立这些事物的体性本身就是空性的。理由成立，蕴等体性，是无自性的，因为它们不是以能取和所取的形象之外的方式存在的。这些体性的作用也是无自性的，比如名言中说蕴，以及等等界。
English
Regarding the tenet of the ground, both the Truth-Aspect-Only and the False-Aspect-Only schools are similar, but their views differ. The Truth-Aspect-Only school asserts that because there is no external object to be apprehended, there is no apprehending that relies on it. In this way, they consider the emptiness of both the apprehended and the apprehender as the ultimate reality. The False-Aspect-Only school, on the other hand, believes that in addition to this, the apprehended, which appears as both the apprehender and the apprehended within a single consciousness, does not exist nominally, so there is no apprehending that relies on it. Therefore, they consider the emptiness of both the apprehender and the apprehended as the ultimate reality. In this system, it is not generally the case that the apprehender does not exist nominally, because there is the nature of self-awareness, so it must be established as an apprehender. Therefore, when establishing the measure and result of a single sense consciousness here, there are three cases: nominally establishing the object-consciousness as the result, establishing the self-awareness labeler as the result, and establishing the self-awareness nature as the result. In the Truth-Aspect-Only school, there are two cases of nominally establishing the object-consciousness and the self-awareness nature as the result. The differences and so on should be understood in detail from oral instructions, and a little has already been explained in the general meaning. The third part has two points: relying on the aggregates to negate the apprehended and the apprehender, and relying on the characteristics to negate the action. The first point is: if it is argued that the apprehended and the apprehender are established as different in relation to the five aggregates, because the form aggregate is the apprehended and feeling etc. are the apprehender, then the establishment of the five aggregates as different apprehended and apprehender is also false, that is, mistaken, because the appearance of a single consciousness as different apprehended and apprehender is itself false, that is, mistaken. This is pervasive, because the aspect of the five aggregates being established as different apprehended and apprehender is established based on the consciousness appearing as different apprehended and apprehender. The second point is: not only are the apprehended and the apprehender non-existent in reality, but the Buddha also thoroughly explained that all other things that are to be indicated by characteristics are without inherent existence, because the characteristic that establishes those things is empty of inherent existence. The reason is established, the characteristics of the aggregates etc. are without inherent existence, because they do not exist other than in the form of the apprehended and the apprehender. The action of these characteristics is also without inherent existence, such as nominally saying aggregates, and so on, elements.
Tibetan
་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་ལྟར་སྤུངས་པའི་དོན་དང་། འབྱུང་ཁུངས་ཀྱི་དོན་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་འབྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚོན་བྱ་དེ་དག་མཚོན་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་གྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གཞི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་ཏེ། དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་མེད་པ་དེས་ཀྱང་ངོ་། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཉིས་སུ་སྣང་དང་འགལ་བ་སྤང་། །ཀུན་གྱིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་སྤང་། །ཐུབ་པའི་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་གིས་བློ་བསླད་པའི་བདག་ཉིད་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བདེན་པར་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་བག་ཆགས་སད་བྱེད་ཇི་ལྟ་བའི་རང་རང་གི་རྐྱེན་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་མཐོང་བ་མིན་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་བག་ཆགས་རྩད་ནས་བཏོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་བསླད་པ་དག་མེད་ན་ཕ་རོལ་མཐོང་བ་མེད་པའི་གང་ཟག་དེ་རྣམས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཟིགས་ཀྱང་མ་གཟིགས་པ་ལྟར་དུ་གླང་ཆེན་གྱི་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དེ་ཁོ་
Chinese
以及蕴、处、界的差别之体性次第堆积之义，以及来源之义，以及心、心所生起之门开启者，一切法，具有能作虽无其他意义，然于名言中能作之差别，以于名言中能表示彼等所表之故。能作彼亦是法，是假立，而非彼性，以汝之基体性于胜义中无故。是故蕴等彼等法，于胜义中离体性，亦以于胜义中无体性之能作故。第四有三：遣除二取显现之相违，遣除一切皆识彼性，遣除与能仁之教相违。第一者：若以所取能取所摄之一切法自性空，则与现量相违也，若如是言。非染污之无明惑乱心识之自性异生，汝于所取能取显现二取，故二取不必实有，以汝之习气苏醒，观待如是各自之因各别决定，故显现色等之现识，将生起为非如是之行相故，如眼翳者见毛发等。第二者：若一切法义理上空所取能取二者，则异生等从一开始将识二取空性之如是性也，若如是言。非见彼岸者一切异生，彼二取空性之如是性非为究竟识，以于二取显现故，未从根本断除习气故。立宗成立，若无显现所取与能取二者之惑乱，则彼等非见彼岸之补特伽罗则无故。第三者：若以所取能取所摄之一切法自性空，则与薄伽梵所说之蕴、界、处之安立相违也，若如是思。薄伽梵彼虽见如是性之义，然如不见般作大象之观视，而作外境之蕴、界、处之安立，而令入于行持，是法。
English
And the meaning of the aggregates, elements, and spheres being stacked in order of their distinct characteristics, and the meaning of the source, and all the things that open the door for the arising of mind and mental factors are phenomena. The agent, although having no other meaning, possesses the distinction of acting in name only, because in name it can represent those things that it represents. That agent is also a phenomenon. It is an imputation, not its true nature, because your basis, its characteristic, does not exist in ultimate reality. Therefore, those such as the aggregates are phenomena, devoid of characteristics in ultimate reality, also because there is no action of characteristics in ultimate reality. Fourth, there are three: refuting the contradiction of dualistic appearance, refuting that all realize that very nature, and refuting the contradiction with the words of the Sage. First: If all phenomena encompassed by the apprehended and the apprehender are empty of inherent existence, then it contradicts direct perception, you say. Ordinary beings whose minds are deluded by non-afflicted ignorance, the nature of which is such, for you, the appearance of the apprehended and the apprehender as two does not necessitate that the two, the apprehended and the apprehender, truly exist, because for you, depending on the specific causes that awaken the latent imprints, the consciousness that appears as forms and so on will arise as having an aspect that is not suchness, just as someone with cataracts sees strands of hair and so on. Second: If all phenomena are empty of the two, the apprehended and the apprehender, in reality, then ordinary beings will realize the suchness of emptiness of two from the beginning, you say. All ordinary beings who have not seen the other shore, that suchness of emptiness of two is not fully realized, because the latent imprints have not been eradicated from the root due to the appearance of the apprehended and the apprehender as two. The proof is established: if there were no delusions of the appearance of the apprehended and the apprehender as two, then those individuals who have not seen the other shore would not exist. Third: If all phenomena encompassed by the apprehended and the apprehender are empty of inherent existence, then it contradicts the arrangement of the aggregates, elements, and spheres spoken by the Bhagavan, you think. The Bhagavan, although seeing the meaning of suchness, acted as if not seeing, making the gaze of an elephant, and engaging in the practice of the arrangement of the aggregates, elements, and spheres of external objects, is a phenomenon.