Tibetan
་དང་དུ་མ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བདེན་པ་དང་བྲལ་ཞེས་མཁས་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་སྣང་གི་རྣམ་པ་བདེན་པར་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དེ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཏེ་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ། བློའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དེ་དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་བློ་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་ཁྱོད་དུ་མ་དང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དུ་སྣང་བ་རྣམས་མི་བདེན་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་འདིར་འདོད་ན། དེ་ལ་ཆོས་ཅན། རྣམ་བརྫུན་པ་ངས་དགག་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་མི་འགོག་པར་ཐལ། རྣམ་བརྫུན་པ་རང་གི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། དོན་གཟུང་བར་འདོད་པ་དང་། ཤེས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གང་ལ་ཡང་བདེན་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བདེན་པ་བཀག་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་པ་ནི་རགས་སྣང་དེའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། རགས་པ་རྫས་གཅིག་ལ་བདེན་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རགས་པ་རྫས་གཅིག་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྡུལ་ཕྲན་མང་པོ་ལ་ཡང་བདེན་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེ་བ་ལ་ཁྱོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། མང་པོ་ཚོགས་པ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །དེས་ན་གཉིས་སྟོང་གནས་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་བདེན་པ་ན་རེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱང་། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ལ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པར་མེད་དེ། ཁྱོད་སྔོ་སོགས་གཟུང་བར་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་ནང་ཤེས་པ་ཡིན་ཅིང་། ཕྱི་རོལ་སྔོ་སོགས་ལྟར་གནས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཆ་གཞན་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། བསླད་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ཉམས་པ་སྟེ་མི་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་བདེན་པར་མེད་པས་ཀྱང་ངོ་། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཀུན་ཆོས་ཅན། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡིའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་གནས་ལུགས་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་དང་། རགས་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་ལ་འཇོག་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོ་སེར་སོགས་རྒྱང་ཆད་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། དེ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བདེན་པར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པའི་སྒྲོ་བཏགས་སུ་འདོད་དེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམ་པ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་དང་། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་བཅད་ན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །བོད་འདིར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དང་། གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་ཀྱང་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལའང་ཤེས་པར་འདོད་པ་སྟེ་ལོག་རྟོག་གི་གཙོ་བོ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་མེད་པས་ཁེགས་སོ། །གཟུང་རྣམ་ལ་ཤེས་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་ཡང་འབད་མེད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་མེད་པས་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུག
Chinese
正如圆满正觉的智者们所说，多种多样的事物并非真实，这是因为，要证明显现的事物并非真实，需要依靠事物本身的力量来作为论据。因为这样证明的依据是，没有发现与普遍认知相悖的有效论据。其次，经部宗认为，如果一个心识显现出多种多样的形态，并且这些形态在胜义谛中成立，那么会有什么过失呢？不会有过失，因为心识的多种形态是由多种事物所产生的。对此，我们可以说，一个单独的根识，对你来说，多种多样的形态也不应该在胜义谛中成立。如果对你来说，多种多样的形态在胜义谛中成立，那么你就会陷入多和多种形态合一的困境。如果你们认为，显现的事物虽然不真实，但其显现的自性是存在的，那么，对于这种观点，我还需要反驳什么呢？我不需要反驳，因为你们已经承认了虚假的显现。因此，依赖于根识而显现的形态，无论是作为所取境，还是作为能取识，在内外任何一方都不是真实存在的。因为心识的本体已经被否定为真实，并且事物的本体也不是真实的。后者之所以成立，是因为粗大的显现本身并非真实存在于单一的实体中，因为粗大的单一实体已经被否定。而且，它也不是真实存在于许多微尘中，因为每个微尘对你来说是不可能的，并且许多微尘的集合也没有单一的本体。第二部分分为两点：显现为二元是错误的，因此，二元空性是实相。首先，唯识宗认为，因为外境不存在，所以依赖于外境的能取和所取二元也不存在。但是，如果一个心识显现为能取和所取二元，那么这种显现是否如其所现般真实存在呢？对此，我们可以说，根识，对你来说，显现为能取和所取二元并非如其所现般真实存在。因为你所显现的蓝色等所取境，其完全区分的能取形态是内在的心识，而外在的蓝色等事物，作为所取境的形态，是心识之外，由习气所导致的虚构。
English
As the perfect Buddhas have said, the many and varied things are not true, because to prove that the appearances of things are not true, it is necessary to rely on the power of things themselves as an argument. Because the basis for such proof is that no valid argument contrary to universal cognition has been found. Secondly, the Sutra School believes that if a single mind manifests in many different forms, and these forms are established in the ultimate truth, then what fault would there be? There would be no fault, because the many forms of the mind are produced by many things. In response, we can say that a single sense consciousness, for you, the many different forms should also not be established in the ultimate truth. If for you, the many different forms are established in the ultimate truth, then you will fall into the predicament of the one and the many forms being one. If you believe that the appearances of things, although not true, are of the nature of appearance, then what do I need to refute for this view? I do not need to refute it, because you have already admitted the false appearance. Therefore, the form that appears dependent on the sense consciousness, whether as the object to be grasped or as the grasping consciousness, is not truly existent in either the inner or outer aspect. Because the essence of consciousness has already been denied as true, and the essence of things is also not true. The latter is established because the coarse appearance itself is not truly existent in a single entity, because the coarse single entity has been denied. Moreover, it is also not truly existent in many atoms, because each atom is impossible for you, and the collection of many atoms does not have a single entity. The second part is divided into two points: appearing as duality is a mistake, therefore, duality emptiness is reality. First, the Mind-Only School believes that because external objects do not exist, the duality of grasper and grasped dependent on external objects also does not exist. However, if a single consciousness manifests as the duality of grasper and grasped, is this manifestation truly existent as it appears? In response, we can say that sense consciousness, for you, the appearance of the duality of grasper and grasped is not truly existent as it appears. Because the blue and other objects that you manifest, the completely distinguishing grasping form is the inner consciousness, and the external blue and other things, as the form of the object to be grasped, are a fabrication outside of consciousness, caused by habitual tendencies.
Chinese
因此之故。因此，对于显现蓝色等现象的识之自性为一，而显现能取所取为异的意识，有法。 实际上是错乱的错觉，因为对于本来没有能取所取为异的事物，却显现为能取所取为异的缘故。 第二种情况是，对于显现为能取所取二者的识，有法。 能取的形象和依赖于它的所取的形象二者都消失，即会变成不真实，因为仅仅能取的形象是不真实的缘故。 因此，一切识，有法。 凡是空离能取所取二者的，那就是它的真实或实相，因为仅仅是空离能取所取的自证的缘故。 在这里，成为真假二相之争论基础的形象，安立为“如何显现种种”的显现和“粗显现”的显现，是当下的意义。 也就是，对于根识，在自身的时间里，显现蓝色黄色等远距离的所取形象本身。 经部宗和唯识宗认为它是识的自性而真实存在。 唯假派则认为在任何意义上，它都不是真实的，而是对意义的虚构。 如“如何如何思念义”等，以及“因此义与识”等，以及“以何物而断事物”等所说的那样。 在藏地，成为真假二相之争论基础的形象，认为它既不包含在所取形象中，也不包含在能取形象中，或者虽然认为是所取形象，但在唯假派的观点中也认为是识，这是两种错误的根本。 前者被能显现而未被观察到的理由所否定，后者被不承认识是真实成立的实在论者所否定。 认为所取形象遍及识，是经部宗和唯识宗的宗义。 如果了解在唯假派的观点中，识不遍及所取形象的关键，那么当萨迦班智达在唯识宗的观点中，将所取形象安立为可量时，说自证的自性是果，在唯假派的观点中，将所取形象安立为可量时，说自证是假立者是果，也就能毫不费力地理解了。 因此，“因为没有所取，所以没有能取”，以及“空离能取所取的空性是实相”。
English
Therefore. Therefore, the consciousness that appears as different grasping and grasped aspects in the single essence of the consciousness that appears as blue, etc., is the subject. It is actually a deceptive illusion, because it appears as different grasping and grasped aspects in something that does not have different grasping and grasped aspects. The second case is that the consciousness that appears as two, grasping and grasped, is the subject. Both the aspect of the grasped and the aspect of the grasper that depends on it disappear, that is, they become untrue, because the aspect of the grasped alone is untrue. Therefore, all consciousnesses are the subject. Whatever is empty of the two, grasping and grasped, that is also its reality or suchness, because it is only self-awareness that is empty of the two, grasping and grasped. Here, the aspect that is the basis of the debate between true and false aspects is the appearance of "how things appear in various ways" and the appearance of "coarse appearance," which is the meaning of the occasion. That is, for sense consciousnesses, the grasped aspect that appears as blue, yellow, etc., at a distance in its own time. The Sutra School and the True Aspectarians consider it to be the essence of consciousness and to be truly existent. The False Aspectarians consider it to be a fabrication that is not true in any sense. As it is said, "How, how to think of the meaning," etc., and "Therefore, meaning and consciousness," etc., and "By what is the object distinguished," etc. In Tibet, the aspect that is the basis of the debate between true and false aspects is considered to be an aspect that is not included in either the grasped aspect or the grasping aspect, or even if it is considered to be the grasped aspect, it is also considered to be consciousness in the view of the False Aspectarians, which are the two main errors. The former is refuted by the reason that it can appear but is not observed, and the latter is refuted by the realists who do not admit that consciousness is truly established. The view that the grasped aspect pervades consciousness is the tenet of the Sutra School and the True Aspectarians. If one understands the key that in the view of the False Aspectarians, consciousness does not pervade the grasped aspect, then when Sakya Pandita establishes the grasped aspect as measurable in the view of the True Aspectarians, he says that the self-awareness of self-nature is the result, and in the view of the False Aspectarians, when he establishes the grasped aspect as measurable, he says that the self-awareness of the imputed is the result, which can be understood effortlessly. Therefore, "Because there is no grasped, there is no grasper," and "The emptiness that is empty of the two, grasping and grasped, is reality."