Tibetan
ས་པ་ནས་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབས་ཟིན་ནས། འདི་ནས་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། རིགས་པ་འདི་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པའི་གོང་དུ་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །དེས་ན་འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མིག་གི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དངོས་སུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་དེའི་བརྡ་དྲན་པ་ཙམ་ལས་མིང་དོན་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དེའི་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་གཟུང་དོན་གྱི་དངོས་ནུས་ཉིད་ལས་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་སོགས་ནི་རང་གི་བརྡ་དྲན་ལ་ལྟོས་ན་རང་འཛིན་དབང་པོའི་བློ་བསྐྱེད་པ་དག་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། རང་གི་བརྡ་དྲན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པ་མིན་ཅེ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་སྔ་རོལ་དུ་རང་གི་བརྡ་དྲན་པ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། རང་འཛིན་དབང་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་བརྡ་དྲན་དེ་ནི་རང་ཉིད་དེ་ལ་འབྲེལ་བ་སྟེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་རང་འཛིན་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་འབྲེལ་པ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྗེས་དཔག་དངོས་སུ་མི་བསྐྱེད་བར་དེའི་སྔར་འབྲེལ་བ་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དབང་བློའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་བ་ནས་ཡང་རེས་འགའ་དབང་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའམ། རེས་འགའ་མིན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བར་མ་ངེས་པར་ཐལ་བ་དང་། བརྡ་དྲན་དེ་ལས་དབང་བློའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་བ་ལས་གཞན་དུའང་དབང་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དབང་བློའི་གཟུང་དོན་གྱི་བརྡ་དྲན་པ་ལས་དབང་བློ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རེས་འགའ་རྐྱེན་གསུམ་མ་ཚང་བ་ན་ཡང་བརྡ་དྲན་ཡོད་སྲིད་ཅིང་། ལ་ལར་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་ཀྱང་ཡིད་ཡུལ་གཞན་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་ནས་གཟུང་དོན་གྱི་བརྡ་མི་དྲན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་བརྡ་དྲན་ལས་སྐྱེ་ཡང་གཟུང་དོན་ལས་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་དོན་གཅིག་
Chinese
從前面開始，已經考察了名詞組合的思維和種類等組合的思維的意義，並證成了與之分離。從這裡開始，顯示了以從義產生的標誌來證成無思維。如《釋量論》中說：這個理路與先前所說的證成與名詞組合思維分離的意義相同。因此，這裡有三點：立證，破斥過失，總結成立之義。第一點是：不欺騙的眼識，是所立宗。你和名詞組合思維沒有共同的基礎，因為不直接依賴外境的意義，僅僅從憶念該意義的符號就產生了名義組合的思維。同樣，不依賴於憶念該意義的符號，而是僅僅從自己的所取義的真實能力中，你才會產生。第二點是：如果標誌不成立，即如果根識的對境，如色等，依賴於自己的符號憶念，那麼就能夠對產生自執根的智慧具有能力。如果沒有依賴於自己的符號憶念，就不能產生根識，那麼，根識的所取義，是所立宗。在產生自執根識之前，能夠產生自己的符號憶念，但不是直接產生自執根識，因為自己的符號憶念與自己有關係，即從顯現的方面產生自執根識。例如，煙等的標誌產生比量，由於依賴於憶念關係，所以不是直接產生比量，而是在此之前產生憶念關係。此外，從根識的三個條件具足時，有時會產生根識，有時不會產生，因此會導致不確定是否產生。並且，從符號憶念之外，根識的三個條件具足之外，也會產生根識，因為從根識的所取義的符號憶念中，會直接產生根識。這是周遍的，因為有時在三個條件不具足時，也可能存在符號憶念，並且在某些情況下，三個條件聚集，但心識散亂於其他對象，因此可能不會憶念所取義的符號。如果根識從符號憶念中產生，也不會變成不是直接從所取義中產生，因為所取義是唯一的
English
From the beginning, the meaning of combining thoughts of noun combinations and types has been examined, and it has been proven to be separate from them. From here on, it shows that the sign arising from meaning is used to prove the absence of thought. As stated in the Pramāṇaviniścaya: This reasoning is the same as the previously stated meaning of proving separation from thoughts of noun combinations. Therefore, there are three points here: establishing proof, refuting faults, and summarizing the established meaning. The first point is: The non-deceptive eye consciousness is the subject to be proven. You and the thought of noun combinations do not have a common basis, because you do not directly rely on the meaning of external objects, but only from remembering the symbol of that meaning does the thought of noun combinations arise. Similarly, without relying on remembering the symbol of that meaning, you arise only from the actual power of your own object of apprehension. The second point is: If the sign is not established, that is, if the object of the sense consciousness, such as form, relies on its own symbolic memory, then it will be able to have the power to generate the wisdom of self-grasping sense. If it cannot generate sense consciousness without relying on its own symbolic memory, then the object of apprehension of the sense consciousness is the subject to be proven. Before generating self-grasping sense consciousness, it is able to generate its own symbolic memory, but it does not directly generate self-grasping sense consciousness, because its own symbolic memory is related to itself, that is, self-grasping sense consciousness arises from the aspect of manifestation. For example, the sign of smoke etc. generates inference, and because it relies on remembering the relationship, it does not directly generate inference, but generates remembering the relationship before that. Furthermore, when the three conditions of sense consciousness are complete, sometimes sense consciousness arises, and sometimes it does not, so it will lead to uncertainty whether it arises. And, apart from the symbolic memory, apart from the three conditions of sense consciousness being complete, sense consciousness will also arise, because sense consciousness will directly arise from the symbolic memory of the object of apprehension of sense consciousness. This is pervasive, because sometimes symbolic memory may exist even when the three conditions are not complete, and in some cases, the three conditions are gathered, but the mind is distracted to other objects, so it may not remember the symbol of the object of apprehension. If sense consciousness arises from symbolic memory, it will not become not directly arising from the object of apprehension, because the object of apprehension is unique.
Tibetan
གིས་རིམ་གྱིས་ཏེ་སྔར་བརྡ་དྲན་དང་། ཕྱིས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པས་དེ་གཉིས་ཀའི་དངོས་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུང་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔར་བརྡ་དྲན་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་དབང་ཤེས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔར་བརྡ་དྲན་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་དབང་ཤེས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དོན་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོས་ནི་བརྡ་དྲན་བསྐྱེད་ལ། དབང་པོའི་བློའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་དོན་གྱིས་རང་ཉིད་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་བརྡ་དྲན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བརྡ་དྲན་གྱིས་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཁོ་ན་འཛིན་ཅིང་། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྡ་དྲན་གྱིས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བརྡ་དྲན་པ་ན་ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་སྔ་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་འདོད་པ་དང་། དབང་ཤེས་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཕྱི་མ་འཛིན་ཞིང་། དོན་ཕྱི་མས་དབང་ཤེས་དངོས་སུ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་བརྡ་དྲན་པ་དོན་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ནི་བརྡའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དམིགས་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་རུང་བར་ཐལ། དོན་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། མིག་བློས་མཚོན་ནས་དབང་བློ་ཆོས་ཅན། མིག་དང་གཟུགས་ཀྱིས་མཚན་ནས་རང་གི་རྐྱེན་གསུམ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། བརྡ་དྲན་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུ་རྐྱེན་གསུམ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་ཀྱི། བརྡ་དྲན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མཚན་མཚོན་གཉིས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚོན་བྱའི་མིང་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །མཚན་ཉིད་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་དབང་པོས་བྱས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡང་ནུས་པ་ཅན་ཡི
Chinese
如果说，因为逐渐地先生起名言记忆，后产生根识，所以二者都是实在的因。那么，所取义唯一的那法，应成，在生起先前名言记忆的同时，也应产生根识。因为在生起先前名言记忆之时，与产生根识之义无有差别且是常法之故。如果说，理由不成立，因为所取义的第一个刹那产生名言记忆，而成为根识之境的义是第一个刹那之后的后一个刹那。那么，根识应成，以自己的所取义产生自己，对此名言记忆将变得无意义。因为名言记忆仅仅执著义的第一个刹那，而你却以名言记忆未曾作为对境的义的后一个刹那作为所取义而执著。遍布，因为当有名言记忆时，如何安立先前已成立的，即已证悟之义，而根识则执著没有安立义差别的后一个义，并且后一个义实际产生根识，那么，对此名言记忆有何意义，所以必须无意义。如果说，理由不成立，因为根识仅仅执著名言之境的普遍总相。那么，根识不成立之法，应成，不应观待义差别第二个刹那作为增上缘存在。因为执著不观待义的普遍总相之故。第三，以眼识为例，根识应成，以眼和色为例，依赖于自己的三种缘而产生，而不是从名言记忆中产生。因为随自己的因缘三者有无而进退，而不是随名言记忆有无而进退之故。第二，对于名称和所诠二者破除争论有二：破除对于所诠之名称的争论，破除对于体性之义的争论。第一，总的来说，因为是不共之因，所以它的名称由根所作。所说的意义解释分为二：争论和回答。第一，如果说，在产生根的现量识时，如同根具有能力一样，境也应具有能力。
English
If it is said that because gradually, first the memory of names arises, and then the root consciousness arises, so both are the actual cause. Then, that single object of apprehension, the dharma, should become, at the same time as the previous memory of names arises, the root consciousness should also arise. Because at the time of arising the previous memory of names, it is not different from the meaning of producing root consciousness and is a permanent dharma. If it is said that the reason is not established, because the first moment of the object of apprehension produces the memory of names, and the meaning that becomes the object of the root consciousness is the later moment other than the first moment. Then, the root consciousness should become, the memory of names will become meaningless for the production of itself by its own object of apprehension. Because the memory of names only grasps the first moment of meaning, but you grasp only the later moment of meaning that the memory of names has not made an object as the object of apprehension. It is pervasive, because when there is memory of names, how to establish the previous meaning that has been established, that is, the meaning that has been realized, and the root consciousness grasps the later meaning without establishing the difference of meaning, and the later meaning actually produces the root consciousness, then, what is the meaning of this memory of names, so it must be meaningless. If it is said that the reason is not established, because the root consciousness only grasps the general image of the object of names. Then, the dharma of the unestablished root consciousness should become, it should not depend on the second moment of the difference of meaning as the dominant condition. Because it grasps only the general image that does not depend on meaning. Third, taking eye consciousness as an example, the root consciousness should become, taking eye and form as an example, it arises depending on its own three conditions, but not from the memory of names. Because it goes and returns according to the presence or absence of its own three causes and conditions, but it does not go and return according to the presence or absence of the memory of names. Second, there are two ways to refute the dispute between name and meaning: refuting the dispute over the name of the meaning, and refuting the dispute over the meaning of the nature. First, in general, because it is a unique cause, its name is made by the root. The explanation of the meaning is divided into two: dispute and answer. First, if it is said that in producing the direct perception of the root, just as the root has the ability, the object should also have the ability.