Tibetan
། འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་། འདི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ལྟར་ཚད་མས་མཐོང་བ་མེད་པར་གསལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དེ་དེ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་བཅས་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་གསུམ་གྱིས་གནོད། །ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་དེ་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་སྔ་མ་དེ་ལ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་གཟུགས་འཛིན་དེ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་གཟུགས་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང་འཇལ་བའི་ཚེ་ཚད་མ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཚུལ་གྱི་དོན་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་ལྐོག་གྱུར་གྱི་བློ་འདས་པ་ལ་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་ཁྱོད་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་གྱི་མཐུན་དཔེ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་། ཁྱོད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ནི་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རང་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཚད་མས་ཅིས་གྲུབ་སྟེ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཀྱང་འཇུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རིག་འདས་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པར་ནི་སྣང་བ་ཅན་གྱི་དེའི་རྗེས་ཐོབ་པ་དེ་མ་ཐག་པའི
Chinese
因为有“这是色”的分别念和“这是执色”的分别念同时存在。如果承认，那么很明显，正量并没有见到那样的情况。第二，如果认为执色的意识被与自身同时的其它实体的意识所体验，所以先前的理由不成立。那么，已经阐述了在一个相续中不会同时产生两个不同实体的分别念，这表明，对于作为有法，执色的现量分别念与它同时的有分别的识的其它体验也存在过失，因为已经阐述了在一个相续中不会同时产生两个不同实体的分别念。第三部分分为两点：以三种理证进行妨害，驳斥对后者的过失的辩解。第一点，如果认为执色被后来产生的其它意识所体验，所以先前的理由不成立。那么，后来的心识，作为有法，应该会变成对已逝执色的忆念之识，因为是对已逝执色所缘的分别念。如果承认，那么，后来的心识，作为有法，对于先前的执色，怎么会是忆念呢？不应该是忆念，因为你先前没有体验过那个执色。此外，当自己的相续对执色等心识的对境的心识，以及对他人相续的心识进行完全的决断和衡量时，两种正量，作为有法，应该会变成对境完全决断的方式相同，因为在进入与自身不同的隐蔽的已逝心识方面是相同的。此外，已逝的意义认知，作为有法，在自己的相续中，也无法通过比量成立，因为如果以自己的相续作为有法，并论证你在其中存在，那么会与所立的法具有的同品喻相分离；如果以你作为有法，并论证存在于自己的相续中，那么作为有法本身不成立，因此对于它来说，作为周遍成立的因是不存在的。如果承认，那么从自己的相续中产生的已逝意义认知，作为有法，怎么会在自己的相续中被正量所成立呢？不会成立，因为对于它来说，衡量存在于自己的相续中的现量不会进入，并且具有因的比量也不会进入。第二点，如果已逝意义认知的自性，也就是显现为相的那个已逝意义认知的后得
English
Because there are both the conceptualization of "this is form" and the conceptualization of "this is grasping form" at the same time. If you admit that, then it is clear that valid cognition has not seen it that way. Second, if you think that the consciousness of grasping form is experienced by another entity's consciousness that is simultaneous with itself, so the previous reason is not established. Then, it has been explained that two different entities' conceptualizations do not arise simultaneously in one continuum, which shows that for the subject, the direct perception conceptualization of grasping form also has faults in the other experience of the conceptual consciousness simultaneous with it, because it has been explained that two different entities' conceptualizations do not arise simultaneously in one continuum. The third part has two points: harm with three reasonings, and refuting the defense of the latter's fault. First, if you think that grasping form is experienced by another consciousness that arises later, so the previous reason is not established. Then, the later mind, as the subject, should become the memory consciousness of the past grasping form, because it is a conceptualization that focuses on the past grasping form. If you admit that, then the later mind, as the subject, how can it be a memory of the previous grasping form? It should not be a memory, because you have not experienced that grasping form before. Furthermore, when one's own continuum completely decides and measures the mind with the object of grasping form, etc., and the mind of another person's continuum, the two valid cognitions, as the subject, should become the same in the way of completely deciding the object, because they are the same in entering the hidden past mind that is different from oneself. Furthermore, the past meaning cognition, as the subject, cannot be established by inference in one's own continuum, because if one's own continuum is taken as the subject and it is argued that you exist in it, then it is separated from the similar example that has the established property; if you are taken as the subject and it is argued that it exists in one's own continuum, then the subject itself is not established, so for it, the sign that is established as pervasive is non-existent. If you admit that, then the past meaning cognition arising from one's own continuum, as the subject, how can it be established by valid cognition in one's own continuum? It will not be established, because for it, the direct perception that measures existence in one's own continuum does not enter, and the inference with the sign also does not enter. Second, if the nature of the past meaning cognition, that is, the subsequent attainment of that which appears as an aspect,
Tibetan
་བློས་དོན་རིག་འདས་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་བློས་གཟུགས་སོགས་སྔ་མ་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་རིག་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློ་དེ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་རིག་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་རྣམས་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱེད་མངོན་སུམ་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་མེད་ཡིན་ཏེ། རང་ཡུལ་ལ་བརྡ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཡུལ་ལ་བརྡ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁྱད་པར་རང་མཚན་སྣང་ནས་བློ་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པ་མེད་པའི་བློ་མེད་ན་ནིའོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་སྤྱི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པའང་སྒྲ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་ཅིང་དེས་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་ཤེ་ན། དབང་ཤེས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་གཅིག་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོག་མེད་ཀྱི་དབང་ཤེས་གཅིག་པུ་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་ནི། མདོར། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་བསྟན། སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ལ། དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དམ་བཅའི་དངོས་བསྟན་བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་གསུངས་ཤིང་། ཡིད་མངོན་ལ་རིགས་པ་དེ་ཁ་སྤོ་བས་ཆོག་པ་ལ་དགོངས་ནས་དངོས་སུ་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ། མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེ
Chinese
如果说，如同经部宗认为，显现色等形象的意识能够执持先前的色等一样，意识也能执持已逝去的对境认知。那么，有法，对境认知持续生起之后紧接着的那个识，除了对境认知最后刹那之外，先前的那些刹那的意识，不应成为通过体验来执持，因为先前的对境认知刹那与你之间被其他的意识所隔断。第三个问题是：有法，以色为自境的现识体验者现量，是无分别的，因为不能对自境进行表诠。那么，如同它是无分别一样，其他的现量也有法，应成为无分别，因为不能对自境进行表诠。第三个问题是：从显现各自的自相来看，通过哪个意识能够了知或者不能了知呢？如果不存在无分别的意识的话。这是周遍的，因为能诠之声是表达总相实物的性质，而且分别念也仅仅执着于那个声音和意义。如果存在一些无分别的根识，并且它能从显现自相来了知，那么，所有其他的根识也有法，如同一个根识是无分别一样，应成为无分别，因为唯一的无分别根识与三缘相同，是因果关系。这是周遍的，因为如果作为果的意识的自性是不同的实体，那么它必定是从不同的因的集合中产生的。第二，将能立以暗示的方式结合起来进行论证：总的来说，“与名称和种类等结合的，无分别的现量。”这样直接地显示了立宗，能立以暗示的方式显示。在意识现量的情况下，“意识也与对境”这样直接地显示了能立，而立宗以暗示的方式显示。对此，具吉祥称的法称论师在根现量的情况下，对立宗的直接显示所要遮遣的分别念进行考察，从而论证为无分别，并且说了通过能立以暗示的方式，以从所取境产生的因作为理由来论证为无分别这两种方式。对于意识现量，他考虑到可以通过改变方式来运用同样的理路，因此没有直接说明。对此，“现量与分别念相离。”
English
If it is said that, just as the Sautrāntika school believes that the consciousness that manifests the appearance of form, etc., can hold the previous form, etc., consciousness can also hold the past object cognition. Then, the consciousness that immediately follows the continuous arising of object cognition should not be held through experience, except for the last moment of object cognition, because the previous moments of object cognition are separated from you by other consciousnesses. The third question is: The manifest consciousness experiencer, which has form as its own object, is non-conceptual because it cannot express its own object. Then, just as it is non-conceptual, other manifest consciousnesses should also be non-conceptual because they cannot express their own object. The third question is: From the perspective of manifesting their own characteristics, through which consciousness can one know or not know? If there is no non-conceptual consciousness. This is pervasive, because the expressing sound is the nature of expressing generalities as real objects, and conceptual thought also only clings to that sound and meaning. If there are some non-conceptual sense consciousnesses, and they can know from manifesting their own characteristics, then all other sense consciousnesses should also be non-conceptual, just as one sense consciousness is non-conceptual, because the only non-conceptual sense consciousness has the same three conditions and is a cause-and-effect relationship. This is pervasive, because if the nature of the consciousness as the result is a different entity, then it must be produced from a collection of different causes. Second, combining the proof in an implied way to argue: In general, "The non-conceptual manifest consciousness that combines with names and types, etc." Thus, the proposition is directly shown, and the proof is shown in an implied way. In the case of mental consciousness, "consciousness is also with the object" thus directly shows the proof, while the proposition is shown in an implied way. In this regard, the glorious Dharmakirti, in the case of sense consciousness, examines the conceptual thought to be refuted by the direct display of the proposition, thereby arguing for non-conceptuality, and states the two ways of arguing for non-conceptuality by using the cause arising from the perceived object as the reason in an implied way through the proof. For mental consciousness, he considered that the same reasoning could be applied by changing the method, so he did not directly explain it. To this, "Manifest consciousness is separate from conceptual thought."