Tibetan
ས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ཡང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་མིང་དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཅན། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མིན་ཏེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་དེའི་མིང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དོན་དང་སྒྲའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མིང་དོན་དུ་ཞེན་ནས་མིང་དང་མིང་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡི་དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡིས་ནི་དོན་རྣམས་ཁྱད་པར་དུ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་དང་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་བ་སོགས་ལ་བརྡ་བྱེད་པའི་ཚེ་རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བས་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་མི་བྱེད་ཀྱང་མིག་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་བསྟན་ནས་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བརྡ་བྱེད་པའི་ཚེ་རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། མིག་ཤེས་ལ་དོན་གཟུགས་སྣང་བཞིན་པ་ན་ཡང་གཟུགས་འདིའོ་ཞེས་ཉན་པ་པོ་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཞེས་པའི་ངག་ཙམ་གྱིས་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མིང་ཆོས་ཅན། མིང་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་བརྡ་མ་བྱས་པ་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཅན་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་བརྡ་མ་མཐོང་ཡང་། རང་ཉིད་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་དོན་ཤེས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་བསྟན། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རིགས་པ་ཅན་དབང་པོའི་སྒོར་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཡིད་རྟོག་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འཁྲུལ་ནས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པར་འདོད་ན་དེའི་འཁྲུལ་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་དང་། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་དབང་ཤེས་དེ་དག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། བླུན་པོ་རིགས་པ་ཅན་པ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དེ་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཅིག་ཆར་དུ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་
Chinese
因为地之实事是何，即于彼等之名而施设之故。又，根识之行境，法，非为名言之实事，以于名言连结之分别不显现之故。遍。谓若云彼义之名为此，如是于名义之连结作分别时，显现义与声之相者，即于彼等而执为外境之名义，故于名与名有者而作连结也。前者之立宗已成，以于连结名言之时，无有显现明显之义显现之故。遍。谓以于识显现之差别，而能于诸义作差别也。二者为：若于过去未来与处极遥远等作名言时，以自相不实显现，故不于彼作名言，然于眼识显现之色指示而作此为色之名言时，于自相施设名言耶？若眼识显现义色之时，然亦于听者，由他所指示之名言实事为何，彼法，于分别显现之相而执为外境者，乃以声而实施设，而非为根识之行境之自相，若为是者，于根识无有入于境之作用时，仅以他人之色之语，应使色明显显现，然无如是显现之故。名，法，未作与名有者连结之名言，非为能知自之所诠，若为是者，虽未见名言，然仅由自闻，应成知彼义之过失故。三者有二：显示迷乱之因，遮止诤论也。初者为：若理智者，随顺根门之意分别，彼即显现而迷乱，若欲许为根之现量分别者，彼之迷乱因为何耶？有分别之意与，无分别之意根识彼等，法，愚者理智者等执为一且有迷乱之因，以于境色声等一且同时而入之故。
English
Because those names are applied to whatever the actual object of the earth is. Furthermore, the object of the sense consciousness is not the actual object of designation, because it does not actually appear to the conceptualization that connects the designation. It pervades. That is to say, when conceptualizing the connection between name and meaning, saying "the name of that thing is this," the appearance of the aspects of meaning and sound is what clings to the external name and meaning, and thus connects the name and the named. The previous reason is established, because there is no appearance of a clearly appearing meaning at the time of connecting the designation. It pervades. That is to say, the difference in appearance to consciousness is what distinguishes the meanings. Secondly: If, when making designations for the past, future, and extremely distant places, the self-character does not actually appear, so one does not actually make designations for them, but when pointing to the form appearing to the eye consciousness and saying "this is form," does one actually apply the designation to the self-character? Even when the meaning-form appears to the eye consciousness, the actual object of the designation pointed out by another to the listener, saying "this is form," is that which clings to the external aspect appearing to the conceptualization, which is actually applied by sound, and is not the self-character that has become the object of the sense consciousness. If it were, then when the sense consciousness has no function of entering into the object, the form should appear clearly merely by the speech of another's form, but it does not appear that way. A name, a law, is not something that makes one understand its own object of expression without a designation that connects it to the named; if it were, then even if one did not see the designation, merely hearing it would lead to the fault of understanding its meaning. The third has two parts: showing the cause of confusion and refuting the dispute. The first is: If a logician considers the mental conception that follows the sense faculty to be confused as manifest, and wants to accept the manifest perception of the sense faculty as conception, what is the cause of that confusion? The mind with conception and the mind without conception, those sense consciousnesses, are objects of law. Foolish logicians cling to them as one and have a cause of confusion, because they enter into one object such as form and sound simultaneously.
Tibetan
རམ། རིམ་གྱིས་འཇུག་ཀྱང་འཇུག་པར་མྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་སྟེ། དེས་འཁྲུལ་རྒྱུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་རྒྱུ་དང་པོ་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དང་བསྟུན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མཐོང་བ་རྟོག་མེད་ཡིན་ན་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བས་རྟོག་པ་དང་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་བར་མ་ཆད་དུ་མི་སྣང་བར་ཐལ། རང་གི་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་གཞན་ལ་མཚུངས། །མི་མཚུངས་པ་ཡི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་གཞན་གྱི་དབང་ཤེས་རྟོག་པ་ཡིན་པ་ལྟར་ནའང་ད་ལྟར་གྱི་རྟོག་པ་ལས་རིགས་ནི་ཐ་དད་པའི་འདས་པའི་སྒྲ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚེ་ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཆད་པ་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་གི་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་འདས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་ལན་བརྗོད། དཔེ་དོན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། བར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཀྱང་བར་མ་ཆད་པར་སྣང་སྟེ། སྟོབས་དང་ལྡན་པས་འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། མགལ་མེ་དེ་མྱུར་དུ་བསྐོར་བའི་ཚེ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ཞེས་འདོད་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དགག དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། འཇུག་པ་མྱུར་བ་གཞན་ལ་མཚུངས། །དབང་པོ་ཅིག་ཆར་འཇུག་པར་ཐལ། །ཡིད་བློ་ཅིག་ཆར་འཇུག་པར་ཐལ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་པ་རྟོག་མེད་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་ན་ཡང་གཞན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བར་ཐལ། འཇུག་པ་མྱུར་བ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་ས་ར་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་གྱི་ཡི་གེའང་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཡུལ་གྱི་ཡི་གེ་ལ་འཇུག་པར་མྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་འཇུག་པར་མྱུར་ཡང་བར་མ་ཆད་དུ་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་འདིར་ཡིད་བྱེད་སྔ་མ་ཡུལ་དྲུག་ཆར་ལ་མཉམ་དུ་འཇུག་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་དོན་དྲུག་པོ་ཀུན་དང་ཅིག་ཆར་དུ་འདུས་པ་ཅན་མིག་སོགས་དབང་པོ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཅིག་ཆར་དུ་ཡོད་པ་ན་ཆོས་ཅན། འཇུག་ཤེས་དྲུག་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་ཐལ། འཇུག་
Chinese
然。因为次第进入却进入迅速的缘故。因此造成错乱的原因。错乱的第一个原因是自己的意愿，第二个原因是顺应他人的意愿。第二种情况有两种：辩论和回答。第一种是：如果见是无分别，那么多个意识不会同时产生，因此必须与分别一起产生。这样一来，见，现量法，将变成间断，即不会不间断地显现，因为自己的前后之间被分别念隔断了。如果是这样，那么第二种情况有两种：见是间断，与他人相同。驳斥与不相同之人的回答。第一种是：如果按照有理论者的观点，他人的根识是分别，那么在分别与现在分别不同的过去的声时，现在的执取色的眼识法，怎么不是间断而是间断呢？因为自己的前后之间被执取过去声的分别隔断了。第二种情况有两种：陈述他人的回答，驳斥比喻和意义。第一种是：如果所取义事物是见方的分别法，虽然有间隔，但却不间断地显现，因为具有力量，进入迅速的缘故。就像火把快速旋转时，因为进入迅速而看到轮子的形状一样，如果这样认为。那么第二种情况有两种：驳斥意义，驳斥比喻。第一种有四种：进入迅速与他人相同。根识将同时进入。意念将同时进入。对两者都存在的争论进行消除。第一种是：如果分别与无分别交替产生，那么他人的根现量法，将不间断地显现。因为进入迅速这一点，对你来说也是相同的。第二种是：听到字母萨ra的听觉，也将同时听到自己的字母，因为进入自己的字母迅速的缘故。如果那些进入迅速，但却不是不间断地听到，那么在这种认为多个意识不会同时产生的观点中，最初的作意同时进入六境，并且与色等六境全部同时聚集的眼等六根，在同时存在时，法，六入识将次第产生。进入
English
Ra. Because it enters gradually but quickly. Therefore, it causes confusion. The first cause of confusion is one's own desire, and the second is to comply with the desires of others. The second situation has two aspects: debate and response. The first is: if seeing is non-conceptual, then multiple consciousnesses will not arise simultaneously, so it must arise together with conceptualization. In this case, seeing, the present moment of dharma, will become intermittent, that is, it will not appear uninterruptedly, because the conceptual thought separates between its own before and after. If so, then the second situation has two aspects: seeing is intermittent, the same as others. Refuting the response of those who are not the same. The first is: if according to the view of the theorists, the other's root consciousness is conceptual, then when conceptualizing the past sound that is different from the present conceptualization, the present eye consciousness that grasps form, how is it not intermittent but intermittent? Because the conceptualization of grasping the past sound separates between its own before and after. The second situation has two aspects: stating the other's response, refuting the metaphor and meaning. The first is: if the object of perception is the conceptual dharma of the seeing side, although there is an interval, it appears uninterruptedly, because it has power and enters quickly. Just like when a torch is rotated quickly, the shape of a wheel is seen because it enters quickly, if you think so. Then the second situation has two aspects: refuting the meaning, refuting the metaphor. The first has four aspects: entering quickly is the same as others. The root consciousness will enter simultaneously. The mind will enter simultaneously. Eliminating the debate that exists in both. The first is: if conceptualization and non-conceptualization alternate, then the other's root present moment of dharma will appear uninterruptedly. Because entering quickly is the same for you too. The second is: the auditory consciousness that hears the letter Sa Ra will also hear its own letters simultaneously, because it enters its own letters quickly. If those enter quickly, but are not heard uninterruptedly, then in this view that multiple consciousnesses do not arise simultaneously, the initial attention enters the six objects simultaneously, and when the six roots such as the eye, which are all gathered simultaneously with the six objects such as form, exist simultaneously, the dharma, the six entering consciousnesses will arise in sequence. Enter