Tibetan
་སོ། །འདིར་དེ་གསུམ་གོ་རིམ་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པ་ལས་དང་པོ་གཉིས་ནི་མདོའི་གོ་རིམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་ལས་སྐྱེས་པ་མཇུག་ཏུ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ནི་མཚོན་བྱ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའི་འཕྲོས་ཡུལ་དུ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེས་པ་སྨོས་དགོས་ལ། དེའི་ཡ་གྱལ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་ཆད་བོད་འདིར་འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་པ་གཞན་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟོག་བྲལ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཤད། །རྐྱེན་གསུམ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད། །མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་བཤད། །ཡང་དག་གསལ་སྣང་བསྒྲུབ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་རྟོག་བྲལ་རིགས་པས་བསྒྲུབ། །མཚན་མཚོན་གཉིས་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་བརྟགས་ཏེ་བསྒྲུབ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མིང་སྦྱོར་རྟོག་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ། །རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པས་འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་བསྟན་ནས་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་ཚུལ་བཤད། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་མངོན་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་དང་། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་མ་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་གི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ན། སོ་སོར་རང་གི་རང་རིག་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་རྟོག་བྲལ་དུ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ
Chinese
等。這裡將這三者順序顛倒來說，前兩個是經部的順序，將從境所生的放在最後說的必要是，為了在所詮釋的根識的詞語上避免諍論，在所涉及的範圍中必須說從根和境二者所生，並且為了知曉其中的境所生。以前在西藏這裡沒有像這樣解釋的其他說法。第二部分有四個方面：以離分別和破諍來解釋根的現量；以三緣和破諍來解釋意的現量；以將所體驗的確立為識來解釋自證現量；以確立真實明現來解釋瑜伽現量。第一部分有兩個方面：以理證來確立自性離分別；對名相二者破除諍論。第一部分有兩個方面：審查所要斷除的分別來確立；通過結合能立的暗示來確立。第一部分有兩個方面：確立與名相結合的分別是分離的；確立與種姓等結合的分別是分離的。第一部分有兩個方面：陳述以理成立的能立；駁斥所安立的似能立。第一部分有三個方面：如果沒有錯亂的因由，僅僅通過現量就能成立；如果有錯亂的因由，則依靠因相來確立；通過顯示錯亂的因由來對此破除諍論。第一部分有兩個方面：解釋僅僅通過現量就能成立的方式；在有法之上安立能立。第一部分是：論師認為，根現量是離分別的，如果沒有錯亂的因由，則通過現量就能成立，如果有錯亂的因由，則依靠在意的現量的情況下所說的能立來成立，因此沒有實際宣說能立，所以，根的現量，有法，如果沒有錯亂的因由，你就是遠離分別的，這將通過自證現量來成立，因為如果沒有錯亂的因由，你遠離分別，你體驗到自證現量能夠引導確定，因為周遍，如果所有人的名言分別都是具有名稱所依的，那麼必須各自通過自己的自證來了知。第二部分是：沒有錯亂因由的根現量是怎樣的？它如何以現量本身成立為離分別的？
English
Etc. Here, these three are spoken of in reverse order, the first two being the order of the sutras. The necessity of mentioning what arises from the object at the end is to avoid disputes over the term "sense consciousness" that is being represented. In the context of what is being discussed, it is necessary to mention that it arises from both the sense faculty and the object, and to know what arises from the object as one of them. Previously in Tibet, there was no other explanation like this. The second part has four aspects: explaining sense perception with freedom from conceptualization and refutation of disputes; explaining mental perception with three conditions and refutation of disputes; explaining self-awareness perception by establishing the object of experience as knowledge; and explaining yogic perception by establishing correct clarity. The first part has two aspects: establishing the characteristic of freedom from conceptualization through reasoning; and refuting disputes about the two, characteristic and example. The first part has two aspects: examining and establishing the conceptualization to be eliminated; and establishing by applying the implied proof. The first part has two aspects: establishing that the conceptualization associated with names is separate; establishing that the conceptualization associated with genus, etc., is separate. The first part has two aspects: stating the proof that is valid by reasoning; and refuting the establishment of what appears to be a proof. The first part has three aspects: if there is no cause for error, it is established by perception itself; if there is a cause for error, it is established by relying on a sign; and refuting disputes about it by showing the cause for error. The first part has two aspects: explaining how it is established by perception itself; and placing the proof on the subject. The first part is: The teacher thinks that sense perception is free from conceptualization, and if there is no cause for error, it is established by perception, and if there is a cause for error, it is established by relying on the proof explained in the case of mental perception, so the proof is not actually stated, so, sense perception, the subject, if there is no cause for error, you are free from conceptualization, this will be established by self-awareness perception, because if there is no cause for error, you are free from conceptualization, you experience that self-awareness perception can lead to certainty, because it is pervasive, if all the conceptualizations of beings are based on names, then they must be known individually through their own self-awareness. The second part is: What is sense perception without a cause for error like? How does it become established as free from conceptualization by perception itself?
Tibetan
་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་རྟོག་པའི་སེམས་ནང་དུ་བསྡུས་ནས་ནང་གི་བདག་ཉིད་རྟོག་པ་གཟུགས་སོགས་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ནའང་མིག་གི་ཤེས་པས་གཟུགས་དག་ནི་མཐོང་བའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་པོའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སླར་ཡང་ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་ཅིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཁོ་བོའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འདྲར་འགྱུར་ཞེས་རིག་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་རིག་པ་ཁྱོད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རིགས་པ་ཅན་པ་ལ་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། གཏན་ཚིགས་དགོད། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་རང་མཚན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཅིག་བརྡ་དུས་སུ་མཐོང་བ་གཞན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་སྤྱི་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁེགས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་རྫས་གཞན་ཡོད་པས་དེ་དངོས་སུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་སྤྱི་གཞན་གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཚད་མའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྒྲས་དངོས་སུ་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་མཚན་བརྡ་ཡུལ་མིན་པར་བསྟན། །བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི་དངོས་སུ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་བརྡ་དུས་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཉིས་སུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་མིན་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་སྟེ་སྒྲ་རྣམ
Chinese
如果这样，从所有外境中，将分别念的心收摄于内，安住于内在的自性，不为色等所动摇时，眼识见到色等的心，是具有法性的。它是根的现量，因为是从自体因，有色根所生的无错乱的识。先前所说的状态的根的分别念，是具有法性的。你与名言分别念相离，你由体验自证现量所成立。如果你是名言分别念，那么再次你体验自证现量之后的识稍微进行分别时，必须知道“我的分别念会变成这样”，但你没有那样知道。有些人认为这是显现可得而未得的理由，这是不合理的，因为对于理论家来说，必须成立根识离分别的意义。第二部分有三点：成立宗法，安立理由，成立周遍。第一点是：成为根识对境的特殊自相，是具有法性的。你不是声音直接表达的对象，因为你在一时约定俗成时见到，在其他一些称谓时却不会见到。因此，也遮止了与显现和本体是一体的总相直接表达。如果说，有成为根识对境的其他总相，所以它直接表达。那么，成为根识对境的自相，是具有法性的。你不是与从显现中分离的其他本体不同的总相，因为没有执持与显现本体不同的总相的量识。第二点是：根识的对境不是声音直接表达的，因此，从根所生的所有无错乱的识，是具有法性的。不是名言分别念，因为具有特殊自相的所取境。第三部分有两点：显示自相不是约定俗成的对境，驳斥是约定俗成的对境的成立。第一点是：根本的理由具有周遍，因为声音等不可能直接施加于特殊自相上，因为特殊自相在约定俗成时和称谓时两者没有随行，没有随行就不能直接施加约定俗成。前者具有周遍，因为声音等
English
If so, from all external objects, gather the conceptual mind inward, and abide in the inner self-nature, without being moved by form, etc. When the eye consciousness sees form, etc., that mind is characterized by dharma. It is a sense direct perception, because it is an unerring consciousness born from the self-cause, the colored sense organ. The sense perception of the previously described state is characterized by dharma. You are separate from nominal conceptualization, and you are established by experiential self-awareness direct perception. If you are nominal conceptualization, then again, when the consciousness after your experiential self-awareness direct perception slightly conceptualizes, you must know "my conceptualization will become like this," but you do not know that. Some people think that this is a reason for appearance being available but not obtained, which is unreasonable, because for theorists, the meaning of sense consciousness being free from conceptualization must be established. The second part has three points: establishing the subject property, establishing the reason, and establishing pervasion. The first point is: the specific self-characteristic that becomes the object of sense consciousness is characterized by dharma. You are not the object directly expressed by sound, because you are seen at one time of convention, but you will not be seen at some other times of naming. Therefore, it also prevents the general characteristic that is one with appearance and substance from being directly expressed. If it is said that there is another general characteristic that becomes the object of sense consciousness, so it directly expresses it. Then, the self-characteristic that becomes the object of sense consciousness is characterized by dharma. You are not a general characteristic that is different in substance from the appearance, because there is no valid consciousness that holds a general characteristic that is different in substance from the appearance. The second point is: the object of sense consciousness is not directly expressed by sound, therefore, all unerring consciousness born from the senses is characterized by dharma. It is not nominal conceptualization, because it has the object of apprehension of a specific self-characteristic. The third part has two points: showing that the self-characteristic is not the object of convention, refuting the establishment of the object of convention. The first point is: the fundamental reason has pervasion, because it is impossible for sounds, etc. to be directly applied to specific self-characteristics, because specific self-characteristics do not follow both the time of convention and the time of naming, and convention cannot be directly applied to what does not follow. The former has pervasion, because sounds, etc.